Uzasadnienie
E. A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego w B. z dnia [...] maja 2016 r. Nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania obowiązków.
W odpowiedzi na skargę P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie (k. 15-16).
Pismem z dnia 18 marca 2017 r., E. A. cofnęła skargę, oświadczając, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził nieważność ww. decyzji (k. 157).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a") skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Zgodnie z kolei z przepisem art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
W oparciu o powyższe regulacje należy uznać, że w badanej sprawie skarżąca skutecznie cofnęła skargę wniesioną na decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego w B. Sąd rozpoznając złożone przez stronę skarżącą oświadczenie nie stwierdził, aby w sprawie zachodziły wskazane wyżej przesłanki ograniczające dopuszczalność cofnięcia skargi, wobec czego cofnięcie skargi należało uznać za skuteczne. W tym stanie rzeczy postępowanie sądowoadministracyjne stało się więc bezprzedmiotowe i podlegało umorzeniu.
Sąd jednocześnie wyjaśnia Skarżącej, że prawomocne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...].05.2016 r. spowoduje ponowne rozpoznanie odwołania E. A. od decyzji PINB w S. z dnia [...].03.2016 r.
Mając na względzie powyższe, Sąd działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 oraz art. 60 P.p.s.a. postanowił jak w punkcie I sentencji. Rozstrzygnięcia zawartego w punkcie II sentencji niniejszego orzeczenia dokonano w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.