Uzasadnienie
P. S.A. z siedzibą w L. zaskarżyła do sądu administracyjnego uchwałę Rady Gminy S. z dnia [...] lipca 2018r. Nr [...] w sprawie określenia stawek opłat za zajecie pasa drogowego dla dróg, których zarządcą jest Wójt Gminy S. Zarzuciła uchwale:
- - naruszenie art. 40 ust. 9 pkt 5 ustawy o drogach publicznych poprzez niewłaściwe zastosowanie tj. bezpodstawne i nieuzasadnione różnicowanie urządzeń umieszczonych w pasie drogowym, podobnych konstrukcyjnie i służących potrzebom publicznym i ustalenie różnych stawek opłat w zależności od rodzaju urządzenia;
- - naruszenie art. 40 ust. 8 i 9 ustawy o drogach publicznych poprzez zastosowanie bonifikat przy ustalaniu wysokości opłat dotyczących części urządzeń, podczas gdy ustawa o drogach publicznych nie przewiduje możliwości udzielania bonifikaty;
- - naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym poprzez naruszenie obowiązku zaspakajania zbiorowych potrzeb wspólnoty;
- - naruszenie art. 32 Konstytucji RP poprzez naruszenie wyrażonej w tym przepisie zasady równości wobec prawa i prawa do równego traktowania przez władze publiczne.
Skarżąca spółka wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w zakresie § 2 ust. 2 i § 3 ust. 2 i 3.
W uzasadnieniu skargi P. S.A. podniosła, że kwestionowane zapisy uchwały różnicują sytuację różnych podmiotów, których instalacje są zlokalizowane w pasie drogowym bądź które prowadzą roboty w pasie drogowym, w ten sposób, że wprowadzają różne stawki opłaty za zajęcie pasa drogowego w zależności od rodzaju urządzeń. I tak stawki opłaty za zajęcie pasa drogowego przez urządzenia wodociągowe i kanalizacyjne ustala się na poziomie 50% wysokości opłaty dla pozostałych urządzeń, zaś dla urządzeń telekomunikacyjnych tworzy się odrębne, kilkudziesięciokrotnie niższe stawki, jednocześnie pozostawiając stałą opłatę dla pozostałych urządzeń.
Nadto uchwała wprowadziła odrębne wielokrotnie niższe stawki za zajęcie powierzchni pasa drogowego w celu prowadzenia robót dotyczących infrastruktury telekomunikacyjnej. Taki stan rzeczy narusza interes prawny skarżącej spółki, gdyż w efekcie stosowania kwestionowanych zapisów, za umieszczenie w pasie drogowym wzdłuż drogi poza jezdnią urządzenia w postaci kabla elektroenergetycznego pobierana jest opłata w wysokości 100 złotych zaś za umieszczenie w pasie drogowym wzdłuż drogi poza jezdnia urządzenia w postaci kabla telekomunikacyjnego pobiera się opłatę w wysokości 0,50 złotych.
Z kolei za zajecie 1 metra kwadratowego powierzchni pasa drogowego poza jezdnią w związku z prowadzeniem robót w pasie drogowym w celu umieszczenia w nim urządzenia elektroenergetycznego stawka opłaty za każdy dzień wynosi 5,00 złotych, zaś za zajecie 1 metra kwadratowego powierzchni pasa drogowego w związku z prowadzeniem robót w pasie drogowym poza jezdnia w celu umieszczenia w nim urządzenia telekomunikacyjnego stawka dzienna wynosi 0,04 złotych.
