Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Wojewoda P. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości położonych w S., w obr. 2, oznaczonych jako działka o nr geod. [...] o pow. 2,6969 ha i nr geod. [...] o pow. 8,6862 stanowiących własność skarżącego, poprzez udzielenie P. S. S.A. z siedzibą w K. – J. zezwolenia na założenie i przeprowadzenie poprzez powyższe działki dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV E. - granica RP, w tym na podwieszenie napowietrznych przewodów linii nad działkami (minimalna odległość przewodów od ziemi wynosi 13, 4 m) a także na funkcjonowanie linii elektroenergetycznej 400 kV, po jej wybudowaniu w obszarze technologicznym o szerokości 70 m (po 35 metrów od osi linii w obie strony), o pow. 0,2430 ha na działce o nr geod. [...] i o pow. 0,4982 ha na działce o nr geod. [...] tj. o łącznej pow. 0,7412 ha.
W piśmie procesowym z dnia 17 września 2014 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podano, że skarga do sądu administracyjnego na decyzję wydaną na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami powoduje wstrzymanie jej wykonania z urzędu przez organ i nie wymaga wniosku strony (art. 9 ustawy). W sprawie niniejszej pomimo wniesienia skargi do sądu administracyjnego, organ nie tylko nie wstrzymał wykonania zaskarżonej decyzji ale wydał decyzję o pozwoleniu na budowę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje.
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podlega uwzględnieniu.
Zgodnie z treścią art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 518 ze zm., dalej powoływana jako u.g.n.), stanowiącym podstawę prawną zaskarżonej decyzji starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Przepis art. 9 u.g.n. stanowi, że w sprawach, o których mowa w przepisach działu III, z wyłączeniem art. 97 ust. 3 pkt 1, art. 122, art. 124 ust. 1a, art. 124b ust. 1, art. 126 i art. 132 ust. 1a, wykonanie decyzji następuje po upływie 14 dni od dnia, w którym upłynął bezskutecznie trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na decyzję do sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tych sprawach organ, który wydał decyzję, wstrzymuje z urzędu jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie.
Z powyższej regulacji wynika, że skarga do sądu administracyjnego na decyzję wydaną na podstawie art. 124 u.g.n. powoduje wstrzymanie jej wykonania z urzędu. Powód takiego uregulowania wydaje się być oczywisty - ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości przez organ poprzez udzielenie zezwoleń na zakładanie i przeprowadzanie systemów infrastruktury i wykonanie takiej decyzji powoduje i szkody i trudne do odwrócenia skutki, bowiem różnego rodzaju ciągi elektryczne, gazowe itp. mogą zostać położone na nieruchomości, zaś los zgodności z prawem decyzji pozostaje niepewny, aż do czasu zakończenia sprawy przed sądami administracyjnymi. Wniesienie skargi do sądu i związany z tym, nałożony na organ obowiązek wstrzymania z urzędu wykonania decyzji nie wymaga wniosku strony wobec oczywistości wyrządzenia szkody i trudnych do odwrócenia skutków. Regulacje dotyczące poniesienia tych szkód tylko potwierdzają ich oczywistość.
W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że w sytuacji, gdy organ nie wykonał obowiązku nałożonego art. 9 u.g.n., to niezależnie od argumentacji powołanej we wniosku, czy też jej braku lub lakonicznych stwierdzeniach we wniosku uzasadnione jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na wniosek strony skarżącej (vide: postanowienia NSA z 8 października 2008 r., I OZ 770/08, Lex nr 1130771, z 29 września 2010 r., I OZ 717/10, Lex nr 741971).
W przedmiotowej sprawie pomimo wniesienia do sądu administracyjnego skargi na decyzję wydaną na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. organ nie wstrzymał jej wykonania. W takiej sytuacji już sam wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania tej decyzji skierowany do sądu uzasadniał jego uwzględnienie.
W świetle powyższego, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012., poz. 270 ze zm.) w zw. z art. 9 u.g.n. należało wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.