Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] maja 2020 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] marca 2020 r. nr [...], w której odmówiono S. W. przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku ze sprawowaną opieką nad synem P. W. Rozpatrując wniosek skarżącego organ pierwszej instancji uznał, że pomimo, iż w sprawie została spełniona przesłanka z art. 17 ust. 1 oraz ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 111 ze zm.), ponieważ niepełnosprawność u P. W. istnieje od 16-go roku życia i orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w S. z dnia [...] listopada 2019 r. P. W. został zaliczony do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - to niespełniona zostały inne przesłanki umożliwiające przyznanie wnioskowanego świadczenia.
Odmawiając przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego organ wskazał przede wszystkim na przepis art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 111 ze zm.) stanowiący, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego. Prezydent Miasta S. stwierdził, że wnioskodawca legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności wydanym przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w S. z dnia [...] sierpnia 2018 r., z którego wynika, że niepełnosprawność istnieje od 36 roku życia.
Decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. przyznano wnioskodawcy zasiłek stały na okres od 1 sierpnia 2018 r. do 31 sierpnia 2021 r. w kwocie 604 zł miesięcznie. W takiej sytuacji, w ocenie organu pierwszej instancji, w przypadku pobierania zasiłku stałego niemożliwe jest przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego.
Poza tym zdaniem organu nie została spełniona przesłanka, o której mowa w art. 17 ust. 1 ustawy, ponieważ zgodnie z tym przepisem prawo do świadczenia pielęgnacyjnego przysługuje osobom, które nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności (...). Musi więc zachodzić związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy niepodejmowaniem czy rezygnacją z zatrudnienia osoby sprawującej opiekę a świadczoną opieką.
Z oświadczenia z dnia [...] lutego 2020 r. wynika, że wnioskodawca nigdy nie podejmował zatrudnienia, organ nie mógł więc doszukać się związku pomiędzy rezygnacją z aktywności zawodowej a koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym synem. Zdaniem organu również zakres opieki sprawowanej przez skarżącego nad niepełnosprawnym synem nie stanowi przeszkody do podjęcia zatrudnienia, co zostało potwierdzone podczas wywiadu środowiskowego przez pracownika socjalnego. P. W. jest w stanie samodzielnie zaspokoić swoje najpilniejsze, podstawowe potrzeby życiowe pomimo poruszania się po mieszkaniu przy kuli, a opuszczając miejsce zamieszkania używając wózka inwalidzkiego, tj. samodzielnie myje się, dba o czystość w lokalu, samodzielnie przygotowuje posiłki i je spożywa oraz przyjmuje lekarstwa. Wnioskodawca załatwia sprawy urzędowe, u lekarza, wykupuje lekarstwa, robi zakupy, w okresie zimowym zabezpiecza opał oraz dba o kontakty towarzyskie syna tj. zawozi na spotkania rodzinne i z przyjaciółmi oraz na rehabilitację. Czynności te nie mają charakteru nadzwyczajnego i stanowią codzienną rutynę osób, które pracują zawodowo.
Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymując w mocy powyższe rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta S. stwierdziło, że wnioskowane świadczenie nie może zostać skarżącemu przyznane, bowiem w sprawie nie zachodzi przesłanka wskazana w art. 17 ust. 1 ustawy, tj. brak związku przyczynowego między rezygnacją lub niepodejmowaniem zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przez osobę sprawującą opiekę a sprawowaną opieką nad osobą niepełnosprawną oraz zachodzi negatywna przesłanka z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. "a" ustawy, tj. osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do zasiłku stałego.
Rozważając, czy wnioskujący o świadczenie pielęgnacyjne jest osobą rezygnującą lub nie podejmującą zatrudnienia z uwagi na potrzebę sprawowania opieki nad niepełnosprawnym w stopniu znacznym synem Kolegium wskazało, że skarżący faktycznie sprawuje nad nim opiekę. Skarżący został przy tym uznany za osobę niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym i pobiera zasiłek stały, który zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, przyznawany jest pełnoletniej osobie samotnie gospodarującej, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. Z akt sprawy wynika, że skarżący nigdy nie pracował, więc nie rezygnował z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad synem.
