Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2020 r. M.O. (zwany dalej również "inwestorem") zwrócił się do Wójta Gminy Z. (dalej: "Wójt") o ustalenie warunków zabudowy nieruchomości położonej w gminie Z. w miejscowości Piasutno Ż., oznaczonej nr [...], dla inwestycji polegającej na budowie, jednorodzinnego budynku mieszkalnego w zabudowie mieszkaniowej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, w tym przyłączem energetycznym, wodociągowym, zbiornikiem na ścieki lub przydomową oczyszczalną ścieków oraz ze zjazdem z drogi powiatowej. Do wniosku inwestor załączył mapę zasadniczą obejmującą teren inwestycji z oznaczeniem jej granic oraz oświadczenie Dyrektora P. S.A. o/B. Rejonu Energetycznego Ł. z dnia [...] stycznia 2020 r. o zapewnieniu dostaw energii elektrycznej oraz o warunkach przyłączenia obiektu budowlanego do sieci dystrybucyjnej.
Pismem z dnia [...] marca 2020 r. Wójt zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy ww. nieruchomości.
W toku postępowania sporządzona została Analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dotycząca przedmiotowej inwestycji (dalej: "Analiza"), w której wskazano, że obecnie obszar inwestycyjny nie jest zabudowy i jest użytkowany rolniczo, natomiast sąsiednie działki nr [...] i [...] stanowią użytek rolny i leśny (niezabudowany), działka nr [...] stanowi użytek rolny, natomiast działka nr [...] jest drogą publiczną kategorii powiatowej. W Analizie wskazano ponadto, że: Teren inwestycji leży na obszarze objętym prawną formą ochrony przyrody, tj. na Obszarze Chronionego Krajobrazu Równiny Kurpiowskiej i Doliny Dolnej Narwi, na analizowanym obszarze występuje ekstensywna zabudowa zagrodowa oraz zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, a także tereny rolne, leśne i komunikacyjne.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] Wójt ustalił warunki zabudowy dla ww. przedsięwzięcia, którego obszar oddziaływania zawiera się w terenie objętym decyzją, wskazując w niej warunki szczegółowe i zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, w tym: warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, warunki ochrony środowiska i zdrowia ludzi, warunki w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, a także inne warunki i wymagania wynikające z przepisów odrębnych. W uzasadnieniu decyzji Wójt wskazał, że sporządzona w sprawie Analiza wskazuje na spełnienie warunków z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2017, poz. 1073 ze zm. dalej: "u.p.z.p.").
W wyniku rozpatrzenia odwołania Michała P. (współwłaściciela działki sąsiedniej nr [...]) od ww. decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. (dalej: "Kolegium") decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] uchyliło ją w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, wskazując na wadliwość sporządzonej w sprawie Analizy, która nie uwzględnia spełnienia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., przez zapewnienie przyłączenia budynku do sieci wodociągowej. Kolegium wskazało w tym względzie na niedostatecznie przeprowadzone postępowanie dowodowe, tj. nie wyjaśniające zapewnienia przez inwestora dostawy wody na różne sposoby, Ponadto, dostrzeżona przez Kolegium niekompletność Analizy obejmowała brak przeprowadzenia dostatecznego odniesienia planowanej zabudowy do obiektów istniejących na analizowanym obszarze, w szczególności w zakresie parametrów, cech i wskaźników tej zabudowy.
Kolegium wskazało, że Analiza nie zawiera oznaczenia działek nią objętych, a także istniejącej na nich zabudowy oraz określenia, czy poszczególne parametry ustalono dla zabudowy jednorodzinnej mieszkaniowej, czy zagrodowej.
Pismem z dnia [...] lipca 2020 r. inwestor zmodyfikował pkt 2 wniosku, wskazując, że zaopatrzenie w wodę nastąpi z własnego ujęcia (studnia głębinowa).
Po sporządzeniu nowej Analizy, decyzją z dnia [...] września 2020 r. nr [...] Wójt ponownie ustalił warunki zabudowy dla ww. przedsięwzięcia: I. warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, w szczególności w zakresie: 1) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego (zarówno te dotyczące: a/ zagospodarowania terenu - w tym: nieprzekraczalna linia zabudowy od drogi publicznej w odległości nie mniejszej niż 20 m od zewnętrznej krawędzi drogi publicznej, zapewnienie 1 miejsca postojowego na mieszkanie, powierzchnia zabudowy nieprzekraczająca 8,1% terenu inwestycji, powierzchnia biologicznie czynna co najmniej 70%, a także b/ odnoszące się do parametrów budynku mieszkalnego, w tym: powierzchnia zabudowy 94 m2 +/- 20%, szerokość elewacji frontowej budynku do 12 m, wysokość budynku o maksymalnie dwie kondygnacje nadziemne w tym mieszkalne poddasze – o wysokości do 8 m od poziomu terenu do najwyższego punktu dachu, geometria dachu – dwuspadowy o nachyleniu połaci od 20 stopni do 45 stopni, kalenica równoległa lub prostopadła do elewacji frontowej);
- 3) warunków ochrony środowiska i zdrowia ludzi wobec objęcia terenu prawną formą ochrony na podstawie przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. 2020, poz. 55 ze zm.; dalej: "u.o.p.") w związku z położeniem na obszarze: a/ Obszaru Chronionego Krajobrazu Równiny Kurpiowskiej i Doliny Dolnej Narwi ustalono, że: (-) teren należy zagospodarować z uwzględnieniem zasad rozporządzenia Wojewody Podlaskiego z dnia 25 lutego 2005 r. nr 11/05 w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Równiny Kurpiowskiej i Doliny Dolnej Narwi; Dz.Urz.Woj.Podl Nr 54, poz. 724; dalej: "rozporządzenie WP", (-) projektowanie i realizowanie inwestycji w sposób nie kolidujący ze środowiskiem przyrodniczym i kulturowym przez kształtowanie zabudowy w dostosowaniu do tradycyjnego budownictwa regionalnego w zakresie skali i bryły oraz materiału budowlanego, b/ realizacja inwestycji zgodnie z wymogami ochrony środowiska;
- 4) warunków obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji;
- 5) ustaleń dotyczących ochrony interesów osób trzecich;
- 7) innych warunków i wymagań wynikających z przepisów odrębnych.
