Uzasadnienie
W dniu 25 lipca 2017 r. do tut. Sądu wpłynęła skarga M. T. K. na uchwałę Rady Miejskiej w B. z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części doliny rzeki B. (odcinek od ul. J. [...] do ul. A.) w B. Skarżąca jest współwłaścicielką działki nr [...]. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej uchwale naruszenie:
art. 14 ust. 5 i art. 16 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: "u.p.z.p.") w związku z § 10 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej "rozporządzenie"), poprzez uchwalenie skarżonego planu w oparciu o nieaktualną mapę zasadniczą w odniesieniu do nieruchomości skarżącej, oraz obrębu 2 (Wysoki Stoczek):
art. 17 u.p.z.p. w zw § 10 ust. 1 i 2 rozporządzenia poprzez wykorzystanie nieaktualnej mapy zasadniczej na potrzeby projektu planu miejscowego, która to powstała w oparciu o ewidencję gruntów i budynków prowadzonej z naruszeniem: § 5pkt.3 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Komunalnej z dnia 28 czerwca 1955 r. w sprawie trybu postępowania przy zgłaszaniu i dokonywaniu zmian w danych objętych ewidencją gruntów i budynków, oraz § 64 ust. 2 złącznika do zarządzenia Ministrów Rolnictwa i Gospodarki Komunalnej z dnia 20 lutego 1969 r. w sprawie ewidencji gruntów. Co umożliwiło gminie B. pozbawić skarżącą władztwa nad ponad 0,1 ha jej nieruchomości;
§ 1 rozporządzenia w zw. z art. 28 u.p.z.p. poprzez uchwalenie planu w oparciu o nieaktualne materiały planistyczne, tj. mapę zasadniczą, która powinna być aktualna na dzień przekazania tego projektu do opiniowania i uzgodnienia, podczas gdy już od 1980r r. jest ona nieaktualna. Z uwagi, że przyjęcie do zasobów ewidencji gruntów i budynków operatu technicznego wykonanego w 1980r., narusza art. 24a ust. 8,9,10,11 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, oraz art. 14 ust. 2 dekretu z dnia 2 lutego 1955 r. o ewidencji gruntów i budynków;
art. 17 pkt 6 w zw. z art. 28 u.p.z.p. polegające na uchwaleniu skarżonego planu po dokonaniu uzgodnień poczynionych na podstawie nieaktualnych materiałów planistycznych tj. mapy zasadniczej będącej jednym z podstawowych elementów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co stanowi istotne naruszenie procedury uchwalania planu skutkujące stwierdzeniem jego nieważności zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.z.p.;
art. 1 ust. 2, art. 6 ust. 2 oraz 32 u.p.z.p. poprzez ustalenie przeznaczenia w ww. planie części działek należących do skarżących jako tereny zielone, podczas gdy zgodnie ze stanem prawnym i faktycznym część nieruchomości została wyłączona z produkcji rolnej, oraz jest użytkowana przez przedsiębiorstwo przesyłowe;
- - art. 6 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 140 ustawy Kodeks cywilny poprzez przekroczenie granic władztwa planistycznego polegające na bezprawnym i nieuzasadnionym przedstawieniu w części graficznej planu przeznaczenia części nieruchomości jako terenów zielonych. Twierdząc przy tym, że nie doszło do zmiany ich przeznaczenia. Skoro z decyzji Geodety Miejskiego z dnia [...].11.1986r. znak: [...]wynika, że część terenu działki skarżącej ma przeznaczenie budowlane i w tej części jest możliwa przebudowa/modernizacja istniejącej sieci cieplnej.
Powołując się na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości lub części, precyzując w uzasadnieniu skargi, że uchylenie planu miejscowego miałoby odnosić się do części dotyczącej działki skarżącej o nr [...] i działki o nr [...].