Natomiast jeśli chodzi o nie podejmowanie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, o której mowa w art. 17 ust. 1 ustawy przez osobę sprawującą opiekę, to w ocenie Kolegium mogłaby taka okoliczność zaistnieć, gdyby skarżący faktycznie nie podejmował zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku ze sprawowaną opieką nad synem i nie posiadał prawa do zasiłku stałego w związku ze swoim stanem zdrowia. W orzeczeniu o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności nie wykluczono skarżącego całkowicie z rynku pracy, wskazując na potrzebę odpowiedniego zatrudnienia - pracy zawodowej w warunkach pracy chronionej, a zważywszy na wiek skarżącego (56 lat) istniałaby możliwość podjęcia przez niego odpowiedniego zatrudnienia. Jednakże w przedmiotowej sprawie okoliczność niepodejmowania zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej jest związana z pobieraniem świadczenia z pomocy społecznej jakim jest zasiłek stały.
Zdaniem Kolegium, również okoliczność posiadania przez skarżącego prawa do zasiłku stałego, a nie zasiłku okresowego jak twierdzi strona, przyznanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. od dnia 1 sierpnia 2018 r. do 31 sierpnia 2021 r. stanowi negatywną przesłankę wskazaną w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. "a" ustawy.
Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący. W skardze złożonej do Sądu działający w jego imieniu pełnomocnik zaskarżył decyzję Kolegium w całości i podniósł zarzuty naruszenia:
- 1) art. 7 i art. 77 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego i brak zebrania całego materiału dowodowego, co z kolei skutkuje wadliwym, niedostatecznym wyjaśnieniem stanu faktycznego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
- 2) art. 7 k.p.a., poprzez brak uwzględnienia w zaskarżonej decyzji słusznego interesu strony;
- 3) art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż niepodejmowanie przez skarżącego zatrudnienia nie pozostaje w związku przyczynowym ze sprawowaniem opieki nad synem;
- 4) art. 37 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej w zw. z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. "a" ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, w której to zbieg uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego oraz zasiłku stałego skutkuje utratą prawa do pobierania zasiłku stałego, a w konsekwencji zniweczeniem przesłanki negatywnej z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) ustawy o świadczeniach rodzinnych;
- 5) art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż syn skarżącego nie wymaga stałej lub długotrwałej opieki w sytuacji, w której posiada orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności.
Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji.
Odpowiadając na skargę organ odwoławczy podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna.
W rozpatrywanej sprawie nie jest sporne, że skarżący sprawuje opiekę nad synem, który orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w S. z dnia [...] listopada 2019 r. został zaliczony do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności. Niepełnosprawność u syna skarżącego istnieje od 16-go roku życia.
Spór w sprawie dotyczy natomiast oceny spełnienia przesłanki pozytywnej warunkującej przyznanie skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego, o której mowa w art. 17 ust. 1 ustawy (związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy sprawowaną opieką a niepodejmowaniem lub rezygnacją z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej) oraz oceny wystąpienia negatywnej przesłanki z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. "a" ustawy. Zdaniem autora skargi w niniejszej sprawie występuje sytuacja, o której mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 i 4 ustawy. Skarżący zrezygnował z pracy zarobkowej z uwagi na konieczność sprawowania opieki nad niepełnosprawnym synem. Pełnomocnik wskazał również, że stosownie do art. 37 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej w sytuacji zbiegu prawa do zasiłku stałego oraz świadczenia pielęgnacyjnego, zasiłek stały nie przysługuje. W jego ocenie, konsekwencją takiego stanu rzeczy winno być zatem, po przyznaniu skarżącemu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, uchylenie przez właściwy organ decyzji o przyznaniu zasiłku stałego.
Pełnomocnik zauważył także, iż przez analogię z przepisem art. 27 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych, skarżący winien mieć prawo wyboru świadczenia najbardziej dla niego korzystnego, zaś rezygnacja z zasiłku stałego na etapie złożenia wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego doprowadziłaby do pozbawienia go środków do życia.
Kontrolując zgodność z prawem zaskarżonej decyzji Sąd doszedł do wniosku, że rację w tym sporze należy przyznać organom. Decyzje wydane w obu instancjach odpowiadają prawu, a skarga jako niezasadna podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:
- 1) matce albo ojcu,
- 2) opiekunowi faktycznemu dziecka,
- 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,
- 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności
- - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.
Podkreślenia wymaga, że celem świadczenia, o przyznanie którego ubiega się skarżący jest częściowe pokrycie wydatków ponoszonych przez rodzinę w związku z koniecznością zapewnienia opieki i pielęgnacji osobie niepełnosprawnej.