W uzasadnieniu Wójt wskazał, że zgodnie z zaleceniami Kolegium, materiał dowodowy uzupełniono o zapewnienie dostawy wody i warunki przyłączenia do wodociągu gminnego, kserokopie brakujących kartotek budynków oraz ponownie przeprowadzono analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczącą przedmiotowej inwestycji, w oparciu o którą ustalono parametry inwestycji. Wskazano również, że projekt decyzji uzgodniono z następującymi organami: Starostą Ł. będącym organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych, Dyrektorem Zarządu Zlewni w G. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: "Dyrektor ZZ"), Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w B. (dalej: "RDOŚ"), Marszałkiem Województwa P. będącym właściwym organem administracji geologicznej w zakresie wód podziemnych oraz z Zarządem Dróg Powiatowych w Ł. Decyzją z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] Kolegium uchyliło pkt I ppkt 3 lit. a/ tiret pierwsze ww. decyzji i orzekło w tym zakresie, że teren należy zagospodarować z uwzględnieniem zasad określonych w uchwale Sejmiku Województwa Podlaskiego z dnia 18 lutego 2019 r. nr VI/44/19 w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "Równina Kurpiowska i Dolina Dolnej Narwi" (Dz.Urz.Woj.Podl. 2019, poz. 1224; dalej: "uchwała SWP"), zaś w pozostałym zakresie utrzymało w mocy ww. decyzję.
Kolegium oceniło pozytywnie ustalenia zawarte w Analizie, która objęła prawidłowo wyznaczony obszar wokół terenu inwestycji, obejmujący jednorodzinną mieszkaniową zabudowę na działce nr [...], co doprowadziło do wniosku o zgodności planowanej zabudowy z funkcją i sposobem zagospodarowania terenów sąsiednich. Organ odwoławczy pozytywnie ocenił również spełnienie pozostałych wymogów z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., w tym dostęp do drogi publicznej, zaopatrzenie w wodę oraz w energię elektryczną, a także zagospodarowanie nieczystości. Ponadto Kolegium odniosło się do zarzutów powołanych w odwołaniu oraz wyjaśniło, że rozporządzenie WP zostało uchylone na podstawie § 6 uchwały Sejmiku Województwa Podlaskiego z dnia 18 lutego 2019 r. nr VI/44/19 w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "Równina Kurpiowska i Dolina Dolnej Narwi" (Dz.Urz.Woj. Podl 2019, poz. 1224, dalej: "uchwała SWP"), w związku z czym zastąpiono je ww. uchwałą.
Skargę na ww. decyzję wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku M.P. zarzucając obrazę przepisów prawa materialnego, tj.: art. 61 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 u.p.z.p. oraz obrazę przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności przez naruszenie art. 7 k.p.a. – niepodjęcie przez organ czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy; art. 88 § 1 k.p.a. – prowadzenie postępowania w sposób naruszający zaufanie jego uczestników do władzy publicznej oraz z naruszeniem bezstronności i równego traktowania stron; art. 10 § 1 k.p.a. przez umożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. – wydanie decyzji niezawierającej jej niezbędnych elementów, a także dostarczenie jej stronie w niepełnym zakresie; art. 11 k.p.a. polegające na braku wyjaśnienia przesłanek leżących u podstaw przedmiotowej decyzji.
Skarżący wniósł o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji w całości i przekazanie sprawy Wójtowi do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi wskazał, że decyzja organu I instancji została doręczona stronie bez załącznika, tj. bez Analizy, co z jednej strony stanowi naruszenie art. 107 § 1 k.p.a., z drugiej zaś uniemożliwiło stronie dokonanie oceny, czy Analiza wolna jest od wad, które zostały wyszczególnione w decyzji Kolegium uchylającej pierwszą wydaną w sprawie decyzję. Ponadto skarżący podniósł, że nie został poinformowany o zebraniu całego materiału dowodowego w sprawie, w tym o sporządzeniu rzeczonej Analizy.
