Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] września 2013 r., Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wszczęło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji tego Kolegium z dnia [...] lipca 2013 r., Nr [...], dotyczącej uchylenia decyzji wydanej z upoważnienia starosty białostockiego z dnia [...] czerwca 2013 r., Nr [...], odmawiającej zwrotu Panu M.L. (dalej jako Skarżący) prawa jazdy kat. B i zobowiązującej do zwrotu dokumentu potwierdzającego uprawnienia do prowadzenia pojazdów w zakresie kategorii B. Postanowieniem tym wstrzymano wykonanie ww. decyzji Kolegium. W uzasadnieniu postanowienia wyjaśniono, że z akt sprawy wynika, iż decyzja organu I instancji została doręczona w dniu [...] czerwca 2013 r., zaś odwołanie od niej zostało nadane na poczcie dnia [...] czerwca 2013 r., a więc po upływie 14-dniowego terminu przewidzianego do jego złożenia, gdy decyzja organu I instancji stała się już ostateczna.
Uznano, że zachodzi prawdopodobieństwo, że wskazana wyżej decyzja Kolegium z dnia [...] lipca 2013 r. wydana została na skutek rozpatrzenia odwołania złożonego po upływie ustawowego terminu przewidzianego do jego złożenia, a więc z rażącym naruszeniem art. 129 § 2 i 134 Kpa, a także, ponieważ decyzja organu I instancji stała się ostateczna przed złożeniem odwołania, dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną (art. 156 § l pkt 3 kpa). Pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. Skarżący wystąpił o cyt. "o przestrzeganie prawa i nie podejmowanie bezzasadnych decyzji w postaci wstrzymania...." Zdaniem skarżącego niemożliwym jest z przyczyn technicznych doręczenie pisma z dnia [...] już dnia [...] tego samego miesiąca. Postanowieniem z dnia [...] października 2013 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy poprzednie postanowienie.
Na postanowienie to Skarżący wywiódł skargę, zarzucając organowi II instancji naruszenie art. 159 w zw. z art. 16 KPA oraz art. 8, 12 i art. 29 KPA poprzez ich błędne zastosowanie w sprawie. W uzasadnieniu Skarżący wskazał, iż organ II instancji naruszył podstawowe zasady postępowania administracyjnego, między innymi zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów administracji. Wskazał także, że nielogicznym jest wstrzymywanie decyzji, która w istocie została już wykonana, gdyż rzeczony dokument został fizycznie mu wydany.
Ponadto Skarżący powołał w uzasadnieniu wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 23 maja 2013 r., II SA/Bk 462/12 z którego wywiódł zasadę trwałości decyzji ostatecznych. Ponadto Skarżący wskazał na naruszenie art. 28 KPA, gdyż zdaniem Skarżącego, organ administracji publicznej w tym przypadku nie miał przymiotu strony postępowania administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wnosi o jej oddalenie podkreślając, że obowiązek wstrzymania wykonania decyzji jest obligatoryjny w sprawach w których zachodzi prawdopodobieństwo, że jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § l KPA.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, Sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. oraz art. 3 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Podstawowym celem i efektem kontroli sądowej jest więc eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści. Dokonując kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, sąd rozpoznając sprawę bada, czy organy do ustalonego stanu faktycznego zastosowały właściwą normę prawa materialnego oraz czy nie uchybiły przepisom prawa regulującym zasady postępowania, a jeśli dopuściły się takich uchybień, to czy te uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Uchylenie zaskarżonej decyzji następuje bowiem – m.in. wówczas, gdy sąd stwierdzi, że w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź gdy dopuszczono się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania sytuacja taka nie zachodzi. Przede wszystkim należy odnieść się do zarzutów Skarżącego wyrażonych we wniesionej skardze. Zgodnie z brzmieniem art. 159 § l KPA, organ administracji publicznej, właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo, że jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § l KPA. Wstrzymanie wykonania decyzji jest w tej sytuacji dla organu obligatoryjne, o ile organ stwierdzi prawdopodobieństwo wystąpienia jednej z wad wymienionych enumeratywnie w tym przepisie.
W sprawie niniejszej, na co słusznie wskazał organ odwoławczy, takie prawdopodobieństwo zachodziło. W uzasadnieniu postanowienia organ wyjaśnił, co również wynika z akt sprawy wynika, iż decyzja organu I instancji została doręczona w dniu [...] czerwca 2013 r., zaś odwołanie od niej zostało nadane na poczcie dnia [...] czerwca 2013 r., a zatem po upływie 14-dniowego terminu przewidzianego do jego złożenia, gdy decyzja organu I instancji stała się już ostateczna. Słusznie uznano zatem, że zachodzi prawdopodobieństwo, że wskazana wyżej decyzja SKO z dnia [...] lipca 2013 r. wydana została na skutek rozpatrzenia odwołania złożonego po upływie ustawowego terminu przewidzianego do jego złożenia, a więc z rażącym naruszeniem art. 129 § 2 i 134 KPA, a także, ponieważ decyzja organu I instancji stała się ostateczna przed złożeniem odwołania, dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną (art. 156 § l pkt 3 KPA).
Zdaniem Sądu nie zostały naruszone pozostałe wymienione przez skarżącego przepisy, w tym art. 28, art. 8 i art. 12 KPA. Z akt sprawy wynika bowiem, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Nr [...] wszczęte zostało z urzędu, a nie na wniosek Starosty Białostockiego, jak sugeruje skarżący. Pismo Starosty B. z dnia [...] sierpnia 2013 r., Nr [...] jest jedynie prośbą o analizę decyzji i rozważenie prawidłowości jej wydania, a nie wnioskiem o stwierdzenie jej nieważności lub inną formą ustawową wszczęcia postępowania administracyjnego. W przypadku zatem wszczęcia postępowania z urzędu SKO miało przymiot strony postępowania i rozpoznało zgromadzony materiał dowodowy w sprawie.
Nie można zatem mówić o naruszeniu zasady zaufania obywateli do organów administracji publicznej i naruszenie zasady trwałości decyzji ostatecznych. Decyzja wydana na podstawie odwołania wniesionego po upływie terminu materialnoprawnego powinna być bowiem wyeliminowana z obrotu prawnego.