Uzasadnienie
U podstaw zaskarżonego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia faktyczne:
W dniu [...] czerwca 2016 r. M. I. (powoływana dalej jako: "Skarżąca") zwróciła się Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w B. o ustalenie jej prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko: P. I. Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] września 2016 r. nr [...] odmówił przyznania Wnioskodawczyni świadczenia wychowawczego na P. I., na okres od 1 kwietnia 2016 r. do 30 września 2017 r., wskazując na przekroczenie kryterium dochodowego w przeliczeniu na osobę, warunkującego przyznanie tego rodzaju świadczenia. W uzasadnieniu organ przywołał treść art. 5 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz.U. z 2016 r., poz. 195 ze zm.) wskazując, że świadczenie wychowawcze przysługuje na pierwsze dziecko, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 800,00 zł, a w przypadku gdy członkiem rodziny jest dziecko niepełnosprawne, świadczenie wychowawcze przysługuje jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę albo dochód osoby uczącej się nie przekracza kwoty 1200,00 zł. Jak ustalił organ dochód rodziny Wnioskodawczyni w przeliczeniu na osobę wynosi 1867,71 zł, a zatem przekracza kryterium dochodowe uprawniające do przyznania świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko.
Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Skarżąca podnosząc, że organ przyjął kwotę uzyskiwanego przez nią dochodu zgodnie z zaświadczeniem pracodawcy, jednak nie uwzględnił faktu, iż nieprawomocną jeszcze decyzją ZUS z dnia [...] stycznia 2016 r., ustalono podstawę wymiaru składek na jej ubezpieczenie społeczne w wysokości 2 047 zł, od miesiąca sierpnia 2015 roku, tj. od początku jej zatrudnienia w Kancelarii P. w B. Skarżąca wskazała, że zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe stanowi dla pracowników przychód w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu zatrudnienia w ramach stosunku pracy, a zatem w jej ocenie ww. decyzja ZUS zmieniła de facto wysokość jej wynagrodzenia brutto, które po uprawomocnieniu się decyzji ZUS będzie wynosiło 2 047 zł brutto (1492,38 zł netto). Dochód ten będzie natomiast uprawniał ją do otrzymania świadczenia wychowawczego.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I Instancji. W uzasadnieniu organ w pierwszej kolejności wyjaśnił, że rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznania świadczenia wychowawczego ma charakter decyzji związanej, a więc przyznanie świadczenia jest możliwe wyłącznie w sytuacji, gdy spełnione są określone w ustawie przesłanki. Dalej SKO wskazało, że P. I. jest "pierwszym dzieckiem" w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy, a przyznanie świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko uzależnione jest od osiągania przez rodzinę dochodu na odpowiednio niskim poziomie, tj. jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 800,00 zł. W związku z tym, iż wniosek dotyczy przyznania świadczenia na pierwszy okres, który rozpoczął się 1 kwietnia 2016 r. i kończy dnia 30 września 2017 r., rokiem kalendarzowym, z którego dochody stanowią podstawę ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego, jest rok kalendarzowy 2014. Dalej organ wyjaśnił, iż dochodem członka rodziny jest przeciętny miesięczny dochód członka rodziny osiągnięty, w tym wypadku w roku kalendarzowym 2014, z uwzględnieniem uzyskania i utraty dochodu (art. 2 pkt 2 w zw. z art. 48 ust. 2 ustawy).
Z akt sprawy wynika, że dochód Skarżącej osiągnięty w 2014 roku, tj. w roku kalendarzowym poprzedzającym okres na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, został przez nią utracony. Z kolei w 2015 roku 2015 skarżąca uzyskała dochód z tytułu zatrudnienia w Kancelarii P. w B. Kwota osiągniętego dochodu za miesiąc wrzesień 2015 roku, tj. za miesiąc następujący po miesiącu, w którym nastąpiło uzyskanie dochodu, wyniosła 4247,43 zł. Taka wysokość dochodu, zdaniem Kolegium, powinna być uwzględniona przy ustalaniu prawa Skarżącej do świadczenia wychowawczego. Brak jest bowiem podstaw do zakwestionowania ustaleń na tę okoliczność, zwłaszcza, że otrzymywanie wynagrodzenia w takiej wysokości potwierdziła zarówno Skarżąca jak i jej pracodawca. W tej sytuacji, wystarczającą podstawą do przyjęcia, iż wysokość dochodu uzyskanego przez Skarżącą z tytułu uzyskania zatrudnienia w Kancelarii P. w B., jest inna niż określona w zaświadczeniu pracodawcy z dnia [...] lipca 2016 roku, nie może być wskazany przez Skarżącą fakt wydania przez ZUS ww. decyzji ustalającej podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne z tytułu jej zatrudnienia u ww. pracodawcy.
