Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku postanowieniami z dnia 21 grudnia 2016 r. utrzymał w mocy postanowienia referendarza sądowego z dnia 22 listopada 2016 r., którymi umorzono postępowania wywołane wnioskiem R. K. oraz Stowarzyszenia F. Z. w B., Stowarzyszenia F. Z w B. w likwidacji, Stowarzyszenia Z. B. w B. oraz Fundacji T. U.Ś. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego.
Pismem z dnia 18 stycznia 2017 r. ww. organizacje oraz R. K. wnieśli zażalenia na powyższe postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Zażalenia jako niedopuszczalne podlegają odrzuceniu.
Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej w skrócie "p.p.s.a.", zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wyszczególnione w pkt 1-10 tego przepisu.
W świetle art. 258 § 1 i 4 p.p.s.a. czynności w zakresie przyznania prawa pomocy wykonuje, co do zasady, referendarz sądowy, środkiem odwoławczym przysługującym od jego postanowień i zarządzeń jest sprzeciw (art. 259 p.p.s.a.). Sprzeciw rozpoznaje sąd, który zgodnie z art. 260 § 1 p.p.s.a. wydaje wówczas postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność, a sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.).
Skoro więc sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzenia lub postanowienia referendarza, orzeka jako sąd drugiej instancji stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, to wydane przez ten sąd na podstawie art. 260 p.p.s.a. postanowienie jest prawomocne i nie służy już od niego żaden środek zaskarżenia.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że wydane w niej postanowienia WSA w Białymstoku z dnia 21 grudnia 2016 r., utrzymujące w mocy postanowienia referendarza sądowego z dnia 22 listopada 2016 r., były rozstrzygnięciami od początku prawomocnymi, w związku z czym wnioskodawcom nie przysługiwało prawo wniesienia od nich zażaleń.
W konsekwencji – mając na uwadze, że wniesione w niniejszej sprawie zażalenia są niedopuszczalne, gdyż taki środek zaskarżenia nie przysługuje od prawomocnych postanowień – Sąd, na podstawie art. 197 § 2 w związku z art. 178 p.p.s.a. zobligowany był do ich odrzucenia.