Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 11 maja 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę E. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] października 2009 r., Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji uznającej za mienie gminne grunty
Przed wydaniem wyroku, skarżący w dniu 01.02.2010 r. (data nadania urzędzie pocztowym) złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 25 lutego 2010 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy ww. zakresie. W dniu 25 marca został ustanowiony pełnomocnik do reprezentowania skarżącego. W dniu 14 maja 2010 r. skarżący reprezentowany przez pełnomocnika złożył wniosek o wydanie uzasadnienia wyroku. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został mu doręczony w dniu 23 czerwca 2010r. (k. 73). Pełnomocnik w opinii prawnej z dnia 29 czerwca 2010 r. odmówił sporządzenia i złożenia skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie. Następnie na wniosek skarżącego, w dniu 21 lipca 2010 r. ustanowiono nowego pełnomocnika.
W dniu 30 lipca 2010r. ustanowiony pełnomocnik wraz ze skargą kasacyjną złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia tejże skargi kasacyjnej od ww. wyroku. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż do niniejszej sprawy został wyznaczony decyzją z dnia 21 lipca 2010r. W dniu 23 lipca 2010 r. powziął wiadomość o wyznaczeniu do prowadzenia sprawy, zaś 27 lipca 2010 r. zapoznał się z aktami sprawy. Skarga kasacyjna została sporządzona w dniu 30 lipca 2010 r., zatem zachowany został termin 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia. Nadto pełnomocnik skarżącego wyjaśnia, że strona nie ponosi żadnej winy w przekroczeniu 30-dniowego terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w związku z faktem, iż mimo swego zdeterminowania nie posiadała pełnomocnika, który podzielałby jej stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Wniosek jest zasadny i podlega uwzględnieniu.
Z treści art. 86 i 87 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika, iż warunkiem przywrócenia uchybionego terminu do dokonania określonej czynności jest spełnienie się łącznie trzech przesłanek, a mianowicie: wniesienia przez stronę wniosku o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania przeszkody, która uniemożliwiła jej dochowania terminu, dokonanie jednocześnie czynności, której w zakreślonym terminie nie dokonano, oraz uprawdopodobnienie, iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Strona w postępowaniu o przywrócenie terminu nie jest obowiązana do udowodnienia braku swej winy, lecz wystarczy uprawdopodobnienie powyższej okoliczności.
Wobec powyższego konieczne stało się rozważenie, czy argumenty pełnomocnika skarżącej uprawdopodabniają, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jego winy.
W ocenie Sądu okoliczności wskazane przez pełnomocnika skarżącego we wniosku o przywrócenie terminu w wystarczającym stopniu uprawdopodobniają, iż po jego stronie nie było winy w niedochowaniu terminu wyznaczonego na złożenie skargi kasacyjnej. Z uwagi na fakt, iż decyzja o ustanowieniu drugiego pełnomocnika w sprawie została wydana w dniu 21 lipca 2010 r., zaś termin do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku w sprawie upływał w dniu 23 czerwca 2010 r., sąd przyjął, iż nie był on w stanie dokonać ww. czynności procesowej w postaci wniesienia skargi kasacyjnej do sądu administracyjnego w ustawowym terminie. Mając zaś na względzie, iż dopiero w dniu 23 lipca 2010r. pełnomocnik skarżącego powziął wiadomość o wyznaczeniu do prowadzenia sprawy i 30 lipca 2010 r. złożył skargę kasacyjną zasadnym było przyjęcie, że dochował on 7- dniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie, stosownie do art. 87 § 1 p.p.s.a., liczonym od dnia 23 lipca 2010 r., tj. od dnia w którym ustała przyczyna uchybienia terminu.
Mając na uwadze powyższe, w oparciu o art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji postanowienia.