Skarżąca w uzasadnieniu skargi oraz w piśmie procesowym z dnia 18 września 2019r. wywiodła, że w wyniku wyroku tut. Sądu z dnia 10 listopada 2016 r. II SA/Bk 560/16 został usunięty pas izolacyjny zieleni zlokalizowanej na działce nr [...] graniczącej z działką skarżącej, który nie tylko oddzielał dwie różnorodne funkcje tzn. zabudowy mieszkaniowej i usługowej, ale także chronił przed nadmiernym hałasem działkę nr 1567. Wskutek powyższego zaś mamy do czynienia z nowymi ustaleniami przedmiotowego planu, które powinny skutkować powtórzeniem procedury planistycznej i opracowaniem planu dla tego obszaru uwzględniającego zarówno interes skarżącej oraz właściciela działki o nr [...]. Według skarżącej jej sytuacja uległa na tyle zasadniczej zmianie, że spowodowała powstanie nowej sprawy sądowo administracyjnej.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta B. wniósł o jej odrzucenie z uwagi na powagę rzeczy osądzonej. Wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 10 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Bk 421/16, oddalił skargę skarżącej na uchwałę nr [...] Rady Miasta B. z dnia [...] maja 2011r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a NSA postanowieniem z dnia 15 listopada 2017 sygn. akt II OSK 80/17 uchylił zaskarżony wyrok i odrzucił skargę M. T. K. podkreślając, że uchwała Rady Miasta B. z dnia [...]maja 2011 r. została już poddana kontroli sądowoadministracyjnej na skutek skargi złożonej przez A. M.., będącej razem z M. T. K. współwłaścicielem działki nr [...] obręb 2. Wyrokiem z dnia 28 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 1946/16, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną wniesioną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 19 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Bk 719/15, oddalającego powyższą skargę na uchwałę z dnia [...] maja 2011 r. uznając, że analiza obu wymienionych orzeczeń prowadzi do wniosku, że M. T. K. w istocie powtórzyła argumentację rozpatrywaną przez sądy w powołanych wyrokach.
W konsekwencji należało przyjąć, że skarżąca kasacyjnie dąży do ponownego wywiedzenia skargi i skargi kasacyjnej, opierając swoją legitymację na interesie prawnym wynikającym z prawa rzeczowego, prawa własności nieruchomości - działki nr [...] obręb 2. Tymczasem w granicach tego interesu prawnego orzekał już prawomocnie sąd administracyjny, a skarga została oddalona. W niniejszej sprawie zastosowanie znalazł zatem art. 101 ust. 2 u.s.g., wyłączający możliwość merytorycznego rozpatrzenia skargi. (...) W tych okolicznościach merytoryczne rozpatrzenie skargi M. T. K. powodowałoby niedozwolone dwukrotne orzekanie w tej samej sprawie. Skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny i Naczelny Sąd Administracyjny orzekały już prawomocnie w sprawie zainicjowanej tym samym interesem prawnym Skarżącej, to skarga wniesiona w przedmiotowej sprawie powinna być odrzucona.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. 2018, poz. 994 ze zm., dalej powoływanej w skrócie: "u.s.g."), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Trzeba jednak zaznaczyć, że przytoczony przepis w świetle art. 101 ust. 2 ustawy nie znajduje zastosowania, jeżeli w sprawie orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił. W przepisie tym uregulowana została ujemna przesłanka procesowa dotycząca stanu powagi rzeczy osądzonej w razie powtórnej skargi na uchwałę lub zarządzenie podjęte przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej. Z mocy art. 101 ust. 2 ustawy niedopuszczalnym pozostaje ponowne wyrokowanie przez sąd administracyjny w sprawie, w której sąd ten już orzekał i skargę oddalił.
W orzecznictwie przyjmuje się jednak, że nie można wykluczyć skargi z art. 101 ustawy na akt prawa miejscowego, w związku z dokonaną już wcześniej oceną legalności tego aktu ze skargi innego podmiotu. Zróżnicowany charakter prawny treści niektórych kategorii aktów prawa miejscowego, w tym zwłaszcza miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, powoduje, że powaga rzeczy osądzonej, o której stanowi art. 101 ust. 2 ustawy, dotyczy sprawy, w której sąd administracyjny rzeczywiście orzekał i skargę oddalił, z wyłączeniem oceny naruszeń indywidualnych praw poszczególnych podmiotów, a zwłaszcza ewentualnego nadużycia wobec nich władztwa planistycznego gminy. Konsekwencją tego jest związanie sądu orzekającego o legalności aktu prawa miejscowego, po jego wcześniejszej kontroli sądowej ze skargi innego podmiotu, tymi ocenami wyroku oddalającego skargę na ten akt, które odnoszą się do ustaleń dotyczących praw i obowiązków ogółu jego adresatów oraz obowiązek sądu rozpoznania tych zarzutów, które mając charakter indywidualny nie mogły być przedmiotem rozpoznania sądu wcześniej orzekającego o legalności aktu, o którym mowa.