Skarżący stwierdził również, że załącznik graficzny do decyzji organu I instancji nie jest kompletny, bowiem nie wskazuje on granicy obszaru analizowanego i jako taki jest nieprzydatny do określenia podstaw tej decyzji. Co więcej, w ocenie skarżącego obszar ten został wyznaczony wadliwie, bowiem niezasadnie przyjęto, że cały bok działki inwestycyjnej przylegający do drogi publicznej stanowi front działki, podczas gdy powinien to być jedynie pas wynoszący maksymalnie 20 m, odpowiadający szerokości wjazdu na działkę z drogi publicznej. W konsekwencji, zdaniem skarżącego, promień obszaru analizowanego nie powinien wynosić 255 m, a 60 m, co skutkować powinno uznaniem, że żadna z działek położonych na terenie analizowanym nie jest zabudowana. Przyjęcie zaś odmiennych danych na potrzeby sporządzonej Analizy, miało zdaniem skarżącego, na celu, powiększenie obszaru analizowanego o działkę, która będzie spełniała parametry zaproponowane przez wnioskodawcę, pomimo, że działka ta nie stanowi najbliższego sąsiedztwa terenu inwestycyjnego.
Skarżący podkreślił przy tym, że przyjęta do analizy zabudowa na działkach nr [...] i [...] ma charakter rekreacyjny, a wiec odbiegający od funkcji przewidzianej dla inwestycji, a także parametry charakterystyczne dla tego typu zabudowy, tj. odbiegające od parametrów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Ponadto skarżący wskazał, że inwestor nie wykazał dostatecznie spełnienia warunków z art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 5 u.p.z.p.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wyjaśnić należy, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II sądu z dnia 11 lutego 2021 r., skarga została skierowana do rozpoznania w dniu [...] lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020, poz. 1842 ze zm.; dalej: "ustawa COVID") w zw. z § 1 pkt 1 i 2 oraz § 3 zarządzenia nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w Naczelnym Sądzie Administracyjnym działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym, wydanego na podstawie art. 34 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2176).
Art. 15zzs4 ust. 3 ustawy COVID stanowi, że przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.
Zasadą jest, że określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku, jak ma to miejsce w sprawie niniejszej, w drodze decyzji o warunkach zabudowy (vide: art. 4 ust. 1 i 2 pkt 2 u.p.z.p.). Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:
- 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
- 2) teren ma dostęp do drogi publicznej;
- 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
- 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 u.p.z.p.;
- 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
Organ właściwy do wydania przedmiotowej decyzji jest zobowiązany do pozytywnego rozstrzygnięcia, jeśli projektowana inwestycja czyni zadość wszystkim ww. warunkom, zaś obowiązek odmowy ciąży na organie jedynie wówczas, gdy inwestycja nie spełnia choćby jednego z nich (por. m.in. wyrok NSA z 18 grudnia 2012 r., II OSK 1518/11, Lex nr 1367308). Oznacza to, ze decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją uznaniową. Podkreślić przy tym należy, że zakres wniosku wszczynającego sprawę zostaje wyraźnie sprecyzowany przez wnioskodawcę, który z racji zainicjowania niniejszego postępowania, pozostaje jego dysponentem. Zawarta zaś w nim treść żądania, określa rodzaj sprawy będącej przedmiotem postępowania, wyznaczając jednocześnie właściwe normy prawa materialnego i procesowego, która są relewantne dla ustalenia podmiotowego i przedmiotowego jego zakresu. Organy prowadzące postępowanie są natomiast tym żądaniem związane, bowiem wyłącznie strona składająca podanie określa przedmiot swojego żądania i nim rozporządza, wyznaczając granice sprawy administracyjnej podlegającej załatwieniu.
Przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie wyjaśniające, powtórzone przez organem odwoławczym, doprowadziło do słusznego wniosku, że planowana inwestycja odpowiada wszystkim ww. warunkom, co w konsekwencji przesądziło o wyniku prowadzonego postępowania.
Ratio legis art. 61 u.p.z.p. jest ochrona ładu przestrzennego. Przepis ten ma bowiem na celu powstrzymanie zabudowy nie dającej się pogodzić z zabudową już istniejącą na terenach, dla których brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, kształtowanie przestrzeni w taki sposób, aby tworzyła harmonijną estetyczną całość, skomponowaną według urbanistycznych i architektonicznych kryteriów ładu przestrzennego (por. m.in. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 6 lipca 2016 r., II SA/Gd 132/16, Lex nr 2104699). Wyjaśnić w tym miejscu należy, że uregulowana w art. 6a ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., tzw. zasada dobrego sąsiedztwa, wyraża się w kontynuacji funkcji istniejącej zabudowy oraz jej cech architektonicznych i urbanistycznych. Wynika z niej zatem konieczność dostosowania nowej zabudowy do cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie terenu) oraz architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów), wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan zabudowy dotychczasowej.
W konsekwencji zasada ta uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu polegającą na budowie nowego obiektu budowlanego, od dostosowania się do cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Celem tej regulacji jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, zdefiniowanego w art. 2 pkt 1 u.p.z.p. jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Narzędziem zaś służącym do stwierdzenia, czy w danym przypadku zachodzą warunki, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., jest analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, o której mowa w § 3 § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. 2003, Nr 164, poz. 1588; dalej: "rozporządzenie MI").