Jak podkreśliło Kolegium ww. decyzja nie jest decyzją prawomocną i w niczym nie zmienia stanu faktycznego wynikającego z ww. zaświadczenia pracodawcy o wysokości wynagrodzenia skarżącej. Dodatkowo organ wskazał, że w 2016 roku również mąż Skarżącej uzyskał dochód, a kwota osiągniętego dochodu za miesiąc lipiec 2016 roku, tj. za miesiąc następujący po miesiącu, w którym nastąpiło uzyskanie dochodu, wyniosła 1355,69 zł. Wprawdzie ze znajdującej się w aktach sprawy kopii umowy o pracę męża skarżącej wynika, iż została ona zawarta na okres próbny - do 22 września 2016 roku, a zatem mogła nastąpić utrata dochodu przez męża Skarżącej spowodowana utratą zatrudnienia. Jednak zdaniem SKO nawet w przypadku, gdyby to wyłącznie dochód Skarżącej stanowił dochód rodziny, to jego wysokość w przeliczeniu na osobę (4247,43 zł: 3 osoby = 1415,81 zł) przekraczałaby kryterium dochodowe uprawniające ją do świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko (800 zł).
Skargę na powyższą decyzję wywiodła Skarżąca zarzucając jej naruszenie:
- - art. 5 ust. 3 w zw. z art. 2 pkt 1 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci w zw. z art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż Skarżąca począwszy od miesiąca września 2015 osiąga dochód w wysokości 4247,43 zł, podczas gdy faktyczny dochód skarżącej wynosi 1492,38 zł;
- - art. 16 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, co skutkowało wydaniem decyzji sprzecznej z ostateczną decyzją innego organu, a mianowicie decyzją Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] stycznia 2016 r., z której jednoznacznie wynika, iż dochód Skarżącej odpowiada kwocie 1492,38 zł, nie zaś kwocie 4247,43 zł;
- - art. 7, 77 i 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażonej zwłaszcza w odmówieniu mocy dowodowej i wiarygodności ostatecznej decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] stycznia 2016 r., co w konsekwencji doprowadziło do przyjęcia przez organ, w oparciu o zaświadczenie wydane przez pracodawcę, iż Skarżąca osiąga dochód w wysokości 4247,43 zł, podczas gdy faktyczny dochód Skarżącej wynosi 1492,38 zł, co wynika z ww. decyzji ZUS i co potwierdził Sąd Okręgowy w B. w wyroku z dnia [...] sierpnia 2016 r.;
Ponadto skarżąca zaskarżyła postanowienie Kolegium z dnia [...] listopada 2016 roku, znak: [...], o odmowie zawieszenia postępowania w sprawie przyznania jej świadczenia wychowawczego na P. I., na okres od 1 kwietnia 2016 roku do 30 września 2017 roku, zarzucając, że narusza ono art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez organ, iż w przedmiotowej sprawie nie mamy od czynienia z zagadnieniem wstępnym, którego rozstrzygnięcie przez Sąd jest wymagane do wydania prawidłowej decyzji, co skutkowało prowadzeniem postępowania pomimo ustawowych przesłanek do jego zawieszenia z urzędu.
