Uzasadnienie
Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w A. z dnia [...] września 2019 r. znak: [...], nakazującą Państwu K. i A. T. rozebrać samowolnie wybudowany budynek gospodarczy o wymiarach 1,60m x 1,50m na działce nr ewid. [...] położonej w obrębie ewidencyjnym S. W zaskarżonym rozstrzygnięciu wskazano, że w dniu [...] grudnia 2018 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w A. wpłynęła pisemna interwencja Nadleśniczego Nadleśnictwa S. o ustalenie legalności: budynku letniskowego nr 30, budynku gospodarczego i tarasu, istniejących na gruntach Skarbu Państwa w zarządzie Nadleśnictwa S., a zlokalizowanych na działce ewidencyjnej nr [...], w Gminie P., obręb ewidencyjny S., znajdujących się nad jeziorem S., na W., który to grunt - zgodnie z umową najmu z dnia [...] kwietnia 2008 r. - jest w posiadaniu Państwa K. i A. T..
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przeprowadził w dniu [...] czerwca 2019 r. czynności kontrolne, w trakcie których ustalono, że na w/w działce istnieje: domek letniskowy, który został rozbudowany na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [...] lipca 2006 r. Nr [...], jak również taras widokowy konstrukcji drewnianej oparty na słupach drewnianych. Jednocześnie organ stwierdził wybudowanie na przedmiotowej działce obiektu budowlanego z przeznaczeniem na pomieszczenie gospodarcze o konstrukcji murowano-drewnianej z dachem dwuspadowym. Budynek gospodarczy - przedmiot niniejszego postępowania administracyjnego - o wymiarach 1,60m x 1,50m, usytuowany jest z jednej strony w odległości 1,15m od zadaszonego tarasu stanowiącego samowolną rozbudowę budynku letniskowego i w odległości 4,70m od samego budynku letniskowego, zaś z drugiej strony przylegają do niego drewniane elementy wolno stojącego tarasu widokowego.
Przedmiotowy budynek gospodarczy usytuowany jest około 36,00m od jeziora S. (dokumentacja fotograficzna oraz szkice w aktach sprawy organu l instancji karta nr 18 - 29). Obecna podczas czynności kontrolnych w terenie Pani K. T. nie okazała żadnych dokumentów potwierdzających legalność wybudowania budynku gospodarczego.
Organ powiatowy ustalił także, iż działka ewid. [...] położona obr. ewid. S., gm. P. znajduje się na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy P. - Uchwała Nr [...] Rady Gminy P. z dnia [...] czerwca 2004 r. Zgodnie z przepisem § 16 ust. 6 w/w uchwały na działkach zabudowy letniskowej zabrania się budowy innych obiektów wolnostojących jak garaże, hangary na łodzie, szopy, barakowozy, budynki gospodarcze. Organ l instancji ustalił ponadto, że poprzedni plan zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu (Uchwała Nr [...] Rady Gminy P. z dnia [...] października 1992 r.) zabraniał budowy innej niż zabudowy letniskowej.
Mając na uwadze powyższe, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego powiadomił strony postępowania o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego, w sprawie legalności i prawidłowości wybudowania obiektów budowlanych (budynku letniskowego Nr 30, budynku gospodarczego i tarasu) na ww. działce.
Decyzją z dnia [...] września 2019 r. organ I instancji, na podstawie art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.), nakazał Państwu K. i A. T. rozebrać ww. samowolnie wybudowany budynek gospodarczy.
W odwołaniu od powyższej decyzji państwo K. i A. T. poinformowali, że tzw. budynek gospodarczy został wybudowany przez poprzedniego właściciela A. T. latem 1973 r. Obiekt ten został wybudowany celem wykorzystywania jako kabina prysznicowa. Materiały jakie użyto do postawienia obiektu świadczą, że na pewno został wybudowany w latach 70-tych. Ponieważ "kabina prysznicowa" była pokryta eternitem, odwołujący w 2006 r. przebudowali dach. Obecnie wykorzystywana jest jako obiekt ochrony pojemników na śmieci. Odwołując wskazali ponadto, że "kabina prysznicowa" od 46 lat działa jako mur oporowy i chroni przed osunięciem się skarpy i destabilizacją gruntu.
W dniu [...] stycznia 2020 r. K. T. w siedzibie Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego oświadczyła, że budynek gospodarczy został pobudowany przez poprzedniego właściciela w latach 1973-1976. Odwołująca zmieniła tylko dach i odmalowała, co miało miejsce około 1999 r. Na powyższą okoliczność został sporządzony protokół. Odwołująca dołączyła również do akt oświadczenia sąsiadów jej nieruchomości.