Sporządzenie ww. analizy ma zatem kluczowe znaczenie dla ustalenia, czy w danym przypadku zachodzą przesłanki umożliwiające ustalenie warunków zabudowy. Oznacza to, że dokument ten w znacznej mierze przesądza o wynikach całego postępowania prowadzonego w przedmiocie warunków zabudowy, niejako determinując treść wydawanej przez organ decyzji. Z tego zaś względu, że ww. analiza jest podstawowym elementem postępowania wyjaśniającego, stanowiącym jednocześnie istotny materiał dowodowy, powinna ona być sporządzona w sposób kompleksowy i szczegółowy, a przy tym jasno i jednoznacznie wskazywać, jakie kryteria oceny przyjął jej autor. Parametry wyznaczone w wyniku analizy oraz sprecyzowane na jej podstawie wnioski, powinny zaś wynikać z opisanego w jej części tekstowej rozumowania, opartego na zastanym stanie faktycznym (tj. na istniejącym zagospodarowaniu sąsiednich nieruchomości) oraz z mapy zasadniczej na którą naniesiono funkcje poszczególnych działek sąsiednich oraz istotne wskaźniki ich zabudowy. Sposób zaś wyznaczania zarówno obszaru analizowanego, jak i parametrów nowej zabudowy, regulują przepisy rozporządzenia MI.
W ocenie sądu, Analiza sporządzona na potrzeby przedmiotowej sprawy, odpowiada ww. warunkom. Przede wszystkim, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, granice obszaru analizowanego wyznaczono prawidłowo, tj. przyjmując w każdym kierunku odległość 255 m, równą trzykrotności szerokości frontu działki (wynoszącego 85 m). Jak stanowi przy tym § 3 ust. 2 rozporządzenia MI, granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów; przy czym przez front działki, wedle § 2 pkt 5 rozporządzenia MI, rozumie się część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Podkreślić przy tym należy, że w ww. przepisie ustawodawca pozostawił pewną swobodę organowi administracji, ustalając jedynie minimalne granice obszaru, który ma być analizowany pod względem funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, co oznacza, że organ może granice te ustalić szerzej, przy jednoczesnym jednak precyzyjnym i jednoznacznym wyjaśnieniu, w jaki sposób obszar ten został wyznaczony, a także przyczyn, które przemawiały w danej sprawie za przyjęciem większego obszaru analizowanego o określonych i uzasadnionych parametrach, innych niż te wskazane w § 3 ust. 2 rozporządzenia MI (por. wyrok NSA z dnia 8 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 919/07, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej: "CBOSA").
Przyczyny decydujące o wielkości obszaru wyznaczonego do analizy jak i jego "rozciągnięciu" w określonym kierunku, zawsze muszą służyć zagwarantowaniu ładu przestrzennego (por. wyrok WSA w Szczecinie z 12 września 2019 r. II SA/Sz 309/19, CBOSA), co oznacza, że organ nie może określać go dowolnie. Nie ma przy tym istotnego znaczenia, czy granice obszaru analizowanego przybierają kształt okręgu, prostokąta lub innej figury geometrycznej. Istotne jest bowiem jedynie dostosowanie go do granic objętego wnioskiem terenu (por. m.in. wyrok WSA w Krakowie z 25 kwietnia 2019 r. II SA/Kr 243/19, CBOSA). Przede wszystkim zaś, wyznaczenie obszaru analizowanego powinno nastąpić w taki sposób, aby cała działka budowlana, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, znajdowała się w centrum tego obszaru, a odległość między liniami wyznaczającymi granice obszaru analizowanego wynosiła nie mniej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i nie mniej niż 50 metrów.
Podobny pogląd zaprezentował NSA w wyroku z dnia 28 grudnia 2017 r. (II OSK 899/17, Lex nr 2446438), wskazując, że w omawianej kwestii chodzi o otoczenie działki inwestora granicami obszaru analizowanego, w wyniku czego działka ta znajduje się wewnątrz tego obszaru, co nie oznacza, że odległość granic tego obszaru od działki inwestora musi być w każdym punkcie jednakowa. Może on zatem zostać wyznaczony w dowolnej formie, lecz zawsze musi obejmować minimalny teren wytyczony zgodnie z normą § 3 ust. 2 rozporządzenia MI.
W celu prawidłowego wyznaczenia obszaru analizowanego należy w pierwszej kolejności prawidłowo ustalić front działki oraz jego szerokość, a następnie wyznaczyć wartość mnożnika szerokości frontu. Jakkolwiek w orzecznictwie przyjmuje się, że o zakwalifikowaniu danej części działki jako frontu, nie zawsze decyduje fizyczne "przyleganie" do drogi publicznej, lecz również wybór przez inwestora szlaku komunikacyjnego, którym ma odbywać się dojazd do drogi publicznej (np. w przypadku braku możliwości bezpośredniego dostępu działki do drogi publicznej – por. wyrok NSA z dnia 3 października 2019 r., II OSK 2730/17, Lex nr 2865961), to jednak ze względu na fakt, że w kontrolowanej sprawie działka inwestycyjna całym szerszym bokiem przylega do drogi powiatowej, bok ten słusznie zakwalifikowano jako front działki (tym bardziej, że na kopii mapy zasadniczej załączonej do wniosku, inwestor oznaczył strzałką miejsce projektowanego zjazdu z drogi powiatowej na działkę - k. 7 i 8 akt adm.).