Skarżąca spółka przytoczyła treść art. 40 ust. 9 ustawy o drogach publicznych i stwierdziła, że wprowadzone uchwałą zróżnicowanie stawek opłat nie jest w rzeczywistości zróżnicowaniem przedmiotowym (w zależności od rodzaju urządzenia lub obiektu budowlanego umieszczonego w pasie drogowym) ale zróżnicowaniem pod względem podmiotu wykorzystującego urządzenia. Skarżąca spółka podkreśliła, że kabel elektroenergetyczny i kabel telekomunikacyjny są takimi samymi urządzeniami tylko spełniają inne funkcje, jeden przesyła sygnał telekomunikacyjny, drugi energię elektryczną. Uchwała nie uzależnia opłaty od technologii wykonania kabla a technologia umieszczania w pasie drogowym zarówno kabla telekomunikacyjnego, jak i elektroenergetycznego jest taka sama. Mogą być one umieszczane w tych samych kanałach technologicznych. Skarżąca spółka podkreśliła, ze stosowanie niższych o połowę stawek dla urządzeń kanalizacyjnych, które są wykorzystywane przez podmioty podległe władzy samorządowej jest przejawem nierównego traktowania przedsiębiorstw energetycznych, których urządzenia w mniejszym stopniu ingerują w pas drogowy.
Kryterium zróżnicowania stawek za zajęcie pasa drogowego na czas prowadzenia robót jest wyłącznie podmiotowe. Na potwierdzenie tożsamości urządzeń instalacyjnych skarżąca wskazała na definicję urządzenia budowlanego ze słownika pojęć ustawy Prawo budowlane oraz na brzmienie § 140 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Zdaniem strony skarżącej przepis upoważniający zawarty w art. 40 ust. 9 ustawy o drogach publicznych odwołuje się do rodzaju urządzenia lub rodzaju zajęcia pasa drogowego. Nie przewiduje możliwości zastosowania kryterium podmiotowego (w zależności, kto urządzenia umieszcza) przedmiotowego, ani nie okresu umieszczania urządzenia w pasie drogowym. Przeciwnie – taka interpretacja byłaby niedopuszczalna w świetle zasady równego traktowania podmiotów i wiążącym się z tą zasadą zakazem dyskryminacji wyrażonym art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Podnosząc powyższe skarżący odwołał się do wyroku NSA z 13 września 2016r. sygn. II GSK 649/15 oraz WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 19 stycznia 2017r. sygn. II SA/Go 956/16.
Zdaniem skarżącej spółki ustawa o drogach publicznych nie przewiduje możliwości udzielania jakichkolwiek bonifikat przy ustalaniu wysokości opłat, podczas gdy takie bonifikaty zostały przewidziane w zaskarżonej uchwale. Czy innym jest udzielenie bonifikaty a czym innym zróżnicowanie wysokości stawek opłat, które może być dokonane tylko w oparciu o ściśle określone przez ustawodawcę warunki.
Zdaniem strony skarżącej zakwestionowane zapisy naruszają również art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym przez naruszenie obowiązku zaspakajania zbiorowych potrzeb wspólnoty, do których w jednakowym stopniu należy zaopatrzenie członków wspólnoty we wszystkie urządzenia. Nierówne traktowanie właścicieli poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej naruszyło także art. 32 Konstytucji RP poprzez naruszenie wyrażonej przepisem zasady równości wobec prawa i prawa do równego traktowania przez władze publiczne.
W odpowiedzi na skargę Rada Gminy S. reprezentowana przez Wójta Gminy S. wniosła o oddalenie skargi. Organ stwierdził, że ustawa o drogach publicznych pozostawia organowi stanowiącemu jednostek samorządu terytorialnego pewien zakres swobody w odniesieniu do ustalania wysokości stawek opłat. Granice tej swobody wyznaczają dwa elementy: z jednej strony maksymalne stawki opłat wskazane w art. 40 ust 8 ustawy, z drugiej konieczność uwzględnienia kryteriów ustalania wysokości stawek, wskazanych w art. 40 ust. 9 ustawy. Wysokość stawek opłat określona zaskarżoną uchwałą nie przekracza maksymalnej wysokości ustawowej. Uchwala uwzględnia również ustawowe kryteria ustalania wysokości stawek. Wbrew zarzutowi skarżącej spółki, uchwała nie zawiera różnicowania opłat ze względu na podmiot, który zajął pas drogowy, wprowadza jedynie ulgę w wysokości 50% w przypadku umieszczania w pasie drogowym urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych, która ma charakter powszechny i przedmiotowy, nie preferuje określonego dostawcy usług wodociągowych i kanalizacyjnych i nie zwalnia żadnego podmiotu od obowiązku poniesienia opłaty.
