Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2021 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z [...] grudnia 2020 r. znak [...], którą odmówiono M. R. przyznania jednorazowej zapomogi z tytułu urodzenia się dziecka.
Decyzje wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Wnioskiem z [...] grudnia 2020 r. M. R. wystąpił o przyznanie jednorazowej zapomogi z tytułu urodzenia się dziecka w sierpniu 2020 r. Z akt sprawy wynika, że wnioskodawca do marca 2020 r. pracował w firmie ojca, zaś jego żona do [...] sierpnia 2020 r. również pozostawała w zatrudnieniu. Następnie wnioskodawca od [...] września 2020 r. rozpoczął działalność gospodarczą, a jego żona po utracie zatrudnienia uzyskała uprawnienie do zasiłku macierzyńskiego.
Organ pierwszej instancji ustalił, że dochód na osobę w rodzinie wnioskodawcy wynoszący 3 230, 43 zł przekracza ustawowe kryterium dochodowe w wysokości 1922 zł ustalone jako przesłanka przyznania jednorazowej zapomogi z tytułu urodzenia się dziecka. Organ wyliczył dochód na osobę w rodzinie w ten sposób, że dochód z 2019 r. uznał za utracony a dochód z tytułu rozpoczęcia działalności gospodarczej i otrzymania zasiłku macierzyńskiego ocenił jako uzyskany. Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazał przepisy art. 15b ust. 2, art. 5 ust. 4 i ust. 4a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 111 ze zm.), dalej: u.ś.r.
Odwołanie złożył M. R. Wskazał, że w połowie września założył działalność gospodarczą, a w praktyce przejął po ojcu firmę rodzinną, w której pracował do marca 2020 r. Wysoki dochód w październiku 2020 r. wynikał z postępowania różnych cesji (ostatnia zakończyła się w grudniu), natomiast koszty zostały po stronie ojca. Wniósł o wyliczenie dochodu na osobę w rodzinie według średniej z miesięcy prowadzenia działalności gospodarczej lub średniej z poprzedniego roku.
Zaskarżoną decyzją SKO w S. utrzymało decyzję organu pierwszej instancji w mocy. Wyjaśniło, że przyznanie wnioskowanej zapomogi uzależnione jest od złożenia wniosku w ciągu 12 miesięcy od urodzenia się dziecka, spełnienia kryterium dochodowego, które wynosi w przeliczeniu na osobę w rodzinie 1922 zł, a także od wykazania, w sposób przewidziany ustawą, pozostawania kobiety pod opieką medyczną nie później niż od 10 tygodnia ciąży do porodu. Zdaniem Kolegium, wnioskodawca spełnił wszystkie kryteria za wyjątkiem kryterium dochodowego. Nie podzielił również organ zaproponowanego przez stronę sposobu wyliczenia dochodu w przedmiotowej sprawie jako przeciętnego, bowiem sprzeciwiają się temu przepisy prawa. Kolegium wskazało, że dochód za rok 2019 należało uznać za utracony, zaś co do pozostałego dochodu zastosować przepis art. 5 ust. 4a u.ś.r. w ten sposób, że uwzględnić dochód uzyskany przez wnioskodawcę w październiku 2020 r. z tytułu rozpoczęcia pozarolniczej działalności gospodarczej z dniem [...] września 2020 r. oraz dochód uzyskany przez jego partnerkę wynikający z uzyskania z początkiem sierpnia 2020 r. prawa do zasiłku macierzyńskiego przysługującego po utracie zatrudnienia (art. 3 pkt 24 lit. f i h u.ś.r.).
W konsekwencji, jak wskazał organ odwoławczy, należało dochód netto wynoszący 8.187,00 zł, a osiągnięty w październiku 2020 r., tj. w miesiącu następującym po miesiącu, w którym nastąpiło uzyskanie dochodu, uznać za dochód członka rodziny i doliczyć do niego dochód netto osiągnięty przez M. R. za wrzesień 2020 r., tj. 1.504,30 zł (kwota wynikająca z zaświadczenia ZUS Oddział w B. z [...] listopada 2020 r.), a następnie podzielić przez liczbę członków rodziny. Jak wskazało Kolegium, wynik tej operacji matematycznej potwierdza, że kryterium dochodowe zostało przekroczone o 1 308,43 zł (3 230,43 zł – 1 922,00 zł), co wyklucza przyznanie zapomogi.
