Uzasadnienie
Wnioskiem z [...] kwietnia 2021 r. R. Z. (dalej powoływany także jako wnioskodawca, skarżący) wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. (dalej powoływane także jako SKO, Kolegium) o udostepnienie informacji publicznej w zakresie osiemnastu decyzji (wskazanych z daty i numeru) tegoż organu w przedmiocie świadczeń pielęgnacyjnych z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad osobą niepełnosprawną.
Decyzją z [...] kwietnia 2021 r. nr [...] Kolegium odmówiło udzielenia informacji publicznej we wnioskowanym zakresie przyjmując, że żądana informacja stanowi informację przetworzoną a wnioskodawca nie wykazał, że jej udzielnie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.
Następnie skarżący wnioskami z dnia [...] czerwca 2021 r. wystąpił o udostępnienie informacji publicznej w zakresie pięciu decyzji SKO w Ł. we wskazanym powyżej przedmiocie (objęte one były również wnioskiem z [...] kwietnia 2021 r.).
Decyzją z dnia [...] lipca 2021 r. SKO w Ł. odmówiło udzielenie informacji publicznej w żądanym zakresie, podkreślając że skarżący obecnie złożył pięć odrębnych wniosków na pięć decyzji Kolegium, celem uniknięcia stanowiska, że jest to informacja przetworzona. W ocenie Kolegium wnioskodawca chce w ten sposób uzyskać wszystkie osiemnaście decyzji, o których udostępnienie występował w dniu [...] kwietnia 2021 r., a których udostępnienia organ odmówił decyzją z [...] kwietnia 2021 r., uznając że są to informacje przetworzone, a wnioskodawca nie wykazał, w jaki sposób uzyskanie żądanych informacji stworzy realną możliwość ich wykorzystania dla poprawy funkcjonowania organów administracji i lepszej ochrony interesu publicznego. Zdaniem organu biorąc pod uwagę ilość pojedynczych wniosków oraz zakres czasowy, w którym one wpłynęły, należy uznać, że strona wnioskuje o informację przetworzoną, będącą sumą informacji prostych, której wytworzenie w żądanym zakresie zakłóci normalny tok działania organu.
W wyniku rozpoznania skargi skarżącego, wyrokiem z dnia 19 października 2021 r. sygn. akt II SA/Bk 568/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uchylił ww. decyzję z dnia [...] lipca 2021 r., wskazując że w sprawie mamy do czynienia z informacją prostą, gdyż dotyczy ona jedynie pięciu decyzji Kolegium wydanych w przedmiocie świadczeń pielęgnacyjnych, zanonimizowanych, których wyodrębnienie z akt postępowania SKO nie jest związane ani z koniecznością poniesienia nakładów osobowych, ani finansowych. Sąd stwierdził, że na obecnym etapie i przy obecnie złożonym zakresie żądania brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżący podejmuje świadome działania, aby uprzykrzyć organowi funkcjonowanie. Jeśli uzyskanie wnioskowanych informacji publicznych przez skarżącego w przyszłości będzie przyjmowało znacznie większą skalę, to organ powinien wówczas rozważyć ewentualne nadużycie prawa w tym zakresie, czy też rozważenie czy nie stanowią one informacji przetworzonej.
Po uprawomocnieniu się ww. wyroku, Kolegium przekazało skarżącemu zanonimizowane ww. pięć decyzji, których dotyczyły wnioski z dnia [...] czerwca 2021 r.
Następnie skarżący, wystąpił do SKO w Ł. z kolejnymi wnioskami o udostępnienie informacji publicznej: z dnia [...] grudnia 2021 r. – w zakresie czterech decyzji, z dnia [...] grudnia 2021 r. w zakresie trzech decyzji, z dnia [...] grudnia 2021 r. w zakresie dwóch decyzji i z dnia [...] grudnia 2021 r. w zakresie dwóch decyzji dotyczących świadczeń pielęgnacyjnych. Łącznie wnioski objęły jedenaście decyzji – dotyczyły one innych decyzji niż zawarte we wnioskach z czerwca 2021 r., ale pokrywały się z decyzjami ujętymi w pierwszym wniosku z kwietnia 2021 r.