Przepis art. 40 ust. 8 ustawy o drogach publicznych nie nakłada również obowiązku ustalania tylko jednej stawki opłaty. Wprost przeciwnie, przepisy ustawy i rozporządzenia wykonawczego wskazują na maksymalne stawki opłat, określając je odmiennie dla urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej.
Organ stwierdził, że obniżając stawki dla urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych kierował się ustawowym kryterium rodzaju urządzenia w pasie drogowym, przy czym rodzaj urządzenia to budulec i kształt sieci oraz cel, jakiemu urządzenie służy, w tym rodzaj przesyłanych substancji, co wiąże się z parametrami technicznymi, jakie musi spełniać infrastruktura przesyłowa. Urządzenia wodno – kanalizacyjne są posadowione głębiej w pasie drogowym niż kable energetyczne co ma wpływ na stan techniczny drogi, jak również na drobne naprawy nawierzchni i remont drogi. Głębokie posadowienie sprawia, że nie mają większego wpływu na drogę. Wszystkie inne sieci są posadowione wyżej, co powoduje duży problem przy naprawach i remontach. Tego rodzaju zróżnicowanie pod względem asortymentu mediów jest na tle ustawy dopuszczalne. Organ podkreślił, że dostarczanie wody i odprowadzanie ścieków warunkują fizyczną egzystencję człowieka i zaspakajają podstawowe potrzeby bytowe.
Nawiązał do stanowisk sądów administracyjnych wyrażonych wyrokami o sygn. II SA/Lu 623/16 i III SA/Gd 688/14. Odmienne, niższe stawki za zajecie pasa drogowego dla potrzeb usytuowanie urządzeń telekomunikacyjnych, wynikają wprost z ustawy o drogach publicznych, która wprowadza dla tego rodzaju urządzeń niższe stawki maksymalne. W ocenie organu brak jest podstaw do stwierdzenia, że podmioty eksploatujące urządzenia energetyczne i telekomunikacyjne umieszczone w pasie drogowym, charakteryzują się jednakowymi wspólnymi cechami uzasadniającymi ich jednakowe traktowanie. To twierdząc organ odwołał się do stanowiska wyrażonego wyrokiem WSA w Szczecinie o sygn. II SA/Sz 1029/13. Końcowo organ stwierdził, również nawiązując do stanowisk sądów administracyjnych, że nie każde zróżnicowanie sytuacji prawnej adresatów normy prawnej jest naruszeniem zasady równości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje;
Skarga podlegała oddaleniu albowiem zróżnicowanie stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dla dróg, których zarządcą jest Wójt Gminy S., przyjęte zaskarżoną uchwałą Rady Gminy S. z [...] lipca 2018r. Nr [...], nastąpiło na podstawie ustawowego upoważnienia i w granicach tego upoważnienia. Kwestionowane przez skarżącego zapisy § 2 ust. 2 i § 3 ust. 2 i 3 zaskarżonej uchwały są zgodne z powszechnie obowiązującymi normami prawa tj. obiektywnie nie naruszają porządku prawnego, co uzasadniało oddalenie skargi.
Od strony materialnoprawnej legitymacja skargowa z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, oparta jest na subiektywnym przekonaniu danego podmiotu, że kwestionowaną uchwałą został naruszony jego interes prawny lub uprawnienie. Interes prawny skarżącego, do którego nawiązuje art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realność charakteru interesu prawnego strony, kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego (vide: między innymi wyrok NSA z dnia 18 września 2003r. sygn. IISA 2637/02, Lex nr 80 699). W wyroku z dnia 9 czerwca 1995r. sygn. IV SA 346/96 (ONSA 1996 Nr 3, poz. 125) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że naruszenie interesu prawnego, o jakim mowa w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, to takie naruszenie subiektywnie pojmowanego przez skarżącego jego interesu, które obiektywnie polega na nieprzestrzeganiu przez organ norm prawnych powszechnie obowiązujących.
W orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko NSA zajęte w wyroku o sygn. IV SA 346/96, jest kierunkowskazem przy dokonywaniu kontroli uchwał organów gminy zaskarżonych w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Warunkiem zatem skuteczności skargi wywiedzionej na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, decydującym o jej uwzględnieniu jest wykazanie przez stronę skarżącą, że kwestionowane zapisy uchwały naruszają, czy też naruszyły (w odniesieniu do uchwał już nieobowiązujących) interes prawny strony skarżącej.
Oceniając legitymację skarżącego P. S.A. poprzez pryzmat rozumianego w sposób wyżej opisany interesu prawnego w kwestionowaniu wskazanych w skardze zapisów § 2 ust. 2 i § 3 ust. 2 i 3 uchwały Rady Gminy S. z [...] lipca 2018r. Nr [...], przede wszystkim zauważyć należy, że kwestionowane przez skarżącego zapisy bezpośrednio nie odnoszą się do stawek opłat za zajęcie pasa drogowego w celu prowadzenia robót dotyczących infrastruktury elektroenergetycznej ani stawek opłat za umieszczenie w pasie drogowym urządzeń elektroenergetycznych. Zapisy § 2 ust. 3 i § 3 ust. 3 zaskarżonej uchwały dotyczą bowiem rocznej stawki opłaty za zajęcie 1 metra kwadratowego powierzchni pasa drogowego w celu prowadzenia robót dotyczących infrastruktury telekomunikacyjnej oraz stawek opłat za zajęcie 1 metra kwadratowego powierzchni pasa drogowego dla umieszczenia urządzeń telekomunikacyjnych, natomiast § 3 ust. 2 uchwały dotyczy stawki opłaty za zajęcie 1 metra kwadratowego powierzchni pasa drogowego za umieszczenie w nim urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych.
Żaden z kwestionowanych zapisów uchwały bezpośrednio nie odnosi się więc do sytuacji prawnej właściciela urządzeń elektroenergetycznych, jakim jest P. S.A. Sytuacji prawnej właściciela urządzeń elektroenergetycznych dotyczą zapisy § 2 ust. 1 i 3 ust. 1 zaskarżonej uchwały, stwierdzenia nieważności których skarżąca spółka się nie domagała. Zważywszy jednak na to, że sąd administracyjny wnioskami i zarzutami skargi nie jest związany (vide: art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi) a zaskarżona uchwała dotyczy także stawek opłat za zajęcie pasa drogowego przez właścicieli urządzeń elektroenergetycznych na potrzeby umieszczenia w pasie drogowym urządzeń elektroenergetycznych, sąd legitymacji skargowej P. S.A. nie kwestionował i dokonał merytorycznej oceny zarzutów skargi, dokonując kontroli zgodności z prawem wprowadzonego uchwałą zróżnicowania stawek opłat, kwestionowanego przez spółkę.
Zaskarżona uchwała jest aktem prawa miejscowego. Zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP, akty prawa miejscowego są źródłami prawa powszechnie obowiązującego na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Stosownie do treści art. 94 Konstytucji RP, akty prawa miejscowego uchwalane przez organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, są ustanawiane na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawach. Powyższe oznacza, że materia prawa miejscowego nie może wykraczać poza zakres upoważnienia ustawowego i musi być zgodna z treścią przepisów ustawy upoważniającej oraz pozostawać w zgodzie z treścią innych ustaw i przepisów wykonawczych. Materia prawa miejscowego może jedynie uzupełniać regulacje ustawowe wyłącznie w kwestiach wyraźnie wskazanych w upoważnieniu. Przekroczenie granic zakresu upoważnienia ustawowego do wydania aktu prawa miejscowego, zawsze stanowi istotne naruszenie prawa, nawet wówczas, gdy jest wynikiem błędnej wykładni przepisu upoważniającego lub dążeniem organu stanowiącego do osiągnięcia rezultatów moralnie (społecznie) uzasadnionych.
Podstawę prawną zaskarżonej uchwały w warstwie materialnoprawnej stanowiły przepisy art. 40 ust. 8 i 40 ust. 9 ustawy z 21 marca 1985r. o drogach publicznych w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia uchwały tj. w wersji ustawy obowiązującej od 22 lutego 2018r. do 3 lipca 2018r. (tj. Dz. U. z 2017r. poz. 2222 ze zm.)