Skargę na decyzję Kolegium złożył do sądu administracyjnego M. R., który zarzucił naruszenie przepisów procesowych oraz przepisów prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 4 w związku z art. 3 pkt 2 i 2a u.ś.r. przez ich błędną wykładnię skutkującą wadliwym obliczeniem dochodu. Zdaniem skarżącego, błąd organów polega na bezpodstawnym przyjęciu, że jego dochód z działalności gospodarczej oraz dochód jego żony jest taki sam w każdym miesiącu. Tymczasem z prawidłowej interpretacji przepisów wynika, iż o przyznaniu świadczenia rodzinnego decydować powinien rzeczywisty dochód rodziny, czyli miesięczny przeciętny dochód członków rodziny uzyskany w skali roku kalendarzowego. Ten sposób wyliczenia dochodu przeciętnego powinien mieć również zastosowanie w przypadku utraty bądź uzyskania dochodu po roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy, a zatem w sytuacji określonej w art. 5 ust. 4b u.ś.r. W ten sposób dochód uzyskany z działalności gospodarczej powinien zostać doliczony do dochodu za rok poprzedzający, całość należy podzielić przez 12 miesięcy, a następnie przez liczbę członków rodziny skarżącego.
Tylko tak obliczony dochód realizowałby cele ustawy. Skarżący wyjaśnił, że przepisy o wyliczaniu dochodu powinny być wykładane systemowo, przy uwzględnieniu celu u.ś.r. Dodał, że faktycznie jego dochód z jednego miesiąca jest o wiele niższy niż wygląda to w dokumentacji, bowiem ponosi koszy związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Drugim elementem obniżającym dochód są terminy przelewów należności z faktur VAT (14-dniowe, 25-dniowe i 45-dniowe). Sposób wyliczania dochodu powinien więc służyć ustaleniu dochodu faktycznie uzyskiwanego przez rodzinę.
Dodatkowo skarżący wskazał, że organ naruszył przepisy art. 7, art. 8 w związku z art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. przez brak wszechstronnego i rzetelnego rozpatrzenia sprawy, co doprowadziło do wydania decyzji z naruszeniem słusznego interesu skarżącego i naruszeniem zasady dotyczącej pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko z uzasadnienia zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Skarga podlega uwzględnieniu jednakże nie z uwagi na jej zarzuty a z uwagi na nieprawidłowości, które sąd uwzględnił z urzędu do czego jest uprawniony i zobowiązany na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej: P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (zastrzeżenie to dotyczy skarg na opinie zabezpieczające i interpretacje podatkowe, a więc nie znajduje zastosowania w kontrolowanym przypadku).
Przedmiotem sporu w sprawie niniejszej jest legalność odmowy przyznania skarżącemu jednorazowej zapomogi z tytułu urodzenia się dziecka – z uwagi na ustalenie przez organy przekroczenia kryterium dochodowego.
Wskazać trzeba, że przyznanie wskazanej zapomogi jest uwarunkowane kilkoma warunkami: złożeniem wniosku przez matkę lub ojca, opiekuna prawnego lub opiekuna faktycznego w terminie 12 miesięcy od dnia narodzin dziecka lub od dnia objęcia dziecka opieką lub przysposobieniem (art. 15b ust. 2 i 3 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, Dz. U. z 2020 r., poz. 111 ze zm., dalej: u.ś.r.); pozostawaniem kobiety pod opieką medyczną nie później niż od 10 tygodnia ciąży do porodu potwierdzonego zaświadczeniem lekarskim lub zaświadczeniem wystawionym przez położną (art. 15b ust. 5 i 6 u.ś.r.); spełnieniem kryterium dochodowego rodziny w przeliczeniu na osobę w rodzinie wynoszącym 1922 zł (art. 15 ust. 2 u.ś.r. w zwiąkzu z § 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 sierpnia 2018 r. w sprawie wysokości dochodu rodziny albo dochodu osoby uczącej się stanowiących podstawę ubiegania się o zasiłek rodzinny i specjalny zasiłek opiekuńczy, wysokości świadczeń rodzinnych oraz wysokości zasiłku dla opiekuna, Dz. U. poz. 1497 ze zm.).