W związku zaś z tym, że front ten ma szerokość 85 m, obszar analizowany ustalono w promieniu 255 m od granic działki inwestycyjnej (3 x 85 m), zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia MI, co wyjaśniono w treści Analizy.
Z powyższym polemizuje strona skarżąca, która wskazuje, że jako front działki należało przyjąć jedynie ten fragment boku działki przylegającego do drogi publicznej, na którym zaplanowano zjazd, tj. odcinek maksymalnie wynoszący 20 m, co z kolei skutkowałoby koniecznością modyfikacji granic obszaru analizowanego, którego promień wynosiłby wówczas 60 m. Skarżący pomija jednak okoliczność, że organy - związane wnioskiem inwestora, nie mogą dowolnie wyznaczać szerokości wjazdu na działkę inwestycyjną, jeżeli inwestor takiej szerokości nie sprecyzował. Ograniczenie zjazdu jedynie do szerokości 20 m, stanowiłoby niedopuszczalną dowolną modyfikację wniosku inicjującego postępowanie przez organy, podczas gdy, wobec przylegania działki inwestora do drogi publicznej na długości 85 m, inwestor ma dowolność w wyznaczeniu miejsca oraz parametrów zjazdu, ograniczoną jedynie przepisami ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. 2020, poz. 470 ze zm.; dalej: "u.d.p.") oraz uwarunkowaną zezwoleniem zarządcy drogi na lokalizację zjazdu (vide: art. 29 u.d.p.).
Skoro zatem działka inwestycyjna posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej na długości 85 m, na której może odbywać się wjazd i wejście na działkę, taki parametr szerokości frontu działki, służący do ustalenia granic obszaru analizowanego, jest zgodny z dyspozycją § 2 pkt 5 rozporządzenia MI oraz został przyjęty zasadnie na potrzeby Analizy. W konsekwencji przyjęty w sprawie sposób wyznaczenia obszaru analizowanego, umożliwiający ustalenie parametrów urbanistycznych planowanej zabudowy, odpowiada prawu, zaś twierdzenia skarżącego, które odnoszą się do wadliwego (zbyt dużego) wyznaczenia obszaru analizowanego, nie są zasadne. Zwięzłość zaś argumentacji organów w zakresie przyjętego stanowiska, nie może skutkować zarzutem braku należytego uzasadnienia i stać się przesłanką uchylenia zaskarżonej decyzji, skoro organy wystarczająco uargumentowały wyrażone w tym względzie stanowisko.
W tym miejscy wyjaśnić należy, że sądowi znane są orzeczenia nawiązujące do tezy forsowanej przez skarżącego, wskazujące że szerokość frontu działki nie zawsze ustala się w oparciu o całą długość boku działki, lecz tylko jego fragment. Uwadze skarżącego umknęło jednak, że orzeczenia te zapadły w zupełnie odmiennych warunkach faktycznych, aniżeli te, które zaistniały w kontrolowanej sprawie, w związku z czym nie mogą one stanowić swoistego wyznacznika w niniejszej sprawie. I tak: w sprawie o sygn. akt II OSK 3075/14 część działki przylegająca do drogi publicznej tylko na odcinku 175 m mogła być uznana za część działki, z której odbywał się główny wjazd lub wejście na działkę, bowiem w dalszej części załamywała się i biegła w innym kierunku; w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 192/18 inwestycja polegała na budowie dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi, miejscami postojowymi, układem komunikacji wewnętrznej oraz niezbędnymi urządzeniami budowlanymi na 8 działkach z zaprojektowanymi dwoma wjazdami na teren inwestycji z dwóch działek, z których jedna to droga publiczna łącząca teren inwestycji z ulicą, a druga to służebność gruntowa, nadto z akt wynikało, że Zarząd Dróg wyrażał zastrzeżenia do projektu planowanego wjazdu na teren planowanej budowy, co poddawało w wątpliwość prawidłowość przyjęcia tych obu działek za frontowe i w konsekwencji prawidłowość wyznaczenia terenu analizowanego; w sprawie sygn. akt II OSK 2650/15 jako front działki przyjęto sumę wszystkich frontów dziełek inwestycyjnych przylegających do drogi publicznej, podczas gdy tylko na niektórych z nich planowano wjazd, zaś inne działki przylegające do drogi publicznej miały być wykorzystane na miejsca postojowe (orzeczenia dostępne w CBOSA).
Zważywszy na odmienność wyżej opisanych stanów faktycznych od tego zaistniałego w niniejszej sprawie, podkreślić należy, że wyznaczanie frontu działki i tym samym obszaru analizowanego, nigdy nie może następować automatycznie i zawsze musi uwzględniać uwarunkowania i okoliczności konkretnej sprawy. W kontrolowanej zaś, front działki inwestycyjnej o regularnych kształtach, przylega na całej długości do drogi publicznej, z której odbywać się będzie komunikacja (i z której obecnie się odbywa na potrzeby istniejącej zabudowy), a zatem cała jego długość może stanowić wejście i wjazd na działkę. Przy czym zaznaczyć należy, że ostatecznego usytuowania zjazdów dokonuje się dopiero na etapie postępowania budowlanego prowadzonego przed właściwym organem architektoniczno-budowlanym.