SKO w Ł. potraktowało te wnioski jako wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ostateczną decyzją z [...] kwietnia 2021 r. i w konsekwencji postanowieniem z dnia [...] grudnia 2021 r. stwierdziło uchybienie terminu do ich złożenia.
Po rozpatrzeniu skargi na powyższe postanowienie, WSA w Białymstoku wyrokiem z 18 lutego 2022 r. sygn. akt II SA/Bk 74/22 uchylił zaskarżone postanowienie. Sąd wskazał, że z uwagi na treść wniosków, brak było podstaw do przyjęcia, że są to wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy, lecz powinny być potraktowane jako samodzielne wnioski o udostepnienie informacji publicznej. Jednocześnie sąd podkreślił, że wyrok w sprawie II SA/Bk 568/21 nie wiąże w niniejszej sprawie bowiem dotyczył innych wniosków i decyzji, jednakże może on stanowić wskazówkę interpretacyjną dla organu. Co do pięciu pierwszych decyzji mamy do czynienia z prostą informacją i brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżący podejmuje świadome działania, aby uprzykrzyć organowi funkcjonowanie. Zaznaczył jednak, że jeśli uzyskanie wnioskowanych informacji publicznych przez skarżącego w przyszłości będzie przyjmowało znacznie większą skalę, to organ powinien wówczas rozważyć ewentualne nadużycie prawa w tym zakresie, czy też rozważenie czy nie stanowią one informacji przetworzonej.
Po uprawomocnieniu się ww. wyroku i przekazaniu akt sprawy, SKO w Ł. decyzją z dnia [...] maja 2022 r. nr [...] odmówiło skarżącemu udzielenia informacji publicznej w żądanym zakresie, wskazując że działania wnioskodawcy stanowią nadużycie prawa i nie podlegają ochronie prawnej. Kolegium wskazało, że skarżący rozpoczął składać wnioski o udostepnienie informacji publicznej [...] marca 2021 r., bezpośrednio po utrzymaniu w mocy przez Kolegium niekorzystnej dla skarżącego decyzji Prezydenta Miasta Ł. w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad chorą matką. W 2021 r. do Kolegium wpłynęło łącznie 28 wniosków o udostępnienie informacji publicznej, z tego 19 od skarżącego.
Skarżący także w 2022 r. składa kolejne wnioski, tym razem dotyczące protokołów z posiedzeń SKO w Ł., na których były rozpoznawane sprawy dotyczące świadczeń pielęgnacyjnych. Zdaniem Kolegium wnioski składane przez skarżącego nie służą jakiemukolwiek dobru powszechnemu, nie prowadzą do poprawy funkcjonowania urzędu, wręcz przeciwnie, mają stanowić dla niego dokuczliwość. Składane przez skarżącego wnioski absorbują organ, jego siły i środki, co może opóźniać realizację wniosków niestanowiących nadużycia prawa. Organ podkreślił, że prawo dostępu do informacji publicznej nie może służyć zaspokajaniu indywidualnych potrzeb wnioskodawcy w ramach prywatnych sporów czy konfliktów i w związku z tym nie podlega ochronie prawnej.
Pismem z dnia 14 maja 2022 r. skarżący wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na "niewykonanie wyroku z dnia 18 lutego 2022 r. sygn. akt II SA/Bk 74/22", wskazując, że decyzja Kolegium z dnia [...] maja 2022 r. w istocie nie stanowi wykonania ww. wyroku, jak również została wydana z uchybieniem 14 dniowego terminu na udzielenie informacji publicznej. Zdaniem skarżącego decyzja Kolegium z dnia [...] maja 2022 r. świadczy o bucie, arogancji i niskim poziomie etycznym i prawnym osób reprezentujących SKO w Ł. Skarżący wniósł o zastosowanie przez sąd art. 23 ustawy o dostępie do informacji publicznej, z którego wynika, że osoba nieudzielająca informacji publicznej wbrew obowiązkowi podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku. Działalnie SKO skarżący poczytuje jako rażącą przewlekłość w uzyskaniu wnioskowanej informacji publicznej co stanowi ograniczenie jego konstytucyjnych praw.