Ze zgromadzonego materiału dowodowego oraz uzasadnień decyzji organów obydwu instancji wynika, że bezspornie skarżący spełnił warunek złożenia wniosku w ustawowym terminie oraz wykazał pozostawanie partnerki pod opieką lekarza w datach wymaganych przepisem. Jednakże wątpliwości sądu budzi prawidłowość wyliczenia przez organy dochodu na osobę w rodzinie skarżącego, a tym samym prawidłowość zastosowania norm prawnych traktujących o tym wyliczeniu.
Zgodnie z art. 15b ust. 2 u.ś.r., jednorazowa zapomoga przysługuje jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 1922,00 zł. Przepisy art. 5 ust. 4-4b, 7-9 i 11 stosuje się odpowiednio. Zdaniem sądu, w szczególności zastosowanie drugiego zdania tego przepisu, o odpowiednim stosowaniu art. 5 ust. 4-4b, nie zostało oparte na wystarczających wyjaśnieniach.
W sprawie niniejszej wniosek o zapomogę skarżący złożył [...] grudnia 2020 r. W takiej sytuacji okres zasiłkowy przypadał od dnia 1 listopada do dnia 31 października następnego roku kalendarzowego, na jaki ustala się prawo do świadczeń (art. 3 pkt 10 u.ś.r.), czyli w sprawie niniejszej od 1 listopada 2020 r. do 31 października 2021 r. (jak wskazał NSA, nawet świadczenie jednorazowe jakim jest jednorazowa zapomoga z tytułu urodzenia się dziecka jest przyznawane "w jakimś okresie zasiłkowym", wyrok w sprawie I OSK 3909/18, orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro więc dla ustalenia spełnienia kryterium dochodowego uzyskania zapomogi ustala się dochód rodziny w przeliczeniu na osobę, a dochód członka rodziny oznacza przeciętny miesięczny dochód członka rodziny osiągnięty w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy, z zastrzeżeniem art. 5 ust. 4-4c (art. 3 pkt 2a u.ś.r.), to organy miały obowiązek wyjść od ustalenia roku bazowego, dochodu uzyskanego w tym roku oraz oceny czy nie został on utracony (vide art. 5 ust. 4-4c).
Prawidłowo w tym względzie organy ustaliły, a ustalenie to znajduje oparcie w materiale dowodowym, że rokiem bazowym był rok 2019, a skoro skarżący pracował w firmie ojca do marca 2020 r., a jego partnerka była zatrudniona do 4 sierpnia 2020 r., to małżonkowie po roku bazowym utracili dochód uzyskany w tym roku i nie podlegał on uwzględnieniu w ustaleniu dochodu na osobę w rodzinie na potrzeby orzekania o jednorazowej zapomodze z tytułu urodzenia się dziecka. Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 4 u.ś.r., w przypadku utraty dochodu przez członka rodziny po roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy (czyli po roku bazowym), ustalając dochód nie uwzględnia się dochodu utraconego. Utrata zatrudnienia stanowi utratę dochodu w rozumieniu art. 3 pkt 23 lit. "c" u.ś.r.
