Uzasadnienie
B. O. wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i przyznanie adwokata.
Pismem z dnia 29 stycznia 2014 r. wezwano stronę skarżącą do nadesłania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wezwanie to doręczono skarżącej w dniu 30 stycznia 2014 r. Wnioskodawczyni nie nadesłała urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy.
W tym stanie rzeczy, zarządzeniem z dnia 19 lutego 2014 r., referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy.
Od powyższego zarządzenia, w ustawowym terminie, strona wniosła sprzeciw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej - p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie (także postanowienie), przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Wniosek o prawo pomocy złożony w postępowaniu przed sądem administracyjnym powinien odpowiadać wymogom określonym w art. 252 p.p.s.a. Zgodnie z art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o prawo pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru.
Jednocześnie – stosownie do regulacji zwartej w art. 257 p.p.s.a. – wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie pozostawia się bez rozpoznania.
W niniejszej sprawie strona skarżąca, pomimo wezwania do nadesłania wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu PPF, którego wzór został załączony do wezwania, nie nadesłała wniosku w wymaganej formie.
W tych okolicznościach Sąd zobligowany był do wydania postanowienia o pozostawieniu jej wniosku bez rozpoznania, o czym orzeczono na podstawie art. 257 i art. 260 p.p.s.a.