Po rozpatrzeniu odwołania, P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wymienioną na wstępie decyzją utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie.
Organ odwoławczy wskazał, że na podstawie zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego stwierdzone zostało, że przedmiotowy budynek gospodarczy został wybudowany w warunkach samowoli budowlanej, w latach funkcjonowania obecnej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, bez wymaganego zgłoszenia. Powyższe potwierdzono w ramach prowadzonego postępowania odwoławczego. Starostwo Powiatowe w A. pismem z dnia [...] listopada 2019 r. poinformowało, że: nie posiada w zasobach archiwalnych Urzędu dokumentów związanych z budynkiem gospodarczym, usytuowanym na działce nr ewid. [...] położonej w m. P., gm. P. oraz, że w rejestrach pozwoleń na budowę i zgłoszeń budowy nie stwierdzono informacji świadczącej o jego legalności.
Jednocześnie prowadząc postępowanie odwoławcze organ ustalił (na podstawie materiałów przekazanych przez Nadleśniczego Nadleśnictwa S. przy piśmie z dnia [...] grudnia 2019 r., jak również na podstawie oświadczenia Nadleśniczego Nadleśnictwa S. złożonego do protokołu sporządzonego dnia [...] stycznia 2020 r. oraz na podstawie pisma Nadleśniczego przekazanego drogą elektroniczną w dniu [...] stycznia 2020 r.), że przedmiotowy budynek gospodarczy został wybudowany w okresie od 2001 r. do [...] stycznia 2008 r. Organ wskazał, że w/w budynek gospodarczy został wybudowany na gruncie, którego najemcami są Państwo K. i A. T. - zgodnie z umową najmu zawartą dnia [...] kwietnia 2008 r. na czas nieokreślony ze Skarbem Państwa - Państwowym Gospodarstwem Leśnym Lasy Państwowe - Nadleśnictwem S. z siedzibą w S. (z dniem podpisania w/w umowy została rozwiązana umowa najmu z dnia [...] maja 1998 r. podpisana między stronami).
Przedmiotowy obiekt powstał zatem w okresie kiedy najemcami byli Państwo K. i A. T. Organ odwoławczy wskazał następnie, że przepis art. 28 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane stanowi, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem przepisów art. 29 - 31. Zgodnie z przepisem art. 29 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane, budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki - wymaga zgłoszenia.
W ocenie organu, w tym przypadku należało zatem zastosować procedurę określoną w przepisie art. 49b ustawy, który przewiduje możliwość legalizacji obiektu budowlanego, ale tylko w sytuacji, gdy budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego, oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem.
P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zauważył, że Urząd Gminy P. w piśmie z dnia [...] grudnia 2019 r., stanowiącym odpowiedź na zapytanie organu dotyczące interpretacji zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy P. dla działki nr ewid. [...], położonej w obrębie ewidencyjnym S. gm. P., wskazał, że przedmiotowa działka położona jest na terenie oznaczonym symbolem 1UTL- są to tereny istniejącej zabudowy letniskowej. Urząd Gminy P. przywołując zapis zawarty w rozdziale IV § 16 ust. 5 Uchwały Nr [...] Rady Gminy P. z dnia [...] czerwca 2004 r. tj. że "na działkach zabudowy letniskowej zabrania się budowy innych obiektów wolnostojących jak garaże, hangary na łodzie, szopy, barakowozy, budynki gospodarcze" stwierdził jednoznacznie, że przedmiotowy budynek gospodarczy o wymiarach 1,60m x 1,50m wybudowany na w/w działce jest niezgodny z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym przywołaną powyżej uchwałą.
Mając na uwadze własne ustalenia, jak i ustalenia dokonane przez organ powiatowy, organ odwoławczy uznał, że przedmiotowy obiekt budowlany wybudowany w warunkach samowoli budowlanej narusza ustalenia obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętego Uchwałą Nr [...] Rady Gminy P. z dnia [...] czerwca 2004 r., ponieważ uchwała ta zabrania na tym terenie realizacji innej zabudowy, niż letniskowa. Uniemożliwia to legalizację przedmiotowego budynku gospodarczego i powoduje konieczność nakazania jego rozbiórki na podstawie art. 49b ust. 1 ustawy - Prawo budowlane.
