Uzasadnienie
H. S. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata (k. 26). Skarżący podniósł, iż samotnie prowadzi gospodarstwo domowe. Jedyny jego dochód stanowi renta socjalna i rodzinna po matce w wysokości 1200 zł brutto (900 zł netto). Wnioskodawca nie posiada zgromadzonych oszczędności, majątku oraz przedmiotów wartościowych. W uzasadnieniu swego wniosku skarżący podniósł, iż jest studentem stacjonarnym, osobą niepracującą i posiadającą I grupę tj. znaczny stopień niepełnosprawności. Zaakcentował również, iż żyje praktycznie w ubóstwie. Skarżący wskazał także, iż obecnie jest chory i ma złamaną nogę. W związku z powyższym korzysta z pomocy osób obcych oraz płatnej pomocy opiekunki MOPS.
W konkluzji skarżący wywiódł, iż nie jest w stanie pokryć jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku utrzymania koniecznego siebie (k. 26-27).
Zgodnie z treścią art. 245 § 2 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego następuje, gdy osoba ta wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Warunkiem przyznania przedmiotowego uprawnienia stronie, jest wykazanie przez nią, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Na wnioskodawcy spoczywa zatem ciężar dowodu, w szczególności obowiązek wykazania braku możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania.
Instytucja zwolnienia od kosztów sądowych stanowi w istocie pomoc państwa dla osób, które z uwagi na ich trudną sytuację materialną nie mogą uiścić kosztów postępowania bez wywołania uszczerbku koniecznego utrzymania siebie i rodziny.
Biorąc pod uwagę powyższe, sytuacja materialna H. S. uzasadnia tezę, iż nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.
Należy bowiem stwierdzić, iż ze złożonego oświadczenia wynika, że sytuacja materialna skarżącego uzasadnia przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym. Wnioskodawca jest osobą samotnie prowadzącą gospodarstwo domowe. Jedynym jego dochodem jest renta z tytułu niezdolności do pracy w wysokości 900 zł netto (k. 27). Wnioskodawca nie posiada żadnych zgromadzonych oszczędności, majątku oraz przedmiotów wartościowych. Niski comiesięczny dochód nie zawsze wystarcza mu na zaspokojenie niezbędnych potrzeb bytowych, które aktualnie są jeszcze wyższe, gdyż skarżący ma złamaną nogę i musi korzystać z pomocy innych osób.
Przedstawione okoliczności, a w szczególności wysokość miesięcznego dochodu skarżącego, a także brak zgromadzonych oszczędności i majątku pozwalają na stwierdzenie, iż skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania w niniejszej sprawie, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie.
Dlatego też, mając na uwadze powyższe na podstawie art. 245 § 2 w zw.
z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.