Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 9 marca 2016 r. referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania wniosek Skarżącego o przyznanie prawa pomocy (k. 33).
Powyższe zarządzenie zostało doręczone Skarżącemu w dniu 31 marca 2016 r. (k. 37).
W dniu 16 maja 2016 r. na adres tutejszego Sądu zostały wysłane przez Skarżącego dwa pisma procesowe: jedno zatytułowane "Zażalenie" (k. 40), drugie zatytułowane "Wniosek" (k. 41), które potraktowano odpowiednio jako sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 9 marca 2016 r. i jako wniosek o wyjaśnienie zakresu żądania do uzupełnienia braków formalnych zażalenia na postanowienie z dnia 28 grudnia 2015 r. o umorzeniu postępowania.
Zarządzeniem z dnia 3 czerwca 2016 r. sprzeciw skierowano na posiedzenie niejawne (k. 46).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sprzeciw podlegał odrzuceniu.
Zgodnie z art. 259 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
W sprawie niniejszej zarządzenie referendarza sądowego z dnia 9 marca 2016 r. zostało doręczone Skarżącemu w dniu 31 marca 2016 r. Termin siedmiodniowy na wniesienie sprzeciwu mijał we czwartek 7 kwietnia 2016 r. Z pieczątki pocztowego urzędu nadawczego na kopercie, w której przesłano sprzeciw wynika, że został on nadany w dniu 16 maja 2016 r. Był zatem spóźniony i jako taki podlegał odrzuceniu, o czym orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 259 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.