Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uchyliło w całości decyzję Kierownika Działu Świadczeń Rodzinnych Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta S. w dniu [...] października 2012 r. znak [...] w przedmiocie odmowy przyznania M. P. zasiłku rodzinnego oraz dodatku z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego na dzieci G. P. i M. P. i orzekło o przyznaniu zasiłku rodzinnego w wysokości 106 zł miesięcznie na każde dziecko oraz o przyznaniu dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego jednorazowo po 100 zł na każde dziecko - od dnia 1 listopada 2012 r. do dnia 31 października 2013 r.
Skargę na powyższą decyzję złożył do sądu administracyjnego Prokurator Rejonowy w S. zarzucając obrazę przepisu art. 5 ust. 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez przyznanie zasiłku i dodatków w sytuacji, gdy wnioskodawczyni po raz kolejny przekroczyła dochód uprawniający do zasiłku rodzinnego i to przekroczenie po raz kolejny nastąpiło o kwotę niższą niż kwota najniższego zasiłku rodzinnego. Prokurator wskazał, że fakt ten nie został dostrzeżony przez organ odwoławczy podczas rozpoznawania odwołania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania sądowego w związku z uwzględnieniem skargi w całości decyzją z dnia 7 lutego 2013 r. w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a.
W odpowiedzi na zapytanie sądu o dalsze podtrzymywanie skargi wobec wydania przez SKO decyzji autokontrolnej – Prokurator Rejonowy w S. oświadczył, że skargę podtrzymuje z uwagi na zaskarżenie przez niego decyzji autokontrolnej z dnia [...] lutego 2013 r. do sądu administracyjnego.
W wyniku rozpoznania ww. skargi tutejszy Sąd wyrokiem z dnia 23 maja 2013 r. sygn. akt II SA/Bk 213/13 uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] lutego 2013r.
Następnie w związku z uprawomocnieniem się wyżej opisanego wyroku, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. pismem procesowym z dnia [...] sierpnia 2013 r. poinformowało Sąd, iż decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] podjętą w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. uchyliło w całości decyzję z dnia [...] grudnia 2012 r. i orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji wydanej w pierwszej instancji z dnia [...] października 2012 r. Do pisma dołączono decyzję SKO w B. z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...].
Podczas rozprawy skarżący wniósł o umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Skarżący podał, iż decyzja SKO w S. z dnia [...] sierpnia 2013 r. jest ostateczna i prawomocna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
W myśl postanowień art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270), Sąd zobligowany jest do wydania postanowienia o umorzeniu postępowania w przypadku, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
Z bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego "z innych przyczyn" w rozumieniu tegoż artykułu mamy do czynienia wówczas, kiedy w toku tego postępowania, a przed wydaniem wyroku przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Taka sytuacja zaistnieje w szczególności wtedy, gdy zaskarżona decyzja zostanie pozbawiona bytu prawnego w nadzwyczajnym wewnątrz -administracyjnym postępowaniu kontrolnym lub w rezultacie skorzystania przez organ, którego decyzja została zaskarżona, z uprawnień autokontrolnych przewidzianych w art. 54 § 3 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i uchylenia jej, co miało miejsce w niniejszej sprawie.
Po złożeniu bowiem skargi przez Prokuratora Rejonowego w S., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. Nr [...] uchyliło własną zaskarżoną decyzję z dnia [...] grudnia 2012 r., a zatem przestał istnieć przedmiot zaskarżenia.
W następstwie tych okoliczności skarżący na rozprawie w dniu 30 października 2013 r. wniósł o umorzenie postępowania sądowego z uwagi na jego bezprzedmiotowość.
Uwzględniając stan faktyczny sprawy i przywołany przepis art. 161 § 1 pkt. 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.