Powołując się na te zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji jak również ww. postanowienia Kolegium o odmowie zawieszenia postępowania w sprawie.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy wskazać, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) oraz art. 3 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej powoływanej: p.p.s.a. (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem. Dokonując takiej kontroli sąd bada, czy organy do ustalonego stanu faktycznego zastosowały właściwą normę prawa materialnego oraz czy nie uchybiły przepisom prawa regulującym zasady postępowania, a jeśli dopuściły się takich uchybień, to czy te uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o cytowane wyżej przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany – stosowanie do art. 134 p.p.s.a. – zarzutami i wnioskami skargi, stwierdził, iż zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca jej wydanie decyzja Prezydenta Miasta B. z dnia [...] września 2016 r. odmawiające przyznania wnioskowanego świadczenia wychowawczego, naruszają przepisy postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.
W przedmiotowej sprawie sporna jest kwestia spełnienia przez Skarżącą kryterium dochodowego uprawniającego do przyznania prawa do świadczenia wychowawczego. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2016 r. poz. 195). Zgodnie z treścią art. 5 ust. 3 ustawy, świadczenie wychowawcze przysługuje na pierwsze dziecko, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 800 zł. Jednakże, na co należy zwrócić szczególną uwagę, w przypadku ustalania prawa do świadczenia wychowawczego na pierwszy okres, tj. od dnia wejścia w życie ustawy (1 kwietnia 2016 r.) do dnia 30 września 2017 r., rokiem kalendarzowym, z którego dochody stanowią podstawę ustalenia prawa do tegoż świadczenia, jest rok 2014 (art. 48 ustawy). Dochód ustalany jest z uwzględnieniem instytucji uzyskania i utraty dochodu (art. 7 ustawy).
Jednocześnie z definicji "dochodu członka rodziny" (art. 2 ustawy) wynika, że jest nim wynik podzielenia rocznego dochodu przypadającego na członka rodziny przez liczbę miesięcy w roku bazowym, czyli uśredniony arytmetycznie, w takiej samej wysokości w każdym miesiącu, definiowany przez ustawodawcę jako przeciętny miesięczny dochód. Przy czym w zakresie definicji dochodu ustawodawca odsyła do przepisów o świadczeniach. I tak zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. a) ustawy z dnia z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2016, poz. 1518 ze zm.), ilekroć w ustawie jest mowa o dochodzie - oznacza to, po odliczeniu kwot alimentów świadczonych na rzecz innych osób m. in. przychody podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27, art. 30b, art. 30c, art. 30e i art. 30f ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361, z późn. zm.), pomniejszone o koszty uzyskania przychodu, należny podatek dochodowy od osób fizycznych, składki na ubezpieczenia społeczne niezaliczone do kosztów uzyskania przychodu oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne.
Jak wynika z powyższego ustalenia związane dochodem, w tym dochodem na osobę w rodzinie, osoby wnioskującej maja szczególne znaczenia albowiem od spełnienia kryterium dochodowego wskazanego w art. 5 ust. 3 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci, uwarunkowane jest przyznanie świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko w rodzinie. Organ administracji ma więc obowiązek ustalenia i rozważania stanu faktycznego w możliwie najdokładniejszy sposób, dokonania subsumcji, tak aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności sprawy zostały wnikliwie rozważone i ocenione. Niezachowanie powyżej wskazanych zasad, powoduje, że decyzja organu nosi cechy dowolności. Dokonując oceny pod tym względem wydanych w sprawie decyzji Sąd uznał, że orzekające w sprawie organy nie ustaliły sytuacji dochodowej Skarżącej na tyle wnikliwe, aby wynik tych ustaleń mógł odzwierciedlać realne dochody uzyskane przez Skarżącą.
Po pierwsze, przedstawienie w uzasadnieniu decyzji organu l instancji ustaleń dochodu nie może polegać tylko na wskazaniu, że ustawowe kryterium dochodowe wynosi 800 zł, a dochód wnioskodawczyni w rodzinie, w przeliczeniu na osobę w rodzinie wynosi 1867,71 zł. Zasada przekonywania, wyrażona w art. 11 k.p.a., jak i zasada pogłębiania zaufania do organów państwa, wyrażona w art. 8 k.p.a. wraz z postanowieniami artykułów: 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. wymagają nie tylko wskazania poszczególnych składników dochodu, ale i wskazania dlaczego i z jakich powodów, w świetle jakich przepisów, ulegają one wliczeniu.
