Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. starszy referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem. Odpis powyższego postanowienia został skutecznie doręczony w dniu 5 lipca 2016 r. W postanowieniu zamieszczono pouczenie o terminie do wniesienia sprzeciwu, wynoszącym siedem dni od daty doręczenia postanowienia.
Od powyższego postanowienia skarżąca wniosła sprzeciw, zawarty w piśmie z dnia 9 sierpnia 2016 r., w którym zawarł również wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu. W wyniku rozpoznania wniosku, postanowieniem z dnia 22 września 2016 r. odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia sprzeciwu od postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia 23 czerwca 2016 r. Postanowienie nie zostało zaskarżone do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Sprzeciw należało odrzucić.
Zgodnie z art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., od postanowienia referendarza sądowego przysługuje sprzeciw, który można wnieść w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia. Natomiast w myśl art. 259 § 2 P.p.s.a., sprzeciw złożony po terminie sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
W rozpoznawanej sprawie kierowana do skarżącej przesyłka, zawierająca odpis postanowienia referendarza sądowego z dnia 23 czerwca 2016 r., doręczona została w dniu 5 lipca 2016 r. dorosłemu domownikowi – M. Ł. (k. 129 akt). Doręczenie nastąpiło zatem w trybie zastępczym, określonym w art. 72 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym, jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, pismo sądowe można doręczyć dorosłemu domownikowi. Tym samym należało uznać, że doręczenie było skuteczne, stąd przewidziany w art. 259 § 1 P.p.s.a. siedmiodniowy termin na wniesienie sprzeciwu rozpoczął bieg w dniu 6 lipca 2016 r. i upłynął z dniem 12 lipca 2016 r. (wtorek). Skarżąca wniosła natomiast sprzeciw w dniu 9 sierpnia 2016 r., a zatem czynności tej dokonała już po upływie terminu.
Skoro w przedmiotowej sprawie wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu nie został uwzględniony, gdyż prawomocnym postanowieniem z dnia 22 września 2016 r. odmówiono przywrócenia terminu, to sprzeciw, jako wniesiony po terminie, podlegał odrzuceniu.
Wobec powyższego na podstawie art. 259 § 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.