Jak wynika z mapy ewidencyjnej, na której oznaczono obszar analizowany (stanowiącej część graficzną Analizy – k. 57 akt adm.), na analizowanym obszarze występuje nieliczna zabudowa, która skoncentrowana jest w pobliżu drogi powiatowej. Zabudowa ta występuje jedynie na działce nr [...] (zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna) oraz na działkach nr [...] i [...] (zabudowa zagrodowa). W konsekwencji słusznie stwierdzono, że planowana zabudowa będzie stanowiła kontynuację występującej na analizowanym obszarze mieszkaniowej zabudowy jednorodzinnej. Zabudowa ta występuje na działce sąsiedniej dostępnej z tej samej drogi publicznej, przy czym wyjaśnić w tym miejscu należy, że w treści art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. nie chodzi jedynie o działki graniczącą bezpośrednio lub pośrednio z działką inwestora, lecz o pewien obszar tworzący urbanistyczną całość, pozwalający organowi dokonać jak najlepszej oceny sytuacji faktycznej pod względem możliwości zrealizowania planowanej inwestycji, przy zachowaniu warunków ustawowych, wynikających z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. (por. m.in. wyrok NSA z 17 kwietnia 2007 r., II OSK 646/06 oraz z 22 lutego 2006 r., II OSK 551/05 – oba dostępne w CBOSA).
Wprowadzona zaś konieczność dostosowania funkcji nowego obiektu do funkcji obiektów już istniejących, winna stanowić kontynuację nie tyko zastanego stanu zabudowy, lecz także kontynuację woli organów gminy odnośnie przeznaczenia danych terenów na określone cele. Jej istnienie wskazuje na uprzednią akceptację przeznaczenia danego terenu na określony cel przez organ gminy w uprzednio wydanych decyzjach o warunkach zabudowy (por. wyrok WSA w Olsztynie z 13 grudnia 2012 r. II SA/Ol 1279/12, CBOSA). Nie znajduje przy tym potwierdzenia w materiale dowodowym twierdzenie skarżącego, jakoby zabudowa na działce nr 106/2 miała charakter zabudowy rekreacyjnej (tudzież letniskowej).
Co więcej, sam skarżący nie uwiarygodnił tego twierdzenia, natomiast przeznaczenie mieszkalne posadowionego tam budynku nie budzi wątpliwości sądu, bowiem wynika z zapisów ujawnionych w ewidencji budynków, stanowiącej źródło informacji o parametrach tej zabudowy. Tym samym ww. twierdzenie skarżącego uznano za dowolne, nie znajdujące potwierdzenia w aktach sprawy.
W ocenie sądu sporządzona w niniejszej sprawie Analiza odpowiada wytycznym zawartym w rozporządzeniu MI, a tym samym jest dokumentem sporządzonym prawidłowo, mogącym stanowić podstawę ustaleń organów wyrażonych w treści zapadłych rozstrzygnięć. Wynika z niej z jakich względów przyjęto określone parametry nowej zabudowy, m.in.: obowiązującą linię zabudowy (jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich), wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy (na podstawie wskaźnika zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na działce nr [...]), szerokość elewacji frontowej (jako średnia szerokość elewacji frontowych istniejącej zabudowy na obszarze analizowanym), wysokość budynku oraz liczbę kondygnacji nadziemnych (na podstawie tych parametrów zabudowy na obszarze analizowanym) oraz geometrię dachu (odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym).
W ocenie sądu, autor Analizy sporządzonej w niniejszej sprawie, w sposób zrozumiały i nadający się do weryfikacji przez organy administracji rozstrzygające sprawę oraz sąd administracyjny, wyjaśnił dlaczego przyjął określone tam wskaźniki w takich, a nie innych wielkościach oraz logicznie uzasadnił wypracowane wnioski. Z jej części graficznej wynika zaś, że w sprawie precyzyjnie wskazano numery działek objętych analizą oraz należycie oznaczono niezbędne parametry zabudowań znajdujących się na tych działkach, które następnie stanowiły podstawę szczegółowych ustaleń w sprawie. Z tego też względu Analiza zasługuje na aprobatę sądu, jako dokument w pełni miarodajny oraz rzetelny, mogący stanowić podstawę ustaleń w niniejszej sprawie.
Jednocześnie stwierdzić należy, że została ona uzupełniona zgodnie z zaleceniami Kolegium zawartymi w uzasadnieniu decyzji tego organu z dnia 22 czerwca 2020 r., w zakresie wskazania konkretnych cech oraz parametrów zabudowy funkcjonującej na analizowanym obszarze, co z kolei pozwoliło na ustalenie parametrów nowej zabudowy.
