Uzasadnienie
Skarga została wywiedziona na tle następujących okoliczności.
Wnioskiem z dnia 2.03.2009r. skarżąca S. R. wniosła o przyznanie dodatku mieszkaniowego wskazując, że powierzchnia użytkowa jej lokalu mieszkalnego wynosi 49,32 metra kwadratowego, łączna powierzchnia 2 pokoi i kuchni wynosi 40 metrów kwadratowych, powierzchnia mieszkalna 29,32 metra kwadratowego, w lokalu zamieszkuje sama prowadząc samodzielnie gospodarstwo domowe i utrzymując się z renty.
Decyzją z dnia [...].02.2009r. Dyrektor Zarządu Mienia Komunalnego w B., powołując się na art. 7 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, odmówił przyznania dodatku. Wskazał, że art. 5 ust. 1 ustawy wprowadza pojęcie normatywnej powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego oraz określa jej górną granicę w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego, która dla jednej osoby nie może przekroczyć 35 metrów kwadratowych. Normatywną powierzchnię powiększa się o 15 metrów kwadratowych, jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku lub osoba niepełnosprawna, jeżeli niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju (art. 5 ust. 3 zdanie 1 ustawy).
Z kolei ust. 5 tego artykułu stanowi, że dodatek mieszkaniowy przysługuje jedynie wówczas, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż 30 % albo 50 % pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej lokalu nie przekracza 60%. Powierzchnia lokalu skarżącej przekracza o 40,91% normatywną powierzchnię użytkową lokalu przewidzianą dla jednej osoby, a udział powierzchni pokoi i kuchni lokalu w powierzchni użytkowej wynosi 80,34%. Nadto w sprawie nie zachodzi możliwość zwiększenia powierzchni normatywnej z tytułu niepełnosprawności strony. Z tych przyczyn dodatek mieszkaniowy nie może być przyznany.
W wywiedzionej do sądu administracyjnego na powyższą decyzję skardze, skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 3 i 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych oraz naruszenie zasady prawdy obiektywnej wynikającej z art. 7 kpa. W uzasadnieniu skargi podała, iż na dzień wydawania decyzji przez SKO zamieszkiwała ze swoim synem, a powierzchnia użytkowa normatywna lokalu dla dwóch osób wynosi 40 metrów kwadratowych. Nadto powierzchnię powiększa się o kolejne 15 metrów kwadratowych z uwagi na niepełnosprawność osoby zamieszkującej w lokalu. Skarżąca jest osobą niepełnosprawną. Co prawda nie porusza się na wózku, ale jej stan zdrowia pogarsza się. Z uwagi na dolegliwości zamierza wystąpić o orzeczenie wyższej grupy inwalidzkiej, a w dacie wydawania decyzji musiała zamieszkiwać w oddzielnym pokoju, czego organ nie wziął pod uwagę.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podkreślając, że sama skarżąca we wniosku podała, ze prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe oraz nie wskazywała osób niepełnosprawnych poruszających się na wózku i wymagających zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. Kolegium zwróciło uwagę, iż o wymogu zamieszkiwania w oddzielnym pokoju orzekają powiatowe zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności, a skarżąca takim orzeczeniem nie dysponuje, ani nie jest osobą poruszającą się na wózku, co sama potwierdza w treści skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Skarga podlegała oddaleniu albowiem odmowa przyznania dodatku mieszkaniowego nie naruszyła przepisów prawa regulujących zasady przyznawania dodatków mieszkaniowych, a jedynie stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa, uzasadniałoby jej uchylenie przez sąd administracyjny.
Zasady i tryb przyznawania dodatków mieszkaniowych określa ustawa z dnia 21.06.2001r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zmianami). W myśl przepisów tej ustawy dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom posiadającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego (art. 2 ustawy), spełniającym kryterium dochodowe (art. 3 ustawy), oraz kryterium powierzchni użytkowej w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego (art. 5 ustawy). W sprawie niniejszej u podstaw odmowy przyznania dodatku legło uznanie braku spełnienia przez skarżącą kryterium powierzchni użytkowej w przeliczeniu na członków gospodarstwa domowego. Stosownie do treści art. 5 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego, zwana "normatywną powierzchnią", w przeliczeniu na członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać 35 metrów kwadratowych dla jednej osoby.
