Uzasadnienie
Działający z upoważnienia Prezydenta Miasta B. Kierownik Sekcji Dodatków Mieszkaniowych Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w B. po rozpoznaniu wniosku Pani I. M. przyznał jej dodatek mieszkaniowy na okres od 1.01.2017 r. do 30.06.2017 r. w wysokości 26,23 zł miesięcznie uznając, że spełnia ona warunki do przyznania jej dodatku mieszkaniowego w tej wysokości na podstawie art. 2, art. 3, art. 4, art. 5, art. 6, art. 7 ust. 1,1a,5 i 7, art. 8 ust. 1,2 i 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych.
Po rozpoznaniu odwołania Pani I. M. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...].01.2017 r. znak [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej ustalenia wysokości przyznanego dodatku mieszkaniowego i przyznało dodatek mieszkaniowy w wysokości 57,53 zł miesięcznie, a w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy wskazując jako podstawę prawną art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 17 pkt 1 kpa oraz art. 3 ust. 1,2,3, art. 5 ust. 2 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 1, art. 9 ustawy o dodatkach mieszkaniowych.
Organ wskazał, że do wysokości dochodu od którego zależna jest wysokość dodatku mieszkaniowego nie wlicza się dodatku pielęgnacyjnego i stąd też po jego wyłączeniu z dochodu wnioskodawczyni należało ustalony przez organ I instancji dodatek podwyższyć do wysokości kwoty wskazanej w decyzji.
W skardze na powyższą decyzję Skarżąca I. M. wniosła o podwyższenie przyznanego jej dodatku z uwagi na trudna sytuację majątkową i stan zdrowia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Skarga jest nieuzasadniona albowiem organy nie naruszyły prawa, a tylko w takim zakresie zgodnie z art. 1 ustawy o ustroju sądów administracyjnych, Sąd dokonuje kontroli zaskarżonej decyzji.
Prawidłowo organ uznał, że do wysokości dochodu, który stanowi o podstawie wyliczenia wysokości dodatku mieszkaniowego w świetle art. 3 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych nie wlicza się dodatku pielęgnacyjnego co przy odjęciu kwoty tego dodatku do dochodu ustalonego przez organ I instancji spowodowało konieczność podwyższenia dodatku mieszkaniowego do wysokości określonej w zaskarżonej decyzji.
Jednocześnie należy wskazać, że przepisy ustawy o dodatkach mieszkaniowych wskazują sposób obliczenia wysokości dodatku i stosownie do nich organ wyliczył jego wysokość. Organ ustalający wysokość dodatku bierze pod uwagę wyłączenie kryteria zawarte w ustawie i nie może kierować się przy jego ustaleniu innymi kryteriami, w tym podnoszonymi w skardze dotyczącymi trudnej sytuacji materialnej i zdrowotnej.
W istocie bowiem w świetle przepisów ustawy dodatek mieszkaniowy przysługuje tylko takim osobom, które znajdują się w trudnej sytuacji materialnej i do jego przyznania stosuje się wyłącznie kryteria wskazane w ustawie, a jednym z nich jest dochód przypadający na członka rodziny liczony jako średni miesięczny dochód z ostatnich trzech miesięcy, który nie przekracza 150 % najniższej emerytury. Zgodnie z art. 6 ust. 1 i ust. 9 ustawy wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę pomiędzy wydatkami ponoszonymi na utrzymanie lokalu, a kwoty stanowiącej wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek wysokości 15 % dochodów gospodarstwa domowego i według tej zasady został wyliczony przez organ.
Z tych więc względów skargę jako niezasadną należało oddalić zgodnie z art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.