W obszernej skardze skarżący opisał zasady udostępnienia informacji publicznej przez organy administracji publicznej oraz przedstawił okoliczności oraz wnioski z jakimi występował do Kolegium o udostępnienie informacji publicznej. W zakresie protokołów początkowo uzyskiwał żądane informacje, natomiast w zakresie decyzji organ kazał mu wykazywać interes społeczny uznając niesłusznie, że taka informacja ma charakter przetworzony, co potwierdził WSA w Białymstoku w wyroku z 19 października 2021 r. II SA/Bk 568/21.
W odpowiedzi na skargę, Kolegium wniosło o jej oddalenie.
W piśmie procesowym z dnia 24 czerwca 2022 r., będącym odpowiedzią na żądanie sądu, skarżący przedłożył szereg dokumentów przedstawiających harmonogram ubiegania się względem Kolegium o udostępnienie informacji publicznej w zakresie decyzji i protokołów dotyczących świadczeń pielęgnacyjnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W tym miejscu podkreślić należy, że mimo wskazania przez skarżącego, że wnosi skargę na "niewykonanie wyroku z dnia 18 lutego 2022 r. sygn. akt II SA/Bk 74/22" sąd mając na uwadze treść uzasadnienia skargi, w której były podniesione zarzuty skierowane wprost do decyzji Kolegium z dnia [...] maja 2022 r., złożenie skargi bezpośrednio po doręczeniu skarżącemu ww. decyzji oraz okoliczność, że skarżący nie jest reprezentowany w sprawie przez profesjonalnego pełnomocnika, potraktował powyższą skargę jako skargę na decyzję SKO w Ł. z dnia [...] maja 2022 r. Nr [...] i dokonał jej merytorycznego rozpoznania.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 2176; dalej: u.d.i.p.), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania oraz ponownego wykorzystania (art. 1-2a u.d.i.p.). Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Z kolei w świetle art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.
Stosownie do treści art. 4 ust. 3 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty będące w posiadaniu takich informacji. W literaturze przedmiotu zauważa się, że adresat wniosku jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, jeżeli ją ma, bez względu na to, czy wiąże się ona z zakresem jego kompetencji, czy też jest informacją uzyskaną od innych podmiotów. Obowiązany jest zatem każdy podmiot, który posiada informację (niezależnie od tego, czy wiąże się ona z jego zakresem kompetencji) lub powinien ją posiadać (z uwagi na zakres kompetencji).
Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu wykonującego władzę publiczną lub innych podmiotów wykonujących zadania publiczne. Informacją publiczną będą nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i technicznie wytworzone przez taki podmiot, ale także te sporządzone przez inne podmioty, których podmiot zobowiązany używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań. Informacją publiczną są zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez zobowiązane podmioty wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od nich.
Z przepisów u.d.i.p. wynika, że podmiot zobowiązany do udostępniania informacji publicznej ma obowiązek podjąć określone w tej ustawie czynności, nawet jeśli żądane informacje nie stanowią informacji publicznej - w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p., tj. bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeśli wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną organ ma obowiązek: (1) udostępnić tę informację w formie czynności materialno–technicznej w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) lub (2) wydać na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, np. wynikające z art. 5 u.d.i.p. lub (3) udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie (nie dłuższym jednak niż 2 miesiące), w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (w sytuacji powiadomienia wnioskodawcy o braku możliwości realizacji jego żądania w sposób lub w formie określonych we wniosku, ze wskazaniem innego sposobu lub formy bezzwłocznego udostępnienia informacji, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się - art. 14 ust. 2 u.d.i.p.) lub (4) poinformować pisemnie wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji.
Jeśli natomiast żądana informacja nie jest informacją publiczną, wystarczy że o fakcie tym organ powiadomi wnioskodawcę zwykłym pismem.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy nie budzi wątpliwości sądu, że SKO w Ł. jest jednym z podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej, zaś w aspekcie przedmiotowym, wytworzone przez tenże organ decyzje (jej zanonimizowane wersje) stanowi informację publiczną zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Z formalnego więc punktu widzenia Kolegium winno było rozpoznać wniosek zgodnie z jednym ze sposobów wskazanych powyżej, na co zwrócił uwagę tut. sąd w wyroku z dnia 18 lutego 2022 r., sygn. akt II SA/Bk 74/22.