W myśl art. 5 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych normatywną powierzchnię powiększa się, o 15%, jeżeli w lokalu zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku lub osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. O wymogu zamieszkiwania w oddzielnym pokoju orzekają powiatowe zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności, o których mowa w ustawie z dnia 27.08.1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776 ze zmianami). Przepis art. 5 ust. 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych stanowi zaś, iż dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż 30% albo 50% pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60%.
We wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, którego wzór określa załącznik numer 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z 28.12.2001r. w sprawie dodatków mieszkaniowych, osoba ubiegająca się o przyznanie dodatku wskazuje między innymi powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu oraz liczbę osób w gospodarstwie domowym. We wniosku z dnia 2.03.2009r. inicjującym kontrolowane postępowanie administracyjne, skarżąca podała, ze prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe zamieszkując w lokalu mieszkalnym o powierzchni użytkowej 49,32 metra kwadratowego, w którym łączna powierzchnia 2 pokoi i kuchni wynosi 40 metrów kwadratowych. Normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego dla osoby samotnie gospodarującej, powiększona o 30% wynosi 45,5 metrów kwadratowych (35 m. kw. plus 30% z 35), tak więc rzeczywista powierzchnia użytkowa lokalu skarżącej wynosząca 49,32 m. kw. wykracza poza górną granicę powierzchni normatywnej podwyższonej o 30%.
Wprawdzie rzeczywista powierzchnia użytkowa lokalu skarżącej nie przewyższa górnej granicy normatywnej powierzchni powiększonej o 50% (tj. 52,5 m. kw.), ale udział powierzchni 2 pokoi i kuchni w lokalu skarżącej w powierzchni użytkowej całego lokalu przewyższa 60%, co zasadnie nie pozwalało na przyznanie dodatku mieszkaniowego przy uwzględnieniu regulacji z art. 5 ust. 5 pkt 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Zgodzić się przy tym należy z organem, iż w sprawie nie zaistniały okoliczności uzasadniające powiększenie normatywnej powierzchni lokalu o 15% w oparciu o art. 5 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Skarżąca przyznała, że nie porusza się na wózku inwalidzkim, a o wymogu zamieszkiwania w oddzielnym pokoju nie orzekał organ wymieniony w przepisie.
Przepisy ustawy o dodatkach mieszkaniowych nie pozwalają na przyznawanie dodatku mieszkaniowego w sposób uznaniowy, pozwalający organowi wartościować sytuację rodzinną, finansową, czy zdrowotną osób ubiegających się o dodatek. Poczucie krzywdy nie stanowi kryterium dla przyznania dodatku. Kryteria ustawowe, od których uzależnione jest przyznanie dodatku mieszkaniowego, są bezwzględnie obowiązujące. Stwierdzenie, że wystąpiła w sprawie bezwzględna przeszkoda w przyznaniu dodatku, nie pozwalało organowi na przyznanie dodatku mieszkaniowego i nie pozwala sądowi administracyjnemu na uwzględnienie skargi. Podkreślić należy, że decyzję w sprawie organ podejmował w oparciu o dane podane stronę we wniosku. W związku ze wskazaniem we wniosku, że gospodarstwo domowe prowadzone jest samodzielnie, nie zachodziła potrzeba weryfikacji danych w tym zakresie w drodze wywiadu środowiskowego.
Mając powyższe na uwadze Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i jako bezzasadną ją oddalił (art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi _Dz. U. Nr 153, poz. 1052). Z uwagi na złożony przez pełnomocnika z urzędu wniosek o przyznanie kosztów wynagrodzenia za zastępstwo prawne skarżącej przed sądem, orzeczono o przyznaniu wynagrodzenia na podstawie art. 250 w związku z art. 210 par. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z par. 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U Nr 163, poz. 1348 ze zmianami). Na kwotę przyznanego wynagrodzenia składa się opłata za czynności adwokata w kwocie 240 złotych, powiększona o podatek VAT w kwocie 52,80 złotych oraz uiszczona opłata skarbowa od pełnomocnictwa.