Uzasadnienie
Uchwałą z dnia [...] września 2020 r. nr [...] Rada w Miejska w M. (dalej: "Rada"), stwierdziła, na podstawie m.in. art. 383 § 1 pkt. 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. kodeks wyborczy (Dz.U. 2020, poz. 1319; dalej: "k.w."), wygaśnięcie mandatu radnego P. D. w okręgu wyborczym nr [...], w związku z naruszeniem dyspozycji art. 24f ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. 2020, poz. 713; dalej: "u.s.g."). W uzasadnieniu uchwały wskazano, że P. D., który w wyniku wyborów przeprowadzonych dnia [...] października 2018 r. został wybrany radnym Rady Miejskiej w M., prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą P.P.H.U. "D." - P. D. z siedzibą w J., świadczącą usługi pogrzebowe. Na podstawie faktury VAT nr [...] wystawionej dnia [...] marca 2020 r. radny P. D. otrzymał wynagrodzenie od jednostki organizacyjnej gminy, tj. od Miejsko Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w M., z tytułu wykonanej usługi pochówku.
W ocenie Rady okoliczność powyższa świadczy o prowadzeniu przez radnego działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia gminy, w której uzyskał on mandat, co z kolei stanowi naruszenie zakazu z art. 24f ust. 1 u.s.g., skutkujące w myśl art. 383 § 1 pkt 5 k.w. wygaśnięciem mandatu radnego. W pozostałej części uzasadnienia Rada, powołując się na pismo Wojewody P. z dnia [...] lutego 2020 r. zawierające interpretację art. 24f ust. 1 u.s.g., wskazała, że wypłacone radnemu przez jednostkę organizacyjną gminy wynagrodzenie z tytułu dokonania określonej czynności, kwalifikowane jest jako prowadzenie przez radnego działalności z wykorzystaniem mienia komunalnego. Rada powołała się również na okoliczność uprzedniego wygaśnięcia mandatu innej radnej Rady – A. G. z powodu naruszenia ww. zakazu, wskazując, że wszystkich radnych należy traktować równo.
Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] października 2020 r. nr [...] Wojewoda P. (dalej: "Wojewoda"), działając na podstawie art. 91 ust. 1 u.s.g., stwierdził nieważność ww. uchwały. W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że narusza ona art. 24 ust. 1 u.s.g. oraz art. 383 § 2 i 6 k.w. przez przekroczenie kompetencji do podjęcia przez Radę uchwały stwierdzającej wygaśnięcie mandatu radnego. Wskazał, że pismem z dnia [...] lipca 2020 r., przewodnicząca Rady poinformowała organ nadzoru, że podczas sesji Rady w dniu [...] czerwca 2020 r. procedowano uchwałę w sprawie wygaszenia mandatu radnemu P. D., jednakże radni projekt uchwały wówczas odrzucili. Okoliczność powyższa została potwierdzona pismem przewodniczącej Rady z dnia [...] sierpnia 2020 r., wystosowanym do organu nadzoru w ramach wszczętego przez Wojewodę postępowania wyjaśniającego, mającego na celu ustalenie możliwości naruszenia ustawowego zakazu łączenia mandatu radnego z prowadzeniem działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia gminy, przez radnego P. D..
W wyniku dokonanych wówczas ustaleń, organ nadzoru stwierdził, że w sprawie brak jest podstaw prawnych i faktycznych do wszczęcia procedury wygaszenia mandatu radnego, o czym poinformował Radę pismem z dnia [...] września 2020 r. W dalszej części uzasadnienia przedmiotowego rozstrzygnięcia Wojewoda wskazał, że: "Rada Miejska w M. w związku z przedłożonym Wojewodzie pismem z dnia [...] lipca 2020 r., już wtedy posiadała informację o wykorzystywaniu w prowadzonej przez radnego działalności, co zostało jednoznacznie potwierdzone w piśmie podpisanym przez Przewodniczącą Rady Miejskiej w M., w którym to wprost domagano się od Wojewody wszczęcia procedury wygaszenia mandatu. Rada zadecydowała jednak o odmowie wygaszenia mandatu i zrealizowała całkowicie w tym zakresie swoją kompetencję. W demokratycznym państwie prawa nie może być sytuacji, kiedy organ stanowiący w przeciągu kilku miesięcy podejmuje odmienne decyzje, w szczególności o tak doniosłych skutkach i co wymaga podkreślenia przy nie zmienionym stanie faktycznym i prawnym. (...) Sposób procedowania nad uchwałą w ocenie organu nadzoru jest nie do zaakceptowania."
Ponadto Wojewoda przytoczył w uzasadnieniu brzmienie art. 383 § 2 i 6 k.w. oraz art. 98a ust. 1 i 2 u.s.g., a także wyjaśnił z jakich powodów kwestionuje zasadność podjęcia przedmiotowej uchwały, wskazując w tym względzie, że w jego ocenie nie doszło do naruszenia art. 24f u.s.g., bowiem kryterium wyboru przedsiębiorstwa pogrzebowego, nie stanowiła w sprawie okoliczność prowadzenia tego rodzaju działalności przez radnego, lecz miejsce zamieszkania osoby zmarłej, a więc przesłanka obiektywna. W ocenie organu nadzoru w sprawie nie doszło zatem do wykorzystania mandatu radnego dla celów prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, a zatem brak było uzasadnionych podstaw do wygaszenia mandatu radnemu P. D. Organ stanowiący gminy, nie przeprowadził zaś rzetelnego postępowania wyjaśniającego w sprawie, bowiem nie wykazał w dostateczny sposób, że w sprawie doszło do wykorzystania mandatu radnego, celem podjęcia przez niego działalności z wykorzystaniem mienia gminy.
Skargę na ww. rozstrzygnięcie nadzorcze wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku Rada Miejska w M., zaskarżając je w całości i zarzucając mu:
- – obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na wynik sprawy, tj. art. 91 ust. 1 u.s.g. w zw. z art. 493 k.w. w zw. z art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP, przez jego zastosowanie w sytuacji gry organ nadzoru nie był w ogóle uprawniony do podjęcia zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego z uwagi na sprawowaną w tym zakresie kontrolę sądową, przez co naruszona została zasada praworządności i legalizmu;
- – naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na treść przedmiotowego rozstrzygnięcie, tj. art. 24f ust. 1 u.s.g. w zw. z art. 385 § 5 i 6 k.w. przez błędną jego wykładnię i przyjęcie, ze wykorzystywanie mienia komunalnego w działalności gospodarczej radnego nie jest przesłanką wystarczającą do podjęcia uchwały w sprawie wygaśnięcia mandatu radnego.
Mając na uwadze powyższe, Rada wniosła o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego w całości oraz o umorzenie postępowania toczącego się przed organem nadzoru jako bezprzedmiotowego, na podstawie art. 145 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") w zw. z art. 105 k.p.a., z uwagi na fakt, że sprawa nie mogła być wszczęta przez organ nadzoru w postępowaniu nadzorczym. W uzasadnieniu skargi Rada podniosła, że właściwym trybem zaskarżenia ww. uchwały Rady jest wniesienie indywidualnej skargi do sądu administracyjnego, o czym stanowi art. 493 k.w., który stanowi lex specialis względem art. 91 u.s.g.
Ponadto wyczerpująco opisała zaistniały w sprawie stan faktyczny oraz przedstawiła argumentację przemawiającą za stwierdzeniem naruszenia w niniejszej sprawie