Natomiast małżonkowie, każde z nich odrębnie, uzyskali dochód w 2020 r. czyli po roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy. Skarżący rozpoczął [...] września 2020 r. prowadzenie działalności gospodarczej, a jego małżonka uzyskała zasiłek macierzyński w związku z urodzeniem dziecka w sierpniu 2020 r. Są to przypadki kwalifikujące się do uzyskania dochodu przewidziane przez ustawodawcę w art. 3 pkt 24 lit. "f" i "h" u.ś.r. Okoliczności te wynikają z materiału dowodowego: wydruki ze stosownych systemów elektronicznych Ministerstwa Finansów, zaświadczenie z [...] listopada 2020 r., zaświadczenie ZUS z [...] listopada 2020 r. o uzyskaniu zasiłku macierzyńskiego we wrześniu 2020 r. Dochody z ww. źródeł, jako uzyskane po roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy, organy były w obowiązku uwzględnić wyliczając dochód na potrzeby orzekania o zapomodze. Sposób ustalenia tego dochodu wynika wprost z art. 5 ust. 4b u.ś.r.
Zgodnie z art. 5 ust. 4b u.ś.r., w przypadku uzyskania dochodu przez członka rodziny, osobę uczącą się lub dziecko pozostające pod opieką opiekuna prawnego po roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy, dochód ich ustala się na podstawie dochodu członka rodziny, dochodu osoby uczącej się lub dochodu dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, powiększonego o kwotę osiągniętego dochodu za miesiąc następujący po miesiącu, w którym nastąpiło uzyskanie dochodu, jeżeli dochód ten jest uzyskiwany w okresie, na który ustalane lub weryfikowane jest prawo do świadczeń rodzinnych.
Należy podkreślić, że przepis ten jest precyzyjny i jednoznacznie wskazuje jak wyliczyć dochód uzyskany po roku bazowym. Wynika z niego po pierwsze, że należy ustalić który miesiąc był pierwszym miesiącem uzyskania dochodu po roku bazowym, po drugie należy ustalić dochód uzyskany w miesiącu następującym po pierwszym miesiącu uzyskania dochodu (na podstawie wysokości tego dochodu ustalany będzie dochód uzyskany), a po trzecie – należy ustalić czy spełniony jest warunek kontynuacji uzyskiwania dochodu, tzn. czy "nowy" dochód jest uzyskiwany także w okresie na jaki ustalane bądź weryfikowane jest prawo do świadczeń. W przypadku świadczenia jednorazowego ten ostatni warunek należy rozumieć jako konieczność ustalenia kontynuacji uzyskiwania "nowego" dochodu także w miesiącu, w którym organ wydaje decyzję ustalającą prawo do świadczenia (por. ponownie wyrok w sprawie I OSK 3909/18).
Odnosząc powyższe do stanu faktycznego sprawy niniejszej wskazać należy na dwie istotne okoliczności: pierwszą świadczącą o niepełności ustaleń organów, tj. niewyjaśnienie w sposób niebudzący wątpliwości który miesiąc uzyskania dochodu przez skarżącego był pierwszym miesiącem uzyskania "nowego" dochodu oraz drugą świadczącą z kolei o nietrafności zarzutów skargi o sposobie wyliczania dochodu uzyskanego – jako średniego a nie z konkretnego miesiąca.
Jeśli chodzi o kwestię wyżej wymienioną jako pierwszą, to zauważyć trzeba, że skoro skarżący rozpoczął prowadzenie działalności gospodarczej 11 września 2020 r., to przedwczesne a tym samym nieprawidłowe było przyjęcie przez organy a priori, iż rozpoczynając prowadzenie działalności gospodarczej we wrześniu 2020 r. już w tym miesiącu uzyskał on dochód. W konsekwencji przedwcześnie organy przyjęły, że pierwszym miesiącem po miesiącu uzyskania dochodu powinien być październik 2020 r. W tym zakresie wyjaśnienia i ustalenia organów wykazują braki naruszające zasady prowadzenia postępowania wyjaśniającego w sposób mogący mieć istotne znaczenie dla wyniku końcowego sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., w myśl których obowiązek całościowego wyjaśnienia i rozpoznania sprawy spoczywa na organach, które mogą przyjąć określoną okoliczność za udowodnioną wyłącznie na podstawie całokształtu wszechstronnie zebranego materiału dowodowego.