Przepis art. 40 ust. 8 ww. ustawy w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia uchwały stanowił, że organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, ustala dla dróg, których zarządcą jest jednostka samorządu terytorialnego, wysokość stawek opłaty za zajęcie 1 metra kwadratowego pasa drogowego, z tym że stawki opłaty, o których mowa w ust. 4 i 6, nie mogą przekroczyć 10 złotych za jeden dzień zajmowania pasa drogowego, a stawka opłaty, o której mowa w ust. 5, nie może przekroczyć 200 złotych. Stawka opłaty, o której mowa w ust. 4 to stawka opłaty za zajęcie pasa drogowego w celu prowadzenia robót w pasie drogowym lub zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności, stawka opłaty, o której mowa w ustępie 5 to stawka opłaty za umieszczenie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego a stawka opłaty, o której mowa w ustępie 6 to stawka opłaty za umieszczenie w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam (zgodnie z brzmieniem art. 40 ust. 4, 5 i 6 w związku z art. 40 ust. 2 pkt 1, 2, 3 i 4 ustawy)
Natomiast z art. 40 ust. 9 ustawy o drogach publicznych wynikały (i wynikają obecnie) kryteria uwzględniane przy ustalaniu stawek opłat za zajęcie pasa drogowego. W brzmieniu art. 40 ust. 9 ustawy o drogach publicznych obowiązującym w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały, przepis stanowił, że przy ustalaniu stawek, o których mowa w ust. 7 i 8, uwzględnia się:
- 1) kategorię drogi, której pas drogowy zostaje zajęty;
- 2) rodzaj elementu zajętego pasa drogowego;
- 3) procentową wielkość zajmowanej szerokości jezdni;
- 4) rodzaj zajęcia pasa drogowego;
- 5) rodzaj urządzenia lub obiektu budowlanego umieszczanego w pasie drogowym.
W świetle przytoczonych wyżej przepisów prawa materialnego wynika zarówno potwierdzenie podstawy prawnej podjęcia zaskarżonej uchwały, jak również – zdaniem sądu – brak naruszenia granic upoważnienia ustawowego do zróżnicowania stawek opłat za zajęcie powierzchni pasa drogowego ze względu na rodzaj urządzenia infrastruktury technicznej umieszczanego w pasie drogowym. Sąd zgadza się ze stanowiskiem organu zajętym w odpowiedzi na skargę, że ustawodawca pozostawił organowi stanowiącemu jednostek samorządu terytorialnego pewien zakres swobody w odniesieniu do ustalania wysokości stawek opłat. Granice tej swobody wyznaczają dwa elementy: z jednej strony maksymalne stawki opłaty wskazane w art. 40 ust. 8 ustawy o drogach publicznych, które w zaskarżonej uchwale nie zostały przekroczone, a z drugiej strony konieczność uwzględnienia wskazanych w art. 40 ust. 9 ustawy kryteriów ustalania wysokości stawek.
Skład orzekający w sprawie niniejszej prezentuje stanowisko, że wskazany jako kryterium różnicowania stawek opłat, rodzaj urządzenia infrastruktury technicznej pozwalał radzie gminy na wprowadzenie innych stawek opłat dla każdego rodzaju urządzeń infrastruktury technicznej. Ustawowe bowiem upoważnienie rady gminy do różnicowania stawek opłat za względu na rodzaj urządzeń infrastruktury technicznej umieszczanych w pasie drogowym, pozwala gminie w ramach jej samodzielności finansowej, gwarantowanej konstytucyjnie, tworzyć preferencyjne warunki inwestycyjne dla konkretnych zamierzeń inwestycyjnych, realizujących określone, uznane za pilne, konieczne, aktualne potrzeby wspólnoty.
