Uzasadnienie
W dniu 21 maja 2012r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wpłynęła skarga R. T. na wynik wyboru, zawarty w informacji Burmistrza S. z dnia [...] września 2011 r. w przedmiocie wyniku konkursu na stanowisko Kierownika Komunalnego Zakładu Budżetowego. Postanowieniem z dnia [...] września 2012 r., na podstawie art. 58 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucono skargę przyjmując, ze czynności komisji konkursowej pozostają poza zakresem art. 3 § 2 pkt 4 ppsa.
Na skutek skargi kasacyjnej wywiedzionej od tego postanowienia przez R. T., Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 r., [...] uchylił kwestionowane orzeczenie. Sąd kasacyjny przesądził, że informacja o wyniku wyboru, o której mowa w art. 15 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (Dz. U. nr 223, poz. 1458 ze zm.), jest aktem z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających dla skarżącego z przepisów prawa. We wskazaniach dotyczących ponownego rozpoznania sprawy NSA podał, że w pierwszej kolejności należy ocenić kwestię interesu prawnego skarżącego, czyli należy stwierdzić jakich to konkretnie uprawnień lub obowiązków skarżącego dotyczy zaskarżony akt.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu.
Z art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270, powoływanej dalej jako ppsa) wynika wymóg wyczerpania przez stronę skarżącą środków zaskarżenia, służących jej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Konsekwencją zakwalifikowania informacji o wyniku wyboru jako aktu z art. 3 § 2 pkt 4 ppsa jest więc – przed jego zaskarżeniem do sądu – konieczność spełnienia wymagania uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia na etapie administracyjnym w postaci wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Przepis art. 52 § 3 ppsa stanowi, że jeżeli – tak jak w niniejszej sprawie - ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa.
Z art. 53 § 2 ppsa wynika, że w takiej sytuacji skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
Jak wynika z akt sprawy przedmiotowa informacja została doręczona skarżącemu w dniu 21 września 2011 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru k. 32 verte akt administracyjnych, okoliczność tę potwierdza skarżący na s. 5 skargi). Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało wystosowane w dniu 17 lutego 2012 r., a więc z uchybieniem 14 – dniowego terminu o którym mowa w art. 52 § 3 ppsa. Dostrzeżenie z urzędu (art. 134 § 1 ppsa), przez skład orzekający w sprawie niniejszej, tego uchybienia formalnego (uprzednio rozpoznając sprawę zarówno WSA w Białymstoku jak i NSA skupiły się jedynie na kwestii dopuszczalności skargi) czyni niemożliwym poddanie skargi merytorycznej ocenie.
Powyższe czyniło koniecznym odrzucenie skargi, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 3 i z art. 53 § 2 ppsa. W tym miejscu należy pouczyć skarżącego, że przedmiotowe uchybienie formalne może być konwalidowane poprzez ponowne złożenie wezwania do usunięcia naruszenia prawa wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia. W okolicznościach sprawy niniejszej, w ocenie Sądu, należy przyjąć że dniem ustania przyczyny uchybienia terminu będzie dzień doręczenia niniejszego postanowienia (od tego dnia skarżący będzie miał 7 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu wraz z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa) a okolicznością uprawdopodobniającą brak jego winy w uchybieniu terminu jest to, że dopiero na etapie postępowania kasacyjnego przesądzono charakter prawny kwestionowanej informacji i dopiero od tego momentu możliwe było"zidentyfikowanie" warunków formalnych skargi na taki akt.
Dlatego też, orzeczono jak w sentencji.