Jak wskazał NSA w sprawie I OSK 668/17, nie każde rozpoczęcie działalności gospodarczej przynosi uzyskanie dochodu już w pierwszym miesiącu tej działalności. Uzyskanie dochodu nie zawsze jest więc równoznaczne z rozpoczęciem działalności gospodarczej. Ta okoliczność musi być udowodniona w sposób niepozostawiający wątpliwości (verba legis art. 3 pkt 24 lit. "f" u.ś.r.). Tymczasem w aktach znajduje się wyłącznie informacja o rozpoczęciu przez skarżącego działalności gospodarczej z dniem [...] września 2020 r. i uzyskanym w październiku 2020 r. dochodzie, natomiast nie zostało ustalone ponad wszelką wątpliwość, który z tych dwóch miesięcy był pierwszym miesiącem uzyskania dochodu, a w konsekwencji który z nich (bądź dopiero listopad 2020 r., jeśli we wrześniu nie uzyskano dochodu), powinien być kluczowy dla ustalenia dochodu uzyskanego wedle regulacji art. 5 ust. 4b u.ś.r.
Sąd nadto zauważa, że nawet w zaświadczeniu na k. 26 akt. adm. dokumentującym uzyskanie dochodu z działalności gospodarczej w październiku 2020 r. wskazane jest, iż jest to "miesiąc następujący po miesiącu, w którym nastąpiło zatrudnienie" a nie jak powinno być wedle brzmienia art. 5 ust. 4b u.ś.r. "miesiąc następujący po miesiącu, w którym nastąpiło uzyskanie dochodu w związku z rozpoczęciem prowadzenia działalności gospodarczej". Wyjaśnienie sprawy w tym zakresie jest niezbędne, bowiem ma istotne znaczenie dla prawa skarżącego do jednorazowej zapomogi, zwłaszcza że jak on sam wskazuje – uzyskiwane dochody są nieregularne (skarga), a wyższy dochód w październiku 2020 r. wynika z realizacji cesji wierzytelności (odwołanie).
Nie można zatem wykluczyć, że jeśli skarżący nie uzyskał dochodu we wrześniu 2020 r. to pierwszym miesiącem jego uzyskania był październik 2020 r., a zatem miesiącem następującym po nim był listopad 2020 r. i dochód z tego miesiąca powinien ulec uwzględnieniu. Nie można też wykluczyć, że pierwszym miesiącem uzyskania dochodu z działalności gospodarczej był wrzesień 2020 r. (a więc że ustalenia organów były prawidłowe), jednak nie ma na tę okoliczność wystarczających dowodów w aktach sprawy.
W tym kontekście zasadne będzie również bezsporne wyjaśnienie, w jakim miesiącu żona skarżącego uzyskała pierwszą wypłatę zasiłku macierzyńskiego, bowiem uzyskanie tego dochodu również podlega regułom jak z art. 5 ust. 4b u.ś.r. interpretowanym w sposób wyżej wskazany.
Natomiast organy obydwu instancji bez naruszenia prawa przyjęły regułę wyliczania dochodu uzyskanego na podstawie miesięcznej wielkości tego dochodu a nie wysokości średniej (przeciętnej), o co wnosi skarżący. W tym zakresie sąd podziela stanowisko sformułowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt I OSK 1996/18 (wyrok NSA z 31 stycznia 2019 r.). Sąd kasacyjny wyjaśnił, że przepis art. 5 ust. 4b u.ś.r. został dodany do u.ś.r. przez art. 1 pkt 2 lit. "b" ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. nr 205, poz. 1212) z dniem 1 stycznia 2012 r. Jak wynika z uzasadnienia projektu tej ustawy (druk sejmowy nr 3897) "zaproponowana zmiana pozwoli na precyzyjne określenie dochodu i przyznanie świadczeń rodzinom, których faktyczny dochód nie przekracza przyjętego w ustawach kryterium dochodowego.