Zaznaczyć jednakże należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w doktrynie, identyfikuje się problem nadużywania konstytucyjnego prawa do informacji publicznej i wskazuje się (na tle okoliczności każdego konkretnego przypadku), że wnioski o udostępnienie informacji publicznej składane przez podmioty, których interesów bezpośrednio dotyczą nie są wnioskami o udzielenie informacji publicznej, nie odnoszą się bowiem do "sprawy publicznej". Podnosi się, że z nadużywaniem prawa podmiotowego mamy do czynienia wówczas, gdy podmiot zainteresowany podejmuje prawnie dozwolone działania dla osiągnięcia innych celów niż przewidziane przez ustawodawcę. Najogólniej nadużycie prawa oznacza zatem zastosowanie prawa w sposób sprzeczny z celem, który legł u podstaw jego ustanowienia, przy czym istotne jest, aby używanie tego prawa miało wpływ na sferę interesów innych podmiotów (M. Jaśkowska, Nadużycie publicznego prawa podmiotowego jako przesłanka ograniczenia dostępu do sądu w sprawach z zakresu informacji publicznej, Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego, 2018, nr 1. s. 27-41).
Zauważyć przy tym trzeba, że celem prawa do informacji jest przede wszystkim zapewnienie transparentności życia publicznego, jawności i przejrzystości działań podejmowanych przez organy władzy państwowej i inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Z drugiej strony ma ono zapewnić wpływ obywateli na poczynania władzy w takim zakresie, w jakim jest to istotne z punktu widzenia realizacji standardów demokratycznego państwa prawnego. W związku z tym celem prawa do informacji publicznej (zarówno konstytucyjnego, jak i wyrażonego w ustawie) nie jest zaspokajanie czy też realizacja indywidualnych potrzeb w postaci pozyskiwania informacji, co prawda mających charakter publiczny, wykorzystywanych jednak dla innych celów (zob. J. Drachal, Prawo do informacji publicznej w świetle wykładni funkcjonalnej, w: Sądownictwo administracyjne gwarantem wolności i praw obywatelskich 1980–2005 r., pod red. J. Górala, R. Hausera, J. Trzcińskiego, Warszawa 2005).
Nadużywanie prawa dostępu do informacji publicznej polega na próbie korzystania z tej instytucji dla osiągnięcia innego celu niż troska i dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego, jawność administracji i innych organów (por. J. Drachal, ibidem oraz np. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2017 r. sygn. I OSK 2642/16 i przywołane tam orzecznictwo, dostępny w CBOSA).
W wyroku z dnia 11 maja 2017 r. sygn. akt I OSK 2777/16, NSA wskazał, że ustawa o dostępie do informacji publicznej ma zapewniać transparentność działań władzy publicznej, umożliwiać społeczną jej kontrolę, budować społeczeństwo obywatelskie i rozwijać demokrację uczestniczącą, w której obywatele mają wpływ na podejmowanie dotyczących ich decyzji. Dlatego żądana informacja, aby uzyskała walor informacji publicznej musi dotyczyć zgodnie z art. 1 ust. 1 "sprawy publicznej". Przedmiotem takiej informacji jest problem lub kwestie, które mają znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli lub też są ważne z punktu widzenia poprawności funkcjonowania organów państwa. Celem ustawy nie jest zatem zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb, w postaci uzyskiwania informacji dotyczących wprawdzie kwestii publicznych, lecz przeznaczonych dla celów handlowych, edukacyjnych, zawodowych czy też na potrzeby toczących się postępowań sądowych.
Ustawa o dostępie do informacji publicznej ma służyć uniwersalnemu dobru powszechnemu związanemu z funkcjonowaniem publicznych instytucji. Wnioski o udostępnienie informacji publicznej składane przez podmioty, których interesów dotyczą nie są wnioskami o udzielenie informacji publicznej, nie odnoszą się bowiem do "sprawy publicznej".