Odpowiadając na zarzuty zawarte w odwołaniu organ wyjaśnił, że w kwestii daty budowy przedmiotowego budynku gospodarczego przychylił się do argumentacji Nadleśnictwa S., sprawującego nadzór nad gruntami Skarbu Państwa, będącymi w zarządzie tego Nadleśnictwa. Jednocześnie organ wskazał, że właściwie skierowano nakaz zawarty w sentencji skarżonej decyzji do K. i A. T., którzy jako najemcy przedmiotowego gruntu nabyli wszystkie prawa i obowiązki związane z jego zabudową.
Z takim rozstrzygnięciem nie zgodzili się K. i A. T. zaskarżając do sądu decyzję organu odwoławczego w całości i zarzucając naruszenie:
- 1. przepisów postępowania administracyjnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy:
- - art. 77 § 1 oraz 80 k.p.a., poprzez niewystarczające rozpatrzenie oraz wybiórczą, dowolną ocenę materiału dowodowego, przejawiającą się w oparciu decyzji wyłącznie na informacjach uzyskanych od Nadleśnictwa S. oraz Urzędu Gminy P., bez poczynienia szczegółowego uzasadnienia w celu wyjaśnienia pominięcia oświadczeń złożonych przez Skarżących;
- - art. 81a k.p.a., poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść Skarżących, przejawiające się uznaniem informacji uzyskanych od Nadleśnictwa S. za wiarygodniejsze bez jednoczesnego wykazania przyczyny takiego uznania;
- - art. 77 § 1 oraz 80 k.p.a., poprzez brak przeprowadzenia analizy w zakresie charakterystyki obiektu będącego przedmiotem decyzji skutkiem czego była nieprawidłowa ocena istotnych cech niniejszego obiektu i uznanie go za budynek gospodarczy, podczas gdy umiejscowienie, rozmiar i przeznaczenie przemawia za przyjęciem, iż jest to śmietnik, będący obiektem małej architektury;
- - art. 75 § 1 w zw. 84 § 1 k.p.a., poprzez powołanie się w decyzji na dowód, niespełniający cech dowodu w rozumieniu przepisów k.p.a.- tj. uznanie opinii prawnej Urzędu Miasta P. co do możliwości zastosowania przepisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania terenu za dowód stanowiący wiadomości specjalne, podczas gdy z jego treści wynika wyłącznie ocena prawna zastanego stanu faktycznego;
- 2. przepisów prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, tj. poprzez nieuprawnione stwierdzenie wystąpienia samowoli budowlanej:
- - art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzez jego pominięcie i niezastosowanie, podczas gdy przedmiotowy obiekt spełnia przesłanki umożliwiające na zakwalifikowanie go jako obiektu małej architektury z uwagi na posiadanie odpowiednich cech, w szczególności pod względem rozmiaru i przeznaczenia;
- - art. 28 ust. 1 z zastrzeżeniem art. 29-31 ustawy Prawo budowlane, poprzez zastosowanie błędnej wykładni przejawiającej się uznaniem obiektu będącego przedmiotem decyzji za obiekt wymagający uzyskania pozwolenia na budowę, bądź poczynienia odpowiedniego zgłoszenia na gruncie przepisów ustawy Prawo budowlane, podczas gdy należy uznać go za obiekt małej architektury, który według ustawy jest zwolniony z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę oraz poczynienia zgłoszenia.
Wskazując na powyższe zarzuty autor skargi wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji.
Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
W rozpatrywanym przypadku organy nadzoru budowlanego nakazały w trybie art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane rozbiórkę budynku gospodarczego wybudowanego bez wymaganego zezwolenia, uznając, że nie jest możliwe przeprowadzenie procedury legalizacyjnej odnośnie tego obiektu, gdyż jego budowa nie jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Spór między Skarżącymi i organami ogniskuje się przede wszystkim wokół tego, kiedy został wybudowany obiekt będący przedmiotem tego postępowania (czy w latach 70-tych XX wieku jak twierdzą Skarżący, czy też w okresie 2001-2008, jak utrzymują organy) oraz w zakresie jego zakwalifikowania jako budynku gospodarczego, podczas gdy Skarżący twierdzą, że jest to obiekt małej architektury, którego budowa nie wymaga uzyskania pozwolenia, ani też zgłoszenia. Poza tym Skarżący utrzymują, że nawet gdyby przyjąć, że przedmiotowy obiekt powstał w momencie obowiązywania aktualnego planu miejscowego, to został on błędnie uznany jako niezgody z jego przepisami.
Analiza akt sprawy doprowadziła Sąd do konkluzji, że z powodu naruszenia przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy należało wyeliminować z obrotu prawnego decyzje wydane w obu instancjach.