Wykazany zostanie dochód faktycznie otrzymywany, a nie dochód zaniżony, co miało miejsce w przypadku osób, które pod koniec roku podjęły dopiero pracę (po podziale ich rocznego dochodu przez liczbę miesięcy w roku wykazywany był dochód znacznie zaniżony względem dochodu faktycznie przez nich miesięcznie otrzymywanego)". Natomiast w wyroku w sprawie o sygn. akt I OSK 980/17 NSA przyjął, że sposób liczenia dochodu rodziny w przypadku uzyskania dochodu po roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy, zgodnie z którym w sytuacji określonej w art. 5 ust. 4b u.ś.r., uzyskany dochód powinien być doliczony do dochodu za rok poprzedzający, a całość podzielona przez 12 miesięcy i przez liczbę członków rodziny, jest niezgodny z jednoznaczną i niebudzącą wątpliwości treścią art. 5 ust. 4b u.ś.r. Stosowanie normy prawnej wynikającej z art. 5 ust. 4b u.ś.r. powoduje, że prawo do świadczeń rodzinnych ustalane jest na podstawie dochodu zbliżonego do dochodu faktycznie uzyskiwanego przez rodzinę w okresie pobierania świadczeń a nie przeciętnego dochodu uzyskiwanego w roku poprzednim (vide także wyrok w sprawie I OSK 2373/12).
Zdaniem sądu w sprawie niniejszej, konieczność obliczenia dochodu z roku bazowego jako przeciętnego a dochodu uzyskanego po roku bazowym jako miesięcznego wynika jednoznacznie z brzmienia przepisu art. 3 pkt 2a u.ś.r. W przepisie tym mowa jest o dochodzie członka rodziny jako "przeciętnym miesięcznym dochodzie członka rodziny osiągniętym w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy", ale przepis zastrzega stosowanie art. 5 ust. 4-4c u.ś.r., zaś w art. 5 ust. 4b nie ma mowy o dochodzie przeciętnym ale o dochodzie uzyskanym w konkretnym miesiącu. Dlatego argumenty skarżącego wnioskującego o wyliczenie dochodu uzyskanego jako przeciętnego nie mogły zostać uwzględnione.
Kwestia zaś składników wynagrodzenia odliczanych od przychodu i prowadzących do ustalenia dochodu uregulowana została w art. 3 pkt 1 lit. "a" u.ś.r., zgodnie z którym jeśli w ustawie jest mowa o dochodzie, oznacza to po odliczeniu kwot alimentów świadczonych na rzecz innych osób: a) przychody podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27, art. 30b, art. 30c, art. 30e i art. 30f ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1387, z późn. zm.), pomniejszone o koszty uzyskania przychodu, należny podatek dochodowy od osób fizycznych, składki na ubezpieczenia społeczne niezaliczone do kosztów uzyskania przychodu oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne, b) dochód z działalności podlegającej opodatkowaniu na podstawie przepisów o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, c) inne dochody niepodlegające opodatkowaniu na podstawie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tylko tak wskazane składniki wynagrodzenia organy mogły zatem odliczyć ustalając dochód i w tym zakresie argumenty skarżącego również nie zasługują na uwzględnienie.
Ponownie rozpoznając odwołanie Kolegium uwzględni ocenę prawną sądu, uzupełni materiał dowodowy oraz wyda rozstrzygnięcie oparte na jego wszechstronnej ocenie i uzasadnione w sposób wymagany przepisem art. 107 § 3 K.p.a. Zakres postępowania wyjaśniającego ma charakter uzupełniający w rozumieniu art. 136 K.p.a., co wymagało wyeliminowania z obrotu prawnego wyłącznie decyzji zaskarżonej.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II WSA w Białymstoku z 15 kwietnia 2021 r. wydanego w oparciu o art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID – 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), w związku z zarządzeniem Prezesa NSA z dnia 16 października 2020 r.