Gminy nie mogą się zrzec wykonywania żadnego z obligatoryjnych zadań własnych. W świetle art. 16 ust. 2 i art. 165 Konstytucji RP jednostki samorządu terytorialnego, wykonując zadania publiczne, uczestniczą w zakresie określonym przez ustawodawcę, w sprawowaniu władzy w granicach przyznanej im przez prawo i prawem chronionej samodzielności. W płaszczyźnie finansowej zasada samodzielności gmin realizuje się w odniesieniu do tych dochodów, które ustawowo zostały im zagwarantowane. Ustawodawca w art. 40 ust. 8 ustawy o drogach publicznych zagwarantował gminie prawo do ustalania stawek opłat za zajęcie pasa drogowego, wskazując w art. 40 ust. 9 ustawy na prawo do różnicowania stawek ze względu na wskazane kryteria, a za jedno z kryteriów różnicujących ustawodawca wprost uznał rodzaj umieszczonego w pasie drogowym urządzenia infrastruktury technicznej.
Sąd nie zgadza się twierdzeniem strony skarżącej, że urządzenia infrastruktury elektroenergetycznej są rodzajowo tożsame z urządzeniami infrastruktury telekomunikacyjnej czy urządzeniami infrastruktury wodociągowej i kanalizacyjnej. Każda z sieci przesyłowych zlokalizowanych w pasie drogowym zabezpiecza inny rodzaj potrzeb. Tyle jest rodzajów urządzeń infrastruktury technicznej ile rodzajów potrzeb zaspakajanych jest poszczególnymi sieciami przesyłowymi. Jako ustawowe kryterium różnicujące stawki opłat za zajęcie pasa drogowego nie została wskazana technologia umieszczenia urządzenia w pasie drogowym, stąd nie może mieć znaczenia – zdaniem sądu – podobieństwo kanału przesyłowego (kabla) dla umieszczenia infrastruktury telekomunikacyjnej i elektroenergetycznej (mogą być zresztą umieszczone w jednym kanale technologicznym).
Zdaniem sądu kwestionowanym zróżnicowaniem stawek opłat za zajęcie pasa drogowego, rada gminy nie naruszyła art. 32 Konstytucji i wyrażonej tym przepisem zasady równości wobec prawa i prawa do równego traktowania przez władze publiczne. Rzeczywiście zgodnie z art. 32 Konstytucji RP wszyscy wobec prawa są równi, wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne (ust.
1) i nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny (ust.2). Norma powyższego przepisu adresowana jest zarówno do organów stosujących prawo, jak i do organów stanowiących prawo. Według Trybunału Konstytucyjnego (utrwalone poglądy co do rozumienia zasady równości przytoczone zostały między innymi w wyroku z 25 lutego 2002r. sygn. SK 29/01 oraz w wyroku z 12 marca 2002r. sygn. P 9/01) z zasady równości wynika nakaz jednakowego traktowania podmiotów prawa w obrębie określonej klasy (kategorii). Wszystkie podmioty prawa charakteryzujące się w równym stopniu daną cechą istotną (relewantną) powinny być traktowane równo, a więc według jednakowej miary, bez zróżnicowań zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących.
Zaskarżona uchwała nie wprowadziła jednakże zróżnicowania podmiotowego, zakazanego art. 32 Konstytucji RP ale zróżnicowała stawki opłat za zajęcie pasa drogowego ze względu kryterium przedmiotowe tj.. rodzaj urządzenia infrastruktury technicznej, przy czym jest to kryterium wskazane wprost przez ustawodawcę jako dopuszczalne kryterium różnicujące wysokość uchwalanych stawek opłat. Upatrywanie przez P. S.A. w zróżnicowaniu stawek opłat za zajęcie pasa drogowego ukrytego zróżnicowania podmiotowego, jest niewłaściwe. Zaskarżona uchwała nie został skierowana do określonych podmiotów, gdyż je zakres został określony przedmiotowo tj. bez względu na to jaki podmiot będzie ubiegał się o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego, z którym się wiąże obowiązek poniesienia opłaty.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona uchwała, w tym kwestionowane jej zapisy, została podjęta na podstawie przepisów ustawy upoważniającej i bez przekroczenia granic upoważnienia ustawowego a w konsekwencji obiektywnie bez naruszenia porządku prawnego, co skutkowało oddaleniem skargi (art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).