Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 25 marca 2014 r. tutejszy sąd rozpoznał wniosek Skarżącego J. R. o przyznanie prawa pomocy w ten sposób, że odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz przyznał prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata.
Powyższe postanowienie doręczono Skarżącemu w dniu 31 marca 2014 r. z pouczeniem o przysługującym zażaleniu (k. 108).
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył J. R. – nadając je w administracji Aresztu Śledczego w dniu 8 kwietnia 2014 r. (k. 113 – 128).
Postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2014 r. tutejszy Sąd odrzucił zażalenie Skarżącego na postanowienie z dnia 25 marca 2014 r. w związku z tym, że zostało złożone po upływie terminu do jego wniesienia.
W dniu 19 maja 2014 r. (data wpływu do Sądu) Skarżący złożył zażalenie na ww. postanowienie oraz wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 25 marca 2014 r. Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu Skarżący podniósł, że jest ciężko chorym i starym człowiekiem. Dodał, że przeciwko niemu jest obecnie prowadzonych pięć spraw karnych, których nie jest w stanie ogarnąć. Wskazał także, że cyt. "w tych dniach był również długi weekend, w którym czułem się źle, jeszcze parę dni dłużej".
Postanowieniem z dnia 12 czerwca 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił zażalenie J. R. na postanowienie z dnia 29 kwietnia 2014 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.- powoływanej dalej w skrócie: "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.).
Ponadto równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). W doktrynie podkreśla się, że przez dokonanie czynności w rozumieniu art. 87 § 4 p.p.s.a. należy rozumieć czynność niewadliwą, względnie obarczoną brakiem formalnym podlegającym usunięciu. Innymi słowy, do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu sąd przystępuje dopiero wówczas, gdy strona dopełniła wszystkich wymogów formalnych, od których uzależnione jest nadanie właściwego biegu czynności, której nie dokonała w terminie (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz do art. 87, opubl. LEX 2011).
Uchybienie terminu w przedmiotowej sprawie jest bezsporne, wobec czego zasadnym było złożenie wniosku o przewrócenie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie z dnia 25 marca 2014 r.
Na wstępie odnieść się jednak należało do kwestii dochowania przez Skarżącego siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Przyjmując najbardziej korzystną dla strony interpretację, należy stwierdzić, że Skarżący w terminie 7 dni od doręczenia mu postanowienia tutejszego Sądu z dnia 29 kwietnia 2014 r. o odrzuceniu zażalenia na postanowienie z dnia 25 marca 2014 r. z powodu wniesienia go po terminie, tj. w dniu 19 maja 2014 r. złożył wniosek o przywrócenie terminu. Sąd uznał, że Skarżący spełnił wymogi formalne wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia, pomimo, iż nie dołączył złożonego do tutejszego Sądu już w dniu 8 kwietnia 2014 r. (data nadania w administracji Aresztu Śledczego) zażalenia na postanowienie z dnia 25 marca 2014 r.
Niemniej jednak, w ocenie Sądu, Skarżący nie uprawdopodobnił, że niedochowanie terminu było przez niego niezawinione.
W pierwszej kolejności należy podkreślić, że zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą przy ocenie przesłanki braku winy należy brać pod uwagę kryterium starannego działania wymaganego od osoby należycie dbającej o swoje interesy (por. m.in. postanowienia NSA: z dnia 11 lutego 2003 r., sygn. akt II SA 4162, publ. Mon. Prawn. 2003/8/340 i z dnia 12 stycznia 2011 r., sygn. akt I OZ 997/10 - treść orzeczenia dostępna w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych na stronie www.nsa.gov.pl - zwanej dalej: "CBOSA"). Przywrócenie terminu może bowiem nastąpić wyjątkowo i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. m.in. postanowienia NSA: z dnia 9 czerwca 2011 r., sygn. akt I OZ 402/11 i z dnia 13 stycznia 2011 r., sygn. akt I GZ 459/10 - treść orzeczeń dostępna w CBOSA).
W świetle przedstawionych uwag stwierdzić należało, że powołane przez stronę okoliczności nie uprawdopodobniały braku winy w niedochowaniu terminu do złożenia zażalenia. Skarżący wywodził, że opóźnienie było spowodowane jego stanem zdrowia, który wykluczał terminowe złożenie zażalenia na postanowienie tutejszego Sądu z dnia 25 marca 2014 r. Podkreślenia wymaga, że choroba nie stanowi samodzielnej przesłanki przywrócenia terminu, w tym sensie, że musi ona stanowić przeszkodę w podjęciu czynności procesowej, której przy dołożeniu należytej staranności nie dało się usunąć (por. np. postanowienia NSA: z dnia 25 listopada 2011 r., sygn. akt II FZ 643/11 i z dnia 24 lutego 2012 r., sygn. akt II FZ 858/11 - treść orzeczeń dostępna w CBOSA). Konieczne jest zatem uprawdopodobnienie nie tylko samego faktu choroby, ale także wpływu stanu zdrowia na niemożność działania.
Usprawiedliwienia dla przywrócenia terminu nie mogła zatem stanowić argumentacja ograniczająca się do stwierdzenia, że stan zdrowia uniemożliwił wniesienie zażalenia. Przyczyna uchybienia terminowi wskazana przez stronę, oprócz tego, że nie została w jakikolwiek sposób uprawdopodobniona, nie wyjaśniała w istocie, dlaczego podjęcie czynności procesowej w przewidzianym do tego terminie nie było możliwe.
Również ilość toczących się spraw przed sądami, których Skarżący nie jest w stanie ogarnąć, nie stanowi w ocenie Sądu, przesłanki uprawdopodobniającej, że niedochowanie terminu było przez niego niezawinione.
Powyższe okoliczności nie mogą zatem, zdaniem Sądu, uzasadniać przywrócenia żądanego terminu, dlatego też na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji postanowienia.