Z przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. wynika, że w toku postępowania administracyjnego organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Obowiązkiem organu jest wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, który następnie podlega ocenie w zgodzie z zasadą swobodnej oceny dowodów, a wyniki tej oceny powinny znaleźć się w motywach pisemnych wydanego rozstrzygnięcia, które oprócz wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, powinny również zawierać uzasadnienie prawne, czyli wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.
Swobodna ocena dowodów, aby nie przerodziła się w samowolę, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem reguł tej oceny, tj. po pierwsze, opierać się powinna na materiale dowodowym zebranym przez organ, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w przepisach prawa. Po drugie, powinna być oparta na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego i po trzecie, organ powinien dokonać oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy, z zastrzeżeniem ograniczeń dotyczących dokumentów urzędowych, które mają na podstawie art. 76 § 1 k.p.a. szczególną moc dowodową. W końcu, po czwarte, rozumowanie, w wyniku którego organ ustala istnienie okoliczności faktycznych, powinno być zgodne z zasadami logiki. Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny (art. 75 § 1 k.p.a.).
Powyższe winno mieć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji (vide: np. wyrok NSA z dnia 15 października 2019 r. sygn. akt II OSK 2876/17, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Konfrontując zarzuty skargi z treścią decyzji oraz dokumentacją znajdującą się w aktach sprawy Sąd doszedł do wniosku, że organy nie wyjaśniły w sposób nie budzący wątpliwości, że obiekt będący przedmiotem postępowania został wybudowany między rokiem 2001 i 2008 r.
Moment posadowienia obiektu, który organy zakwalifikowały jako budynek gospodarczy ma zaś istotne znaczenie z dwóch powodów. Po pierwsze dla ustalenia, który reżim prawny należy stosować do tej budowy, tzn. aktualnie obowiązującą ustawę z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, której przepisy stanowiły podstawę wydanych rozstrzygnięć, czy też obowiązującą przed 1995 r. ustawę z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane. Przepisy przejściowe i końcowe zawarte w ustawie z 1994 r. przewidują, że do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy (tj. przed 1 stycznia 1995 r.), a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2 (art. 103 ust. 1). Zgodnie z art. 103 ust. 2 obowiązującej ustawy, przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne.
Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Przepis art. 103 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane z 1994 r. ma zastosowanie do obiektów budowlanych powstałych bez wymaganego pozwolenia na budowę, czyli w warunkach samowoli budowlanej w rozumieniu art. 48 tej ustawy, których budowę zakończono przed dniem 1 stycznia 1995 r., lub w stosunku do których przed 1 stycznia 1995 r. wszczęto postępowanie administracyjne, lecz go do tego dnia nie zakończono (np. wyrok z dnia 16 października 2019 r. sygn. II OSK 2914/17, niepublikowany). Po drugie zaś, data budowy obiektu ma znaczenie dla ustalenia, czy w ogóle, a jeżeli tak to, zapisy którego planu miejscowego znajdują zastosowanie, co jest potrzebne w celu zidentyfikowania zgodności inwestycji z jego postanowieniami. W ramach tej sprawy organy ustaliły, że dla przedmiotowego terenu od 1992 r. obowiązywał najpierw Plan zagospodarowania przestrzennego Gminy P. zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Gminy P. z dnia [...] października 1992 r., z kolei od 2004 r. obowiązywała uchwała Nr [...] Rady Gminy P. z dnia [...] czerwca 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy P. Natomiast, dopiero właściwe i nie budzące wątpliwości ustalenia w powyższym zakresie otworzą pole do dalszych rozważań na temat innych spornych kwestii, tzn. zakwalifikowania obiektu jako budynku gospodarczego oraz ewentualnej wykładni przepisów planu celem przesądzenia o zgodności tej budowy z jego ustaleniami.
