Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 27 sierpnia 2015 r. E. S. wniósł o przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego, podając, że jest rolnikiem samotnie prowadzącym gospodarstwo rolne położone na bardzo słabych glebach. Pola uprawne są oddalone 13 km od zabudowań gospodarczych, co podnosi koszty produkcji rolnej. Orzeczeniem komisji lekarskiej KRUS z dnia [...] marca 2014 r. skarżący został uznany za czasowo niezdolnego do pracy w gospodarstwie rolnym, powyższe skutkuje tym, iż zachodzi konieczność wynajmowania pracowników do cięższych prac w gospodarstwie, co zwiększa koszty tej działalności. Majątek wnioskodawcy stanowi nieruchomość rolna o powierzchni 16 ha, drewniany dom o powierzchni 60 m² z 1908 r. oraz stare i niefunkcjonalne budynki gospodarskie. E. S. nie posiada zasobów pieniężnych i przedmiotów wartościowych. Źródłem utrzymania skarżącego pozostaje renta w wysokości 473 zł miesięcznie, w maju 2014 r. w całości zajęta przez urząd skarbowy.
Dodatkowo wnioskodawca otrzymuje czynsz dzierżawny w wysokości 1.000 zł oraz uzyskał zwrot podatku akcyzowego w kwocie 1.100 zł, a także otrzymał kwotę 1.033 zł tytułem dopłat bezpośrednich. Aktualnie wobec skarżącego prowadzone jest siedem postepowań egzekucyjnych. E. S. ma zadłużenie na kwotę 15.000 zł. W lutym br. skarżący doznał ostrego zawału serca, w rezultacie nie może on wykonywać żadnych prac w gospodarstwie oraz zmuszony jest ponosić zwiększone koszty związane z: zakupem lekarstw oraz zapłatą dla pracowników wynajmowanych do obsługi zwierząt (k. 112 - 114).
W sprawie II SA/Bk 736/13 na rozprawie w dniu 22 lipca 2014 r. ustalono, że uczestnik postępowania T.M. z tytułu zniesienia współwłasności spłacił skarżącemu kwotę 121.000,00 zł, która została złożona do depozytu sądowego, bo skarżący nie chciał podać numeru konta bankowego. Na kolejnej rozprawie w tej sprawie w dniu 26 sierpnia 2014 r. skarżący podał, że kwota ze spłaty znajduje się w depozycie sądowym i jest zajęta przez komornika. Powyższe informacje zostały doprecyzowane przez Sąd Okręgowy w Ł., który w dniu 04 września 2014 r. przesłał odpisy postanowień:
- – Sądu Rejonowego w Z. VI Zamiejscowy Wydział Cywilny w W. M. z dnia [...] stycznia 2013 r., sygn. akt [...] z którego wynika, że T. M. przyznano na własność nieruchomość rolną położoną we wsi Ż. W. złożoną z działek oznaczonych w ewidencji gruntów numerami: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]o łącznej powierzchni 12.9590 ha i zasądzono od niego na rzecz E. S. tytułem spłaty kwotę 121.779,25 zł płatną w dwóch ratach:
I rata w wysokości 100.000,00 zł w terminie 1 miesiąca od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, II rata w wysokości 21.779,25 zł w terminie 3 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia (pkt V i VI sentencji postanowienia) - k. 26;
- – Sądu Okręgowego w Ł. z dnia [...] marca 2014 r., sygn. akt [...] oddalającego apelację od postanowienia z dnia [...] stycznia 2013 r. (k. 27 - 28).
Jednocześnie poinformowano, że Skarżący w dniu 25 lipca 2014 r. złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku Sądu. Z informacji uzyskanej z Sądu Rejonowego w Z. wynika natomiast, że postanowieniem z dnia [...[ kwietnia 2014 r., sygn. akt [...] zezwolono T. M. na złożenie do depozytu sądowego kwoty zasądzonej tytułem spłaty. W dniu 25 kwietnia 2014 r. została wpłacona do depozytu kwota 100.000,00 zł a dniu 25 czerwca 2014 r. kwota 17.779.25 zł. Z kwoty będącej w depozycie sądowym komornik dokonał zajęcia w wysokości 1.421,26 zł - pisma z dnia 17 września 2014 r. i 29 września 2014 r. (k. 29 i k. 31).
