Uzasadnienie
Albowiem
Postanowieniem z dnia [...] marca 2008 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego oraz zwolnienie od kosztów sądowych ponad kwotę 50 zł oddalając wniosek o przyznanie prawa pomocy w pozostałym zakresie. Powyższe orzeczenie zostało doręczone skarżącemu w dniu 05 kwietnia 2008 r. (k. 29 zwrotne potwierdzenie odbioru).
W dniu 12 maja 2008 r. Stowarzyszenie złożyło do tutejszego sądu pismo zatytułowane "sprzeciw na postanowienie/odpowiedź na wezwanie z dnia 19 kwietnia 2008 r., ponowny wniosek o całkowite zwolnienie z opłat sądowych i bezpłatną pomoc radcy prawnego na podstawie art. 165 p.p.s.a. – zmiana orzeczenia niekończącego postępowanie może nastąpić w wyniku zmiany okoliczności sprawy" (k. 40).
W dniu 24 czerwca 2008 r. (data nadania) pełnomocnik w odpowiedzi na wezwanie sądu z dnia 10 czerwca 2008 r. wskazał, iż pismo, o którym mowa w wezwaniu należy traktować jak sprzeciw od postanowienia referendarza wyłącznie w sprawie częściowego zwolnienia z kosztów sądowych na podstawie art. 259 w zw. z art. 258 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podał w następujący sposób, "Chodzi o to, że mój mocodawca wnosił o całkowite zwolnienie z kosztów sądowych" (k. 58).
Zgodnie z przepisem art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako p.p.s.a. sprzeciw od postanowienia lub zarządzenia referendarza sądowego wnosi się w terminie 7 dni od doręczenia tych orzeczeń. Stosownie do treści art. 259 § 3 p.p.s.a. sprzeciw wniesiony po terminie sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
W sprawie niniejszej postanowienie referendarza sądowego z dnia [...] marca 2008 r. zostało doręczone skarżącemu w dniu 05 kwietnia 2008 r. (k. 29). Siedmiodniowy termin na złożenie sprzeciwu upływał zatem w poniedziałek 14 kwietnia 2008 r., podczas gdy został on złożony dopiero w dniu 12 maja 2008 r. (k. 40), a więc prawie miesiąc po terminie i nie zawierał wniosku o jego przywrócenie.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.