W ocenie Sądu, dotychczas przeprowadzone postępowanie w zakresie ustalenia daty wybudowania obiektu jest wadliwe, gdyż organy oparły się jedynie na dokumentach i oświadczeniach Nadleśnictwa, pomijając okoliczności podnoszone przez Skarżących, które jak pokazują akta sprawy poparte zostały przedłożonymi przez nich dowodami (oświadczeniami sąsiadów). P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego datę wybudowania obiektu ustalił na podstawie materiałów przekazanych przez Nadleśniczego Nadleśnictwa S. przy piśmie z dnia [...] grudnia 2019 r., jak również na podstawie oświadczenia Nadleśniczego Nadleśnictwa S. złożonego do protokołu sporządzonego dnia [...] stycznia 2020 r. oraz na podstawie pisma Nadleśniczego Nadleśnictwa S. przekazanego drogą elektroniczną w dniu [...] stycznia 2020 r.). W piśmie z dnia [...] grudnia 2019 r. Nadleśniczy poinformował, że jego zdaniem budynek gospodarczy został wybudowany w okresie od 2001 r. do [...] stycznia 2008 r. Nadleśniczy oparł tą ocenę na podstawie mapy zasadniczej zaktualizowanej w 2001 r., zdjęć i szkicu wykonanych przez służby leśne [...] stycznia 2008 r., zdjęć wykonanych przez służby leśne [...] grudnia 2010 r., oświadczeń ustnych dwóch pracowników Nadleśnictwa.
Z drugiej strony Skarżący twierdzą, że obiekt ten powstał w latach 70-tych XX wieku i wskazują kto go wybudował i w jakim celu. Poza tym w dniu [...] stycznia 2020 r. Skarżąca oświadczyła, że budynek gospodarczy został pobudowany przez poprzedniego właściciela w latach 1973-1976. Około 1999 r. został zmieniony tylko dach i odmalowano ten budynek. Oświadczenie to złożone zostało w siedzibie Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego, na którą to okoliczność pracownik organu sporządził protokół. Do akt Skarżąca dołączył dwa oświadczenia, z których wynika, że zagospodarowanie działki powstało w latach 70-tych ub. wieku (k. 43 i 44 akt organu II instancji).
Zdaniem Sądu organ w sposób jednostronny przyjął, że stanowisko Nadleśnictwa odpowiada rzeczywistości, nie pochylając się w ogóle nad argumentami prezentowanymi przez Skarżących. Nie ulega wątpliwości, że organy administracji publicznej mają pełne prawo przyjąć jako fakt wykazany twierdzenia jednej ze stron postępowania, tym niemniej ocena w tym zakresie powinna być pełna i odnosić się zarówno do twierdzeń przyjętych za pewnik, jak i tych zdyskwalifikowanych przez organ. Z uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia powinno wynikać, jaki proces myślowy i na podstawie jakich dowodów doprowadził do takiego, a nie innego wyniku rozumowania. Organ powinien przecież zestawić przeciwstawne twierdzenia i wypowiedzieć się o wiarygodność jednego z nich, wskazując w uzasadnieniu decyzji przyczyny, z powodu których odmówił wiarygodności określonym twierdzeniom, czy też mocy dowodowej określonym dowodom. Tego w niniejszej sprawie zabrakło.
Co więcej dowody, na których oparł się organ, w świetle stanowiska Skarżących, popartego zresztą określoną dokumentacją (oświadczeniami), nie mogły być uznane za wystarczające do nie budzącego wątpliwości ustalenia, że obiekt powstał w latach 2001-2008.
W zasadzie organ oparł się na oświadczeniach pracowników Nadleśnictwa oraz na piśmie samego Nadleśniczego, nie uzasadniając na jakiej podstawie materiał ten jest wystarczający do obiektywnego ustalenia daty wybudowania obiektu, a przeciwstawne twierdzenia Skarżących nie zasługują na miano wiarygodnych.
W takiej sytuacji organ powinien jednak przeprowadzić należyte postępowanie dowodowe, łącznie z dowodami z przesłuchania świadków, w której to czynności strona ma prawo wziąć udział i zadawać pytania świadkom. W świetle rozbieżnych twierdzeń Skarżących i Nadleśnictwa, w celu skonfrontowania tych stanowisk, organ powinien rozważyć również przeprowadzenie rozprawy administracyjnej. Dopiero wszystkie te czynności dowodowe, należycie przeprowadzone i zaprotokołowane, łącznie z pozostałymi dowodami zgromadzonym w aktach, mogą prowadzić do stwierdzenia, że materiał dowodowy jest zupełny, dając podstawy do wydania rozstrzygnięcia.
Ponownie rozpoznając sprawę organy uwzględnią zalecenia zawarte w wyroku i po należycie przeprowadzonym postępowaniu dowodowym i ocenie zebranych dowodów z uwzględnieniem dyrektyw swobodnej ich oceny, podejmą rozstrzygnięcie. Na tym etapie Sąd nie przesądza, czy pozostałe zarzuty są zasadne, czy też nie, uznając to za przedwczesne.
W tym stanie rzeczy wobec stwierdzonego naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.). O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw.
z art. 205 § 1 tej ustawy procesowej.