W odróżnieniu od innych świadczeń opiekuńczych świadczenie pielęgnacyjne, jako tego rodzaju forma wsparcia rodziny, nie jest kierowane do wszystkich opiekunów osób niepełnosprawnych, lecz tylko do tych z nich, którzy sprawując opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, czynią to w tak dużym - a wynikającym ze stopnia niepełnosprawności osoby, którą się opiekują - zakresie i rozmiarze, że opieka ta nie pozwala im na podjęcie innej pracy. Przez rezygnację z zatrudnienia, w znaczeniu art. 17 ust. 1 ustawy należy więc rozumieć faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania tej opieki lub rezygnację z zatrudnienia w celu jej sprawowania. Omawiany przepis należy stosować wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres opieki wyklucza możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej, bądź wymusza na osobie sprawującej opiekę rezygnację z wykonywanej pracy.
Sposób sprawowania opieki nie został w ustawie określony i dlatego należy go rozpatrywać przez pryzmat celu tej rezygnacji, z której wynika, że musi mieć ona charakter stały bądź długotrwały i odnosić się do wszystkich niezbędnych potrzeb życiowych osoby pozostającej pod opieką, których z uwagi na niepełnosprawność nie jest w stanie sama sobie zapewnić. Według NSA "określenia stała lub długoterminowa wskazują, że nie może to być opieka świadczona niecodziennie, a nawet jeżeli codziennie, to tylko przez część doby, a zatem sporadycznie" (zob. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2017 r. sygn. akt I OSK 2201/15, a także wyrok WSA w Białymstoku z dnia 30 kwietnia 2020 r. sygn. akt II SA/Bk 133/20, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Wyrażenie "stała" lub "długoterminowa" są wyrażeniami odnoszącymi się do czasu sprawowania opieki. Jednoczesne rozróżnianie przez ustawodawcę opieki stałej i długoterminowej wskazuje, że nie wymaga ona, aby osoba ją sprawująca przebywała bez jakichkolwiek przerw w ciągu dnia w pobliżu osoby, która opieki takiej w świetle orzeczenia o stopniu niepełnosprawności potrzebuje.
Otóż według treści tej regulacji opieka powinna być sprawowana codziennie w taki sposób, który uniemożliwia wykonywanie przez opiekuna pracy zarobkowej. Przesłanka warunkująca uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego zostanie więc spełniona, jeżeli opiekun pozostaje w ciągłej dyspozycji swego podopiecznego, przez co należy rozumieć także sytuację, w której oprócz sprawowania opieki, wykazuje gotowość niesienia pomocy zarówno w dzień, jak i w nocy. Innymi słowy, znaczy stopień zaangażowania w pomoc osobie najbliższej, uniemożliwia opiekunowi podjęcie jakiejkolwiek pracy zarobkowej. Omawiana opieka musi więc w sposób oczywisty stanowić przeszkodę do wykonywania pracy zawodowej.
Zatem związek między rezygnacją z zatrudnienia (albo jego niepodejmowaniem) a sprawowaną opieką musi być bezpośredni. Natomiast w sytuacji, gdy opieka nie nosi cech opieki stałej lub długotrwałej, taki związek przyczynowo - skutkowy między koniecznością rezygnacji (niepodejmowania) z zatrudnienia a opieką nie istnieje (zob. cyt. wyżej wyrok WSA w Białymstoku oraz wyrok NSA z dnia 7 sierpnia 2019 r., sygn. akt I OSK 4023/18).
Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanego przypadku oraz odnosząc do zebranych w sprawie dowodów, zwłaszcza wywiadu środowiskowego, podzielić należy stanowisko wyrażone w decyzji organu pierwszej instancji, że zakres opieki sprawowanej przez skarżącego nad synem nie uniemożliwia mu podjęcia zatrudnienia czy innej pracy zarobkowej. Oczywista jest również konkluzja organów o braku związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia, a koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym synem, bowiem jak wynika z akt sprawy skarżący nigdy nie podejmował zatrudnienia. Skoro zaś nie był zatrudniony to nie mógł zrezygnować z pracy.
Wracając jednak do zbadania związku przyczynowo-skutkowego i oceny, czy nie podejmowanie zatrudnienia przez skarżącego jest związane z koniecznością opieki nad niepełnosprawnym synem, Sąd zauważa, że zakres tej opieki nie stanowi przeszkody przed podjęciem zatrudnienia. Organ przeanalizował, czy syn skarżącego wymaga stałej gotowości w niesieniu pomocy w codziennych czynnościach, których P. W. nie jest w stanie samodzielnie wykonywać. Tymczasem z wywiadu środowiskowego wynika, że syn skarżącego jest w stanie samodzielnie zaspokoić swoje najpilniejsze, podstawowe potrzeby życiowe pomimo poruszania się po mieszkaniu przy kuli, a opuszczając miejsce zamieszkania używając wózka inwalidzkiego. Organ trafnie zwrócił uwagę, że syn skarżącego samodzielnie myje się, dba o czystość w lokalu, samodzielnie przygotowuje posiłki i je spożywa oraz przyjmuje lekarstwa.