Zasadnie przy tym Kolegium ustaliło, że teren inwestycyjny ma dostęp do drogi publicznej (tj. drogi powiatowej), a istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest w pełni wystarczające dla planowanej inwestycji. Podkreślić przy tym należy, że celem przepisu art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. nie jest uzależnienie wydania decyzji o warunkach zabudowy od faktycznego istnienia uzbrojenia terenu, ale jedynie zagwarantowanie, że powstanie stosowne uzbrojenie, pozwalające na prawidłowe korzystanie z planowanych obiektów budowlanych. W tym zaś względzie inwestor wylegitymował się stosownym oświadczeniem o zapewnieniu przez przedsiębiorstwo przesyłowe dostawy energii elektrycznej (k. 4 akt adm.), doprecyzował – zgodnie z wytycznymi Kolegium – wniosek w zakresie zaopatrzenia inwestycji w wodę (z własnego ujęcia – k. 48 akt adm.), oświadczył, że odprowadzenie ścieków nastąpi do zbiornika na ścieki bytowe lub indywidulanej oczyszczalni ścieków, zaś odprowadzenie wód opadowych nastąpi powierzchniowo na terenie własnej działki.
Teren działki inwestycyjnej oznaczony jest w ewidencji gruntów (k. 1 akt adm.), jako pastwiska trwałe (Ps) - zgodnie z nomenklaturą załącznika nr 6 do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 28 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. 2019, poz. 393) "zaliczanie gruntów do poszczególnych użytków gruntowych". Taki rodzaj użytku zaliczany jest do gruntów rolnych, który jednak - zważywszy na klasę VI użytku, nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, o której mowa w art. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. 2017, poz. 1161 ze zm., dalej: "u.,o.,g.r.").
W konsekwencji spełniony został również warunek z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., zaś ze względu na konieczność uzyskania przez inwestora, przed uzyskaniem pozwolenia na budowę albo przed dokonaniem zgłoszenia budowy, decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntu, stanowiącego użytek rolny o klasie VI, z produkcji rolnej (vide: art. 11 ust. 1 u.o.g.r.), zasadnie zobowiązano inwestora do dokonania przedmiotowego wyłączenia w pkt I ppkt 7 lit. b. decyzji Wójta, utrzymanej w tym zakresie w mocy zaskarżoną decyzją.
Oceniając spełnienie warunku z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., uznać należy, że dokonano wyczerpującej analizy sprawy w odniesieniu do obowiązujących w systemie prawnym przepisów, przez pryzmat których dokonywana była ocena zgodności planowanego zamierzenia, przy uwzględnieniu lokalizacji terenu inwestycyjnego. W tym zaś względzie podkreślić należy, że jest on położony na Obszarze Chronionego Krajobrazu Równiny Kurpiowskiej i Doliny Dolnej Narwi, który został wyznaczony na podstawie art. 23 ust. 2 u.o.p., uchwałą SWP, która uchyliła z dniem 13 marca 2019 r. rozporządzenie WP (vide: § 6 pkt 3 uchwały SWP) powołane w pkt I ppkt 3 lit. a. tiret pierwszym decyzji Wójta. W związku tym, słusznie Kolegium wydało w tym względzie decyzję reformującą, zastępując powołane w decyzji Wójta rozporządzenie WP, ww. uchwałą SWP, w odniesieniu do konieczności zagospodarowania terenu z uwzględnieniem zasad powołanych w uchwale SWP, tym m.in. z uwzględnieniem zakazów: likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, czy dokonywania zmian stosunków wodnych (vide: § 4 ust. 1 pkt 2, 4 i 5 w zw. z § 4 ust. 2 i 3 uchwały SWP).
W związku zaś z faktem, że cele ochrony przyrody są realizowane m.in. przez obejmowanie zasobów, tworów i składników przyrody formami ochrony przyrody, o czym stanowi art. 3 pkt 2 u.o.p., uznać należy, że zobowiązanie inwestora do zagospodarowania terenu inwestycyjnego z uwzględnieniem postanowień ww. uchwały SWP, ustanawiającej jedną z przewidzianych prawem form ochrony przyrody (tj. obszar chronionego krajobrazu - vide: art. 6 ust. 1 pkt 4 u.o.p.) oraz zawierającej szczegółowe ustalenia dotyczące czynnej ochrony ekosystemu oraz zakazy właściwe dla tego obszaru, a wynikające z potrzeb jego ochrony, stanowi wyczerpujące uwzględnienie kwestii ochrony przyrody w niniejszej sprawie. Ze względu zaś na fakt, że przepisy u.o.p. nie zawierają bardziej szczegółowych regulacji dotyczących obszaru chronionego krajobrazu, aniżeli te zawarte w ww. uchwale SWP, lecz jedynie w art. 23 u.o.p. (odnoszącym się do tej formy ochrony przyrody) precyzują procedurę poprzedzającą wyznaczanie obszaru chronionego krajobrazu, stwierdzić należy, że podnoszone przez skarżącego zastrzeżenia odnoszące się do niewystarczającej analizy spełnienia warunków dotyczących ochrony przyrody, nie mogły zostać uwzględnione.
Wyżej powołany art. 61 ust. 1 u.p.z.p. określa wymagania, jakie powinien spełnić wnioskodawca celem uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, zaś elementy składowe, jakie powinna zawierać przedmiotowa decyzja, wymienione zostały w art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., wedle których decyzja o warunkach zabudowy określa m.in.: rodzaj inwestycji oraz warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, w szczególności w zakresie: warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, a także wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. W wyniku przeprowadzonej kontroli sąd uznał, że zaskarżona decyzja zawiera ww. elementy. Dodać przy tym należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że ochrona interesów osób trzecich, przewidziana w art. 54 pkt 2 lit. d. u.p.z.p, na etapie warunków zabudowy nie może być zapewniona całościowo i przejmować działań właściwych ochronie interesów osób trzecich na etapie pozwolenia na budowę, które na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. 2020, poz. 1333 ze zm.), obowiązany jest uwzględnić organ architektoniczno-budowlany.