Nadto wymagają przedstawienia działań matematycznych, w wyniku których organ ustala wynik końcowy w postaci kwoty dochodu w przeliczeniu na osobę w rodzinie. Pośrednio również obowiązek w tym zakresie wypływa choćby z samej definicji dochodu, z której wynika, że ustalając jego wielkość organ na poczet tego postępowania dokonuje samodzielnie, niezależnie od urzędu skarbowego, jednakże bazując na dokumentach przez niego wydanych, odliczeń kosztów uzyskania przychodu, należnego podatku dochodowego od osób fizycznych, składki na ubezpieczenia społeczne niezaliczone do kosztów uzyskania przychodu oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne.
Wprawdzie Kolegium w zaskarżonej decyzji bardziej szczegółowo zobrazowało dochód Skarżącej wskazując, dochód skarżącej osiągnięty w 2014 roku, tj. w roku kalendarzowym poprzedzającym okres na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, został utracony, a w roku 2015 Skarżąca uzyskała dochód z tytułu zatrudnienia w Kancelarii P. w B. i kwota tego dochodu za miesiąc wrzesień 2015 roku wyniosła 4247,43 zł. Tym niemiej wynik końcowy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji bez zbadania, jakie faktycznie dochody Skarżąca uzyskała nie mogły być uznane za wystarczające i spełniające wskazane powyżej wymogi, zwłaszcza, że nie uczynił tego organ l instancji, a ustalenia dochodu były kwestionowane przez Skarżącą już na etapie odwołania.
W tym miejscu należy przypomnieć wprowadzenie do ustawy pojęć dochodu utraconego i uzyskanego, podobnie jak w ustawie o świadczeniach rodzinnych miało służyć urealnieniu dochodu wnioskodawcy w dacie przyznawania świadczeń. Ustawodawca bowiem przy ustalaniu kryterium dochodowego jako bazę traktuje rok poprzedzający rok świadczeniowy (art. 2 pkt 2 ustawy). Z uwagi jednak na możliwą dynamikę sytuacji dochodowej w rodzinach niezbędne jest ustalenie, czy na dzień orzekania przez organy nie doszło do takich istotnych zmian, które nakazują zastosowanie instytucji dochodu utraconego i uzyskanego. Celem szeregu unormowań zawartych w ustawie o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, zwłaszcza w art. 7 ustawy jest ustalenie dochodu osoby ubiegającej się o pomoc państwa oraz jej rodziny wprawdzie w oparcie o dane z roku kalendarzowego poprzedzającego okres na jaki ustalane jest prawo, jednakże w sposób jak najbardziej odzwierciedlający aktualny poziom dochodu takiej osoby oraz członków jej rodziny.
W przedmiotowej sprawie badając warunki przyznania świadczenia wychowawczego, organy administracji ustaliły dochód uzyskany przez Skarżącą wliczając do dochodu rodziny wysokość wynagrodzenia uzyskaną przez nią we wrześniu 2015 r. i przyjęły go za podstawę wniosku o przekroczeniu kryterium dochodowego. Jednakże nie poczyniono nawet próby ustalenia, czy i w jakiej wysokości dochody uzyskiwała w 2016 roku w dacie rozpatrywania wniosku o świadczenie. Organy całkowicie pominęły obowiązek zbadania sytuacji finansowej Skarżącej na datę wydania decyzji odmawiającej przyznania świadczenia wychowawczego, ograniczając się wyłącznie do roku 2015. Choć przecież przepis art. 7 ust. 3 ustawy wyraźnie wskazuje, że dochód uzyskany po roku stanowiącym bazę dla rozważań uwzględnia się tylko wówczas, gdy uzyskiwany jest w okresie, na jaki ustalane lub weryfikowane jest prawo do świadczenia wychowawczego. Innymi słowy dla uwzględnienia dochodu uzyskanego niezbędne jest potwierdzenie, że dochód ten uzyskiwany jest w dacie przyznawania świadczenia i to w tej samej wysokości, jak w miesiącu, o którym mowa w art. 7 ust. 3 ustawy. Tylko wówczas w pełni zostanie spełniona przesłanka uwzględnienia realnego poziomu dochodów potencjalnych świadczeniobiorców.
