Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 5 marca 2013 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku przyznał J. R. prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata (k. 29). Stosownie do powyższego Okręgowa Rada Adwokacka w B. wyznaczyła adwokata Z. D. (k. 43).
Dnia 25 lipca 2013 r. adwokat Z. D. złożyła do akt sprawy skargę kasacyjną i wniosła o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w zakresie sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 20 czerwca 2013 r. oświadczając, że koszty te nie zostały opłacone (k. 70-72). Pełnomocnik skarżącego nie brała udziału w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (k. 108).
Postanowieniem z dnia 25 czerwca 2015 r., referendarz sądowy przyznał Pani adwokat wynagrodzenie za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w zakresie sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej w wysokości 147,60 zł.
Na powyższe postanowienie, pani adwokat złożyła sprzeciw wnosząc o zmianę postanowienia i ustalenie wynagrodzenie w wysokości 150% stawki podstawowej oraz dodatkowe koszty, na które składają się opłaty pocztowe w wysokości 10 zł, obwoluta akt – 30 groszy, kserokopie akt sądowych – 3,40 zł oraz rozmowy telefoniczne – 4,80 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wobec wniesienia sprzeciwu od ww. postanowienia referendarza sądowego, złożony przez pełnomocnika wniosek o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane w ramach prawa pomocy podlegał rozpatrzeniu przez sąd stosownie do treści art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej powoływana jako u.p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 250 u.p.p.s.a. wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stosownie do § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 461) - w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji stawka minimalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, jeżeli sprawę prowadził ten sam adwokat w drugiej instancji, wynosi 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, nie mniej niż 120 zł. Zatem biorąc pod uwagę, że stawka minimalna określona w pkt 1 w niniejszej sprawie wynosi 240 zł, stawka za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosi 120 zł. Stawkę tę zgodnie z § 2 ust. 3 powołanego wyżej rozporządzenia podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności (23 %).
Stosownie do § 19 ww. rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5 oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata.
W ocenie Sądu, mając na uwadze niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter przedmiotowej sprawy i wkład pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia należy uznać, że brak było podstaw do podwyższenia należnego adwokatowi wynagrodzenia do 150% stawki minimalnej. Pełnomocnik skarżącego ograniczyła się sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku sądu I instancji, nie wykazując, aby czynność ta związana była w wyjątkowym, nadmiernym nakładem pracy pełnomocnika. Przedmiotowa sprawa nie była skomplikowana, miała charakter wpadkowy gdyż dotyczyła ustalenia kosztów postępowania administracyjnego, a zatem brak było przesłanek do podwyższenia wynagrodzenia należnego pełnomocnikowi ustanowionemu na zasadzie prawa pomocy. Brak było również podstaw do zasądzenia na rzecz adwokata wskazanych w sprzeciwie wydatków, bowiem te nie zostały w żaden sposób udokumentowane.
Końcowo zaznaczyć należy, że o wysokości przyznanego wynagrodzenia, jak wskazuje to pełnomocnik skarżącego w sprzeciwie, nie może decydować fakt rozpoznania wniosku po upływie 2 lat od jego złożenia. Pełnomocnik skarżącego wniosek o przyznanie wynagrodzenia zawarła w skardze kasacyjnej, zatem sąd I instancji miał możliwość rozpoznania ww. wniosku dopiero po wydaniu wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny i zwrocie akt sądowych, co nastąpiło 16 czerwca 2015 r. Tym samym nie można zarzucić sądowi I instancji opieszałości w rozpoznaniu ww. wniosku.
W tej sytuacji, stosując przepisy art. 250 u.p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b i pkt 1 lit. c w zw. z § 19 oraz § 2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, orzeczono jak w sentencji.