Skarżący natomiast załatwia sprawy urzędowe, u lekarza, wykupuje lekarstwa, robi zakupy, w okresie zimowym zabezpiecza opał oraz dba o kontakty towarzyskie syna tj. zawozi na spotkania rodzinne i z przyjaciółmi oraz na rehabilitację. Sąd podziela ocenę, że czynności te nie mają charakteru nadzwyczajnego i stanowią codzienną rutynę osób, które pracują zawodowo. Zarówno potrzeby syna skarżącego jak i charakter opieki sprawowanej przez skarżącego są niewystarczające do przyznania wnioskowanego świadczenia.
Słusznie przy tym zauważyło Kolegium, że niepodejmowanie przez skarżącego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej jest związane z pobieraniem świadczenia z pomocy społecznej jakim jest zasiłek stały. Skarżący choć również jest osobą niepełnosprawną, to w stopniu umiarkowanym i nie wykluczającym pracy w warunkach pracy chronionej. Niewątpliwie zatem skarżący może podjąć zatrudnienie, a w świetle zakresu opieki sprawowanej nad synem oraz potrzeb, które jego syn jest w stanie samodzielnie zaspokoić, brak aktywności skarżącego w uzyskaniu zatrudnienia nie może zostać powiązany z koniecznością sprawowania tej opieki. Organy słusznie zatem przyjęły, że w sprawie nie zaistniała przesłanka pozytywna, o której mowa w art. 17 ust. 1 ustawy. Zarzuty skargi w tym względzie są bezpodstawne.
Nie ulega ponadto wątpliwości, że wnioskowane przez skarżącego świadczenie nie mogło zostać przyznane również z tego względu, że skarżący jest beneficjentem zasiłku stałego przyznanego decyzją z dnia 30 sierpnia 2018 r. na okres od dnia 1 sierpnia 2018 r. do 31 sierpnia 2021 r. (art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej). Zgodnie natomiast z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. "a" ustawy, świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo m.in. do zasiłku stałego.
Organy nie mogły naruszyć art. 37 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej, który stanowi, że w przypadku zbiegu uprawnień do zasiłku stałego i renty socjalnej, świadczenia pielęgnacyjnego, specjalnego zasiłku opiekuńczego, dodatku z tytułu samotnego wychowywania dziecka i utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych na skutek upływu ustawowego okresu jego pobierania lub zasiłku dla opiekuna, zasiłek stały nie przysługuje. Przepis ten znajduje zastosowanie w przypadku ustalania prawa do zasiłku stałego, a nie świadczenia pielęgnacyjnego. Zasady i tryb przyznawania świadczeń pielęgnacyjnych zostały wyczerpująco uregulowane w ustawie o świadczeniach rodzinnych i to przepisy tej ustawy stanowiły dla organów punkt odniesienia do oceny, czy świadczenie wnioskowane przez skarżącego w niniejszej sprawie może zostać przyznane.
Z kolei odnosząc się do argumentów, że skarżący powinien mieć prawo wyboru świadczenia najbardziej dla niego korzystnego, zaś rezygnacja z zasiłku stałego na etapie złożenia wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego doprowadziłaby do pozbawienia go środków do życia, Sąd pragnie podkreślić, że zagwarantowanie stronie wyboru świadczenia (art. 27 ust. 5 ustawy) dotyczy tylko świadczeń wymienionych w tym przepisie. Zasiłek stały, który został przyznany skarżącemu na podstawie ustawy o pomocy społecznej nie został objęty hipotezą art. 27 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Stosowanie tej regulacji per analogiam do sytuacji skarżącego jest nieuprawnione. Trafnie zatem stwierdził organ w odpowiedzi na skargę, że zasiłek stały nie jest uprawnieniem, które w zbiegu z uprawnieniem do świadczenia pielęgnacyjnego dawałby stronie możliwość wyboru świadczenia korzystniejszego.
Wobec powyższego Sąd uznał, że zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego nie zasługują na uwzględnienie. Pozbawione usprawiedliwionych podstaw okazały się również sformułowane w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.). Organy zasadnie oceniły, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje skarżącemu z dwóch powodów, po pierwsze z uwagi na niespełnienie przesłanki z art. 17 ust. 1 ustawy (brak związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy sprawowaną opieką a niepodejmowaniem lub rezygnacją z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej), po drugie zaś z powodu ziszczenia się przesłanki negatywnej z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. "a" ustawy (skarżący ma ustalone prawo do zasiłku stałego).
Uznając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.).