Ponadto w sprawie II SAB/Bk 50/13 Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. M. złożył wniosek o cofnięcie przyznanego Skarżącemu prawa pomocy. Z uzasadnienia tego wniosku wynika, że Wnioskodawca prowadzi gospodarstwo rolne o powierzchni około 20 ha, położone na terenie gminy K. i gminy C., składające się z gruntów o dobrej i bardzo dobrej jakości. Jest właścicielem kompletu maszyn rolniczych do upraw gleby, trzech ciągników, przyczep rolniczych, samochodu ciężarowego oraz trzech kombajnów: zbożowego, ziemniaczanego oraz do zbioru buraków cukrowych. Wartość maszyn jest bardzo znacząca. Oprócz dochodów z obsiewania zbożem posiadanych gruntów ornych, skarżący uzyskuje również dochody z hodowli bydła (kilkanaście sztuk).
Postanowieniem z dnia 29 września 2015 r. referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.
Sprzeciw od powyższego postanowienia złożył skarżący wskazując na naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez dowolną i stronniczą ocenę zgromadzonych dowodów. Podkreślił, że znajduje się w tragicznej sytuacji życiowej i materialnej, zaś informacje przekazane przez organ nadzoru budowlanego są nieprawdziwe. Zaznaczył, że jest niezdolny do pracy w gospodarstwie rolnym, posiada zaświadczenie o konieczności leczenia kardiologicznego i neurologicznego. Zdaniem skarżącego, jego stan zdrowia nie pozwala na wykonywanie żadnych prac w gospodarstwie rolnym. W zakresie kwoty złożonej do depozytu sądowego wyjaśnił, że nie pobrał z niej ani złotówki, że została ona zajęta przez komornika, a ponadto złożył skargę kasacyjną od orzeczenia Sądu Okręgowego w Ł., także w sytuacji uchylenia krzywdzącego go orzeczenia o zniesieniu współwłasności, kwota z depozytu zostanie zwrócona zobowiązanemu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Wobec wniesienia sprzeciwu od ww. postanowienia referendarza sądowego, złożony przez skarżącego wniosek o przyznanie prawa pomocy podlegał rozpatrzeniu przez Sąd stosownie do treści art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej powoływana jako p.p.s.a.), w brzmieniu obowiązującym do 15 sierpnia 2015 r. – art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r., o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r., poz. 658).
Wniosek skarżącego zawiera żądanie udzielenia prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego (art. 245 § 2 p.p.s.a.). Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym to na wnioskodawcy spoczywa ciężar dowodu, a w szczególności obowiązek wykazania braku możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. Obowiązkiem osoby składającej wniosek o przyznanie prawa pomocy jest zatem uprawdopodobnienie i udokumentowanie oświadczeń zawartych we wniosku.
Natomiast obowiązkiem sądu jest rzetelna ocena oświadczeń i dokumentów złożonych przez wnioskodawcę pod względem spełnienia bądź niespełnienia przesłanek przyznania prawa pomocy określonych w art. 246 p.p.s.a. (vide: J. Tarno, Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2006, s. 504; B. Dauter i inni, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wyd. Zakamycze, Kraków 2005, s. 592). Dodatkowo podkreślenia wymaga, że istotą prawa pomocy w zakresie całkowitym, o co wnioskuje skarżący, jest możliwość zapewnienia prawa do sądu osobom, które wykażą, że z uwagi na swoją sytuację majątkową nie mogą pokryć jakichkolwiek kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. Należy jednak podkreślić, że koszty takiego postępowania obciążają społeczeństwo.
Analiza znajdujących się w aktach dokumentów nie pozwala, zdaniem Sądu, na uwzględnienie żądania skarżącego, albowiem nie wykazał on w wystarczający sposób, że nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Oświadczenie o jego sytuacji majątkowej budzi uzasadnione wątpliwości, co do zgodności ze stanem rzeczywistym, zwłaszcza w świetle dokumentów znajdujących się w aktach innych spraw skarżącego zawisłych przed tutejszym Sądem.
We wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący podał, że źródłem jego stałego miesięcznego utrzymania pozostaje renta w wysokości 473 zł, czynsz dzierżawny w wysokości 1.000 zł oraz jednorazowy dochód z tytułu zwrotu podatku akcyzowego w kwocie 1.100 zł i dopłat unijnych w wysokości 1.033 zł. W skład jego majątku wchodzą nieruchomość rolna o powierzchni 16 ha oraz drewniany dom o powierzchni 60 m². Skarżący ma zaległości w płaceniu bieżących rachunków oraz toczą się w stosunku do niego postępowania egzekucyjne na kwotę 15.000 zł, co znacznie ogranicza produkcję rolną. Jednakże w powyższym wniosku skarżący nie wskazał, że w 2014 r. została złożona do depozytu sądowego kwota 121.779,25 zł, należna skarżącemu, tytułem spłaty za zniesienie współwłasność określonych użytków rolnych. Okoliczność, że kwota ta znajduje się w depozycie sądowym, bowiem wnioskodawca nie chciał wskazać numeru konta bankowego, na które mają być wpłacone pieniądze przez zobowiązanego, w żaden sposób nie przeczy temu, że to skarżący nadal jest dysponentem tych środków.