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, wskazać należy, że skarżący rozpoczął składanie wniosków o udostępnienie informacji publicznej przez SKO w Ł., w zakresie zarówno treści wydawanych decyzji jak i protokołów z posiedzeń składów Kolegium rozpoznających odwołania w sprawach dotyczących świadczeń pielęgnacyjnych, po negatywnym rozstrzygnięciu własnego odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Ł. w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad chorą matką. Jak wskazało Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w 2021 r. do Kolegium wpłynęło łącznie 28 wniosków o udostępnienie informacji publicznej, z tego 19 od skarżącego. Także w 2022 r. skarżący składa kolejne wnioski o udostępnienie informacji publicznej dotyczące protokołów z posiedzeń SKO w Ł., na których były rozpoznawane sprawy dotyczące świadczeń pielęgnacyjnych, co w istotny sposób utrudnia funkcjonowanie i realizację ustawowych zadań przez organ.
Powyższe znajduje potwierdzenie w dołączonych przez skarżącego do akt sprawy kserokopii korespondencji i pism otrzymywanych od Kolegium i sądu w kwestii dostępu do informacji publicznej (wniosków, wezwań, skarg, decyzji, postanowień – k. 31-91 akt sąd.) oraz analizy akt sprawy II SA/Bk 74/22, z których to dokumentów niewątpliwie wyłania się konflikt pomiędzy skarżącym a SKO w Ł..
Jak trafnie wskazano w wyroku WSA w Białymstoku z dnia 26 maja 2020 r., sygn. akt II SA/Bk 191/20 oraz z dnia 25 marca 2021 r. sygn. akt II SA/Bk 169/21, prawo do informacji publicznej jest zakorzenione w Konstytucji RP i ustawie, nie ma jednak charakteru absolutnego, nieograniczonego. Prawo to nie może służyć zaspokojeniu indywidualnych potrzeb wnioskodawcy w ramach prywatnych sporów, konfliktów i w takiej sytuacji nie podlega ochronie prawnej, również w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Sąd w składzie niniejszym w pełni przychyla się do zaprezentowanego powyżej stanowiska. Działanie skarżącego, ilość, częstotliwość oraz treść złożonych wniosków o udostępnienie informacji publicznej (używany język nacechowany negatywnym nastawieniem do pracowników Kolegium), oraz ich ewidentne konfliktowe podłoże, nie świadczy o zamiarze uzyskania informacji publicznej w celu jej wykorzystania dla dobra wspólnego, lecz o zamiarze wywołania dolegliwości u ich adresata. Przedmiotowe wnioski – dotyczące kolejnych jedenastu decyzji Kolegium w tym samym przedmiocie - obiektywnie nie służyły jakiemukolwiek dobru powszechnemu, nie tylko nie prowadziły do poprawy funkcjonowania urzędu, wręcz przeciwnie, mały stanowić dla niego dokuczliwość. W istocie więc złożone wnioski nie służy usprawnieniu realizacji przez organ zadań publicznych ale godziły w realizację tych zadań.
Podkreślić przy tym należy, że z przedłożonych przez skarżącego do akt sądowych materiałów wynika, że skarżący otrzymał kserokopie pięciu decyzji Kolegium dotyczących świadczeń pielęgnacyjnych, objętych wnioskami z czerwca 2021 r. (wykonanie przez Kolegium wyroku tut. sądu z 19 października 2021 r. II SA/Bk 568/21), a zatem skarżący pozyskał informację w zakresie stosowanej przez Kolegium wykładni obowiązujących przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych w zakresie zasad i reguł przyznawania świadczeń pielęgnacyjnych z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Co prawda w jednym z pism (z dnia 9 maja 2021 r., k. 41-43 akt sąd.), będącym odpowiedzią skarżącego na wezwanie Kolegium z 5 maja 2021 r., skarżący wskazuje, że działa w interesie osób niepełnosprawnych i ma prawo pozyskać wiedzę, jakie jest stanowisko orzecznicze SKO w Ł. w kwestii świadczeń pielęgnacyjnych celem sporządzenia raportu, jednakże z powyższego nie wynika, dlaczego skarżący potrzebuje wszystkich osiemnastu decyzji wydanych przez Kolegium w tym przedmiocie (objętych pierwotnym wnioskiem z [...] kwietnia 2021 r.), skoro uzyskał informację w jaki sposób Kolegium interpretuje obowiązujące przepisy.
