Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 15 października 2015 r. sygn. akt II SA/Bk 638/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił skargę S. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...], wydaną w przedmiocie odmowy przywrócenia cofniętego uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi
Zażalenie na powyższe postanowienie wywiódł S. M., zarzucając Sądowi naruszenie art. 43 k.p.a poprzez nieprawidłowe uznanie, że zostały spełnione zawarte w tym przepisie przesłanki doręczenia pisma dorosłemu domownikowi. W oparciu o powyższy zarzut wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przywrócenie terminu do złożenia skargi na decyzję SKO w Ł. z dnia [...] lutego 2015 r. Do wniosku dołączył odpis skargi na ww. decyzję. Strona skarżąca podniosła, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu na złożenie skargi od ww. decyzji, gdyż organ II instancji nieprawidłowo doręczył decyzję osobie, która nie jest ani krewnym, ani domownikiem Skarżącego, a osoba ta nie przekazała decyzji Skarżącemu. Na dowód powyższego strona skarżąca załączyła oświadczenie G. Z. oraz kserokopię jej dowodu osobistego.
Postanowieniem z dnia 10 grudnia 2015 r. sygn. akt I OZ 1640/15 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie wskazując, że sąd I instancji przedwcześnie odrzucił skargę S. M. z uwagi na brak jednoznacznego ustalenia, czy doręczenie zastępcze zaskarżonej decyzji w trybie art. 43 k.p.a. było prawidłowe. Sąd kasacyjny zalecił WSA w Białymstoku, aby wyjaśnił okoliczności związane z doręczeniem zastępczym adresowanej do Skarżącego przesyłki zawierającej decyzję SKO z dnia [...] lutego 2015 r., w tym przede wszystkim ustalił, czy G. Z. posiada status domownika w rozumieniu art. 43 k.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej cytowanej: "p.p.s.a." jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z treści art. 87 p.p.s.a. wynika natomiast, że warunkiem przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności jest: wniesienie przez stronę wniosku o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania przeszkody, która uniemożliwiła jej dochowanie terminu, dokonanie spóźnionej czynności oraz uprawdopodobnienie, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony.
Nie ulega żadnej wątpliwości, że w rozpoznawanej sprawie Skarżący uchybił terminowi do wniesienia skargi do sądu, wobec czego zasadnym było złożenie wniosku o przewrócenie tego terminu. Zgodnie bowiem z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącej rozstrzygnięcia w sprawie. Zaskarżona decyzja została wysłana na adres wskazany przez Skarżącego w toku postępowania administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 43 k.p.a. w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Z akt sprawy wnika, że w niniejszej sprawie miało miejsce doręczenie zastępcze, pismo odebrała sąsiadka- G. Z. w dniu 4 lutego 2015 r. Z tego wniosek, że ustawowy termin do wniesienia skargi rozpoczął swój bieg w dniu 5 lutego 2015 r., zaś jego upływ przypadał na dzień 6 marca 2015 r. Tymczasem Skarżący wniósł skargę do WSA w Białymstoku w dniu 15 września 2015 r.
Z punktu widzenia przesłanek formalnych należy ocenić, że strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu przed ustaniem przeszkody. Termin siedmiodniowy z art. 86 § 1 p.p.s.a. należy zatem uznać za dochowany. Skarżący spełnił także warunek równoczesnego dokonania spóźnionej czynności, ponieważ dołączył skargę na decyzję SKO w Ł. z dnia [...] lutego 2015 r.
Wobec spełnienia przez Skarżącego wymogów formalnych, konieczne do uwzględniania wniosku o przywrócenie terminu stało się rozważenie, czy podane przez ww. argumenty uprawdopodabniają, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy.
W ocenie Sądu strona uprawdopodobniła brak winy w niedochowaniu terminu. Skarżący uprawdopodobnił bowiem, że G. Z. nie przekazała mu odebranej decyzji SKO w Ł. z dnia [...] lutego 2015 r. Stąd też należy uznać, że wystąpiły okoliczności uniemożliwiające stronie skarżącej dochowanie terminu do złożenia skargi i nie były one spowodowane jej zawinionym zachowaniem. Uzasadniało to przywrócenie terminu do złożenia skargi.
Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 87 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.