Ponadto, z informacji przekazanych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. M. wynika, że skarżący posiada znaczny areał użytków rolnych, maszyny rolnicze niezbędne do produkcji rolnej oraz inwentarz żywy.
Powyższe jednoznacznie wskazuje, że oświadczenie skarżącego o dochodach budzi wątpliwości co do zgodności z rzeczywistością, ponieważ w tym oświadczeniu skarżący nie ujawnił wszystkich okoliczności dotyczących jego sytuacji materialnej. Wobec takich ustaleń nie mają znaczenia dla wyniku postępowania okoliczności podnoszone przez skarżącego w sprzeciwie. Sprzeciw nie zawiera bowiem żadnych konkretów, które pozwoliłby na dokonanie odmiennej oceny sytuacji materialnej skarżącego niż wynikająca ze złożonego oświadczenia oraz dokumentów przekazanych przez sądy powszechne oraz pisma organu nadzoru budowlanego.
Na ocenę sytuacji majątkowej skarżącego nie mogą mieć wpływu podnoszone w sprzeciwie zatargi i spór pomiędzy nim, a rodziną M., skutkujący tym, że skarżący nie chce podejmować pieniędzy złożonych przez T. M. do depozytu sądowego. Powyższe nie zmienia faktu, że dysponentem tej kwoty jest skarżący, zaś wbrew twierdzeniom skarżącego, została ona zajęta przez komornika jedynie w niewielkiej wartości – 1.421.26 zł. Tym samym, to skarżący może swobodnie dysponować kwotą ponad 100.000 zł. Przekazana zaś przez skarżącego w dniu 23 października 2015 r. informacja jakoby Sąd Najwyższy w dniu 22 października 2015r. wydał orzeczenie w sprawie o sygn. akt [...], z którego miałoby wynikać, że w depozycie sądowym nie ma żadnych pieniędzy, nie została potwierdzona. Z pisma Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 2015r. (załączonego do sprawy o sygn. akt II SA/BK 733/11) wynika bowiem jednoznacznie, że przedmiotem postanowienia wydanego w sprawie sygn. akt [...] z dnia [...] września 2015r. było wyłącznie zawieszenie postępowania kasacyjnego w związku ze śmiercią jednej z uczestniczek oraz podjęcie tego postępowania z udziałem jej następczyni prawnej.
Ustosunkowując się z kolei do twierdzeń skarżącego, dotyczących jego stanu zdrowia, wieku, braku zdolności do pracy w gospodarstwie rolnym, konieczności leczenia kardiologicznego i neurologicznego, w ocenie Sądu, okoliczności te nie mogą mieć wpływu na zdolność skarżącego do ponoszenia kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Jak wynika z akt sprawy, skarżący posiada znaczny areał użytków rolnych, maszyny rolnicze, w tym 3 kombajny niezbędne do produkcji rolnej, inwentarz żywy, a zatem mimo swojego wieku i stanu zdrowia prowadzi działalność rolniczą. W ocenie Sądu, nic nie stoi na przeszkodzie, aby w prowadzonym gospodarstwie pomagały skarżącemu osoby trzecie, co nie wyklucza znacznej dochodowości posiadanego gospodarstwa rolnego.
Końcowo wskazać należy, że sytuacja majątkowa i rodzinna skarżącego, w aspekcie przyznania prawa pomocy była przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w postanowieniach z dnia: 10 września 2015 r. sygn. akt II GZ 463/15 oraz 18 sierpnia 2015 r. sygn. akt II GZ 380/15 (oba dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych), w których to Sąd oddalił zażalenia skarżącego na postanowienia w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, podzielając argumentację WSA w Białymstoku.
Wobec powyższych okoliczności należało uznać, iż skarżący nie wykazał w sposób przekonywujący, iż faktycznie znajduje się w sytuacji materialnej, która skutkuje, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych w sprawie niniejszej. Z powyższych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 260 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji postanowienia.