Powielanie składanych wniosków o udostępnienie informacji publicznej, z identycznym uzasadnieniem a dotyczących tylko innych decyzji oraz ich liczba, mimo uzyskania informacji o "stanowisku orzeczniczym" Kolegium w przedmiocie świadczeń pielęgnacyjnych, świadczy, że postępowanie skarżącego jest nadużyciem przysługującego mu prawa do informacji publicznej i prowadzi wręcz do zagrożenia wynikającego z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP prawa do informacji osób, które chcą je realizować zgodnie z jego istotą. Opisane nadużycie absorbuje bowiem organ, jego siły i środki, co może opóźniać realizację wniosków niestanowiących nadużycia prawa (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 20 marca 2019 r., sygn. akt II SAB/Ke 6/19).
Sąd przy tym nie podziela stanowiska Kolegium zaprezentowanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że w wyroku WSA w Białymstoku z dnia 18 lutego 2022 r. sygn. akt II SA/Bk 74/22 sąd stwierdził, że działania wnioskodawcy stanowią nadużycie prawa w dostępie do informacji publicznej. W uzasadnieniu ww. wyroku sąd wskazał jedynie, że wnioski skarżącego złożone w grudniu 2021 r. powinny być potraktowane jako samodzielne wnioski o udostępnienie informacji publicznej i przy ich rozpoznaniu organ powinien rozważyć, czy ich rozpoznanie nie będzie stanowiło nadużycia prawa bądź też, czy są informacją przetworzoną. Sąd nie przesądził kwestii nadużycia prawa przez skarżącego, wskazał jedynie że organ powinien rozważyć powyższą kwestię, co uczynił w dalszym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W ocenie sądu, mając na uwadze powyższe rozważania, do rozpatrzenia wniosków skarżącego złożonych w grudniu 2021 r. (dotyczących 11 kolejnych decyzji) nie miały zastosowania przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. W realiach niniejszej sprawy interes skarżącego nie może być bowiem realizowany w trybie tej ustawy, ponieważ stoi w opozycji do jej celów i godzi w sprawność działania instytucji publicznej, jaką jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., powodując co najmniej utrudnienie jego pracy, poprzez kierowanie licznych, kolejnych wniosków w tym samym przedmiocie. Nadużycie to nie neguje prawa do uzyskania informacji publicznej, a jedynie tamuje drogę do jego uzyskania. Informacja nie traci w takim przypadku publicznego charakteru tylko nie może być udzielona. W realiach niniejszej sprawy stwierdzić więc należy, że zarzuty podniesione w skardze okazały się być niezasadne, gdyż nie podważyły legalności zaskarżonej decyzji.
Odnośnie żądania skargi wymierzenia odpowiedniej kary przepisanej art. 23 u.d.i.p. należy wyjaśnić skarżącemu, że przepis ten, mówiący, że ten kto wobec ciążącemu na nim obowiązkowi, nie udostępni informacji publicznej, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku, ma charakter przepisu karnego. Oznacza to, że ustalenie znamion czynu zabronionego, opisanego w tym przepisie następuje w postępowaniu karnym. Do orzekania o odpowiedzialności karnej właściwe są sądy powszechne (ustawa z 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych Dz.U. z 2020 r. poz. 2072 ze zm.; postanowienie WSA w Białymstoku z 18 października 2011 r., II SO/Bk 18/11).
Zatem sprawy w tym zakresie nie należą do kompetencji sądu administracyjnego (wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 27 stycznia 2011 r. sygn. akt II SAB/Rz 49/10, WSA we Wrocławiu z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt IV SAB/Wr 127/17).
Na ocenę legalności zaskarżonej decyzji nie miała także wpływu wskazywana przez skarżącego okoliczność wydania zaskarżonej decyzji po upływie 14 dni od złożenia wniosku o udzielenie informacji publicznej. Zgodnie z art. 286 § 2 p.p.s.a. termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia organowi akt albo, w przypadku, o którym mowa w § 1a, odpisu orzeczenia. W niniejszej sprawie odpis prawomocnego wyroku tut. sądu z dnia 18 lutego 2022 r., sygn. akt II SA/Bk 74/22 wraz z aktami sprawy został doręczony organowi w dniu 28 kwietnia 2022 r., zaś zaskarżona decyzja wydania w dniu [...] maja 2022 r. Tym samym nowa decyzja została wydana z zachowaniem 14 dniowego terminu przewidzianego w art. 13 u.d.i.p. jak również w art. 286 § 2 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.