To oznacza, że jeżeli o legalności określonego aktu prawa miejscowego orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił, to sąd ten orzekając później, ze skargi innego podmiotu, jest związany dokonanymi wcześniej ocenami w zakresie, o którym mowa, a kolejną skargę może rozpoznać w granicach, w jakich nie była rozpoznawana wcześniej, tj. naruszenia indywidualnego interesu skarżącego (vide: wyrok NSA z 28 marca 2014 r., II OSK 2618/12, postanowienie NSA z 12 października 2010 r., II OSK 1952/10, pub. CBOSA).
Należy przy tym podkreślić, że odrzucenie skargi na zasadzie art. 101 ust. 2 u.s.g. nie jest zależne od tego, czy kolejny skarżący jest tą samą, czy też inną osobą, aniżeli pierwotny podmiot, z inicjatywy którego zostało wszczęte pierwsze postępowanie, zakończone wydaniem prawomocnego wyroku. Uregulowana tam instytucja prawna pomija bowiem element podmiotowy rei iudicatae, który jednak występuje w samym materialnym pojęciu sprawy sądowoadministracyjnej. Skoro więc na sprawę administracyjną składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe, to do tych elementów należy odnieść się, aby prawidłowo zakreślić granice danej sprawy.
Istotne znaczenie w przedmiotowej sprawie ma fakt, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 10 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Bk 421/16 oddalił skargę skarżącej M. T. K. na uchwałę nr [...] Rady Miasta B. z dnia [...] maja 2011 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części doliny rzeki B. (odcinek od ul. J. do ul. A.) w Białymstoku, który to Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 15 listopada 2017 sygn. akt II OSK 80/17 uchylił i skargę M. T.K. odrzucił wskazując, że z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że uchwała Rady Miasta B. z dnia [...] maja 2011 r. została już poddana kontroli sądowoadministracyjnej na skutek skargi złożonej przez A. M., będącej razem z M. T. K. współwłaścicielem działki nr [...]. Wyrokiem z dnia 28 czerwca 2017r., sygn. akt II OSK 1946/16, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną wniesioną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 19 kwietnia 2016r., sygn. akt II SA/Bk 719/15, oddalającego powyższą skargę na uchwałę z dnia 30 maja 2011 r.
W aktualnym postępowaniu skarżąca dąży do ponownego wywiedzenia skargi, opierając swoją legitymację na interesie prawnym wynikającym z prawa rzeczowego, prawa własności nieruchomości – działki nr [...]. Tymczasem, jak wynika z powyższego, w granicach tego interesu prawnego orzekał już prawomocnie sąd administracyjny w wyroku o sygn. akt II SA/Bk 719/15, a skarga została oddalona. Sąd rozpoznając wówczas skargę był obowiązany rozpoznać ją w granicach sprawy, a zatem skontrolować skutki wszystkich postanowień uchwały na obszarze działki nr [...], nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi – art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.). Skoro regulacje planu w zakresie działki nr [...] były już kontrolowane przez sąd, domaganie się ich ponownego merytorycznego zbadania jest niedopuszczalne, o czym zresztą przesądził jednoznacznie NSA w postanowieniu z dnia 15 listopada 2017r. sygn. akt. II OSK 80/17.
W niniejszej sprawie zastosowanie znalazł zatem art. 101 ust. 2 u.s.g., wyłączający możliwość merytorycznego rozpatrzenia skargi M. T.K.. Wprawdzie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalił się pogląd o konieczności funkcjonalnej wykładni art. 101 ust. 2 u.s.g. w odniesieniu do skarg na plany miejscowe przyjmujący, że dopuszczalne jest ponowne zaskarżenie planu miejscowego, lecz dotyczy to tylko sytuacji, gdy skarżący opiera swój interes prawny o własny odmienny interes prawny, co należy rozumieć jako interes prawny, którego źródłem jest prawo własności odrębnej nieruchomości. Nie sposób jednak odstąpić od stosowania art. 101 ust. 2 u.s.g., gdy skarga pochodzi od współwłaściciela działki, co do której na skutek skargi innego współwłaściciela sąd już prawomocnie orzekał.
Wobec powyższego, Sąd orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.