Wobec tego nie może być ona tak konkretna i szczegółowo określona, jak w pozwoleniu na budowę. Ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy może nastąpić tylko w takim zakresie, w jakim nie jest objęta przepisami prawa budowlanego. Organ planistyczny nie może bowiem, na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy, analizować inwestycji pod kątem spełnienia warunków określonych w przepisach prawa budowlanego, gdyż po pierwsze przekraczałoby to ustawowe kompetencje organu planistycznego, a po drugie byłoby to niemożliwe technicznie. Organ planistyczny nie dysponuje bowiem projektem budowlanym, a więc nie może analizować wniosku inwestora pod kątem spełnienia przez zamierzenie budowlane warunków technicznych, w tym szczegółowego posadowienia budynku na gruncie (por. wyrok WSA w Łodzi z 6 lipca 2018 r., II SA/Łd 304/18, Lex nr 2529941). Decyzja o warunkach zabudowy nie przesądza zatem o realizacji inwestycji oraz o szczegółach lokalizacji obiektów, czy też urządzeń im towarzyszących.
Powyższe kwestie są przedmiotem odrębnych analiz organów architektoniczno–budowlanych. Z tych też względów utrzymany w mocy zaskarżoną decyzją, zawarty w decyzji organu I instancji zapis pkt I ppkt 5) zawierający ustalenia wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, jest w ocenie sądu wystarczający do uznania, że w sprawie został spełniony warunek z art. 54 pkt 2 lit. d. u.p.z.p.
W konsekwencji sąd uznał podniesione przez stronę skarżącą zarzuty za niezasadne, uznając, że organy obu instancji słusznie stwierdziły, że sporządzona w niniejszej sprawie Analiza oraz zgromadzony materiał dowodowy, pozwalają na ustalenie warunków zabudowy działki inwestycyjnej wnioskodawcy. Organowi odwoławczemu nie sposób przy tym zarzucić naruszenia przepisów proceduralnych, w tym art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 77 i art. 80 k.p.a., bowiem zaskarżona decyzja oparta jest na dokładnie i wyczerpująco ustalonym - w drodze analizy urbanistycznej - stanie faktycznym, który znajduje odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym, ocenionym w całokształcie bez przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów. jej uzasadnienie spełnia natomiast wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a., bowiem zawiera m.in. właściwą podstawę prawną, którą prawidłowo zinterpretowano oraz należycie wyjaśniono w pisemnych motywach rozstrzygnięcia, przedstawienie stanu faktycznego sprawy oraz odnosi się do istotnych w sprawie okoliczności i klarownie przedstawia sposób rozumowania organów dokonujących oceny zaistniałych okoliczności oraz subsumcji.
Ponadto Kolegium dochowało zasady z art. 15 k.p.a., bowiem dokonało ponownego całościowego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, przeprowadzając kompleksową ocenę całego zebranego oraz uzupełnionego materiału dowodowego oraz ustosunkowując się do zarzutów zawartych w odwołaniu. Postępowanie było zaś prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów, zaś strona skarżąca była odpowiednio informowana o przebiegu postepowania, a także zapewniono jej możliwość wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego na każdym etapie postępowania, z którego to prawa skarżący korzystał.
Zauważyć przy tym należy, że doręczenie skarżącemu decyzji Wójta bez załącznika, tj. Analizy, jakkolwiek stanowi o uchybieniu organu I instancji, to jednak, wobec zapoznania się z jego treścią przez skarżącego dnia 7 września 2020 r. w siedzibie organu, nie sposób uznać, aby to uchybienie miało na tyle istotne znaczenie lub taki wpływ na wynik sprawy, aby przemawiało za koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.
W zasadniczej swej mierze zarzuty strony skarżącej koncentrują się na polemice z ustaleniami faktycznymi organów obu instancji oraz zmierzają do podważenia sporządzonej w sprawie Analizy oraz wynikających z niej wniosków, jednakże z racji swojej dowolności lub bezzasadności, nie mogły wywrzeć oczekiwanego przez stronę skarżącą skutku procesowego. Zauważyć przy tym należy, że ani niezadowolenie strony z zapadłego rozstrzygnięcia, ani subiektywne jej przekonanie o wadliwości zaskarżonej decyzji (co więcej nie poparte żadnymi prawnie relewantnymi argumentami lub dowodami), nie mogą same w sobie stanowić podstawy uwzględnienia skargi.
Reasumując, stwierdzić należy, że zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie, bowiem w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym jak i prawnym właściwie zastosowano, stanowiące podstawę zaskarżonej decyzji, przepisy prawa materialnego, nie dopuszczając się przy tym naruszenia przepisów proceduralnych. Również sąd, działając z urzędu poza granicami skargi, nie dostrzegł żadnych uchybień, które powodowałyby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.
Z tych wszystkich względów sąd oddalił skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.).