Zbadanie tego realnego poziomu dochodów Skarżącej było tym bardziej uzasadnione w przedmiotowej sprawie, że wraz z wnioskiem Skarżąca przedłożyła decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. stwierdzającą, że podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne M. I. z tytułu zatrudnienia w charakterze pracownika u A. od dnia [...].08.2015r jest nieważna z mocy prawa, zgodnie z art. 58 Kodeksu Cywilnego (pkt 1), i Oddział ustala podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne M. I. od m-ca VIII.2015r w wysokości po 2047,00 zł miesięcznie. Za miesiące, w których wykazywane były okresy niezdolności do pracy, podstawa wymiaru składek (wynagrodzenie) powinna być ustalona zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisu art. 92 Kodeksu Pracy (pkt 2). Orzekające w sprawie organy wydając zaskarżone decyzje oparły się jednak wyłącznie na zaświadczeniu od pracodawcy Skarżącej, w którym wskazał on wysokość wynagrodzenia faktycznie wypłaconego za miesiąc wrzesień 2015 r. Takie działanie było o tyle nieprawidłowe, że w przedmiotowej sprawie to nie zaświadczenie pracodawcy o wysokości osiąganych przez pracownika dochodach, a przepisy prawa i wydana na ich podstawie decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych określiły faktyczny dochód Skarżącej.
Twierdzenie zaś Kolegium, że decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nie zmienia stanu faktycznego wynikającego z zaświadczenia pracodawcy albowiem jest nieprawomocna nie zasługuje na akceptację, albowiem ustawodawca posługuje się pojęciem "dochodu uzyskanego", a więc realnie otrzymanego. Jak wynika zaś z akt sprawy Skarżąca od dnia [...] października 2015 r. przebywa na zwolnieniu lekarskim i od tej daty otrzymuje z ZUS świadczenie w wysokości ok. 1400 zł. Powyższa okoliczność nie została przez organy przeanalizowana, a tylko wówczas – zdaniem Sądu - w pełni zostanie spełniona przesłanka uwzględnienia realnego poziomu dochodów Skarżącej. W tej sytuacji uzasadnione jest postawienie organom zarzutu niewyjaśnienia wszystkich okoliczności mogących mieć wpływ na wynik postępowania, tym samym naruszenia zasad określonych w art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.
W ponownym rozpatrzeniu niniejszej sprawy obowiązkiem organów będzie ponowne ustalenie uzyskanego dochodu rodziny Skarżącej w sposób nie budzący wątpliwości, z uwzględnieniem stanowiska wyrażonego w niniejszym uzasadnieniu oraz w ostatecznej decyzji ZUS z dnia [...] stycznia 2016 r..
Na uwzględnienie nie zasługuje natomiast zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Przepis ten stanowi, że organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zagadnienie wstępne, w rozumieniu ww. przepisu to okoliczność warunkująca (bądź stanowiąca jeden z warunków) merytoryczne rozstrzygnięcie w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem, przy czym ocena tego zagadnienia należy ze względu na jego przedmiot do kompetencji innego organu niż ten, przed którym toczy się postępowanie w głównej sprawie. Oznacza to, że z zagadnieniem wstępnym mamy do czynienia wówczas, gdy bez jego rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd, wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe (por. w NSA z 16.02.2012r., II OSK 2274/10, LEX nr 1138124).
Natomiast to, że wynik innego postępowania może mieć wpływ na treść decyzji, nie przesądza o istnieniu zagadnienia wstępnego. W przedmiotowej sprawie, jak słusznie uznało Kolegium, rozstrzygnięcie przez Sąd w przedmiocie ustalenia podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne skarżącej od miesiąca sierpnia 2015 roku, nie ma charakteru zagadnienia wstępnego, od którego zależy rozstrzygnięcie sprawy przyznania jej świadczenia wychowawczego. Brak bowiem prawomocnego rozstrzygnięcia w tej sprawie nie stanowi bowiem przeszkody do wydania decyzji w sprawie przyznania skarżącej świadczenia wychowawczego.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Rozstrzygnięcie o kosztach zapadło w pkt 2 sentencji na podstawie art. 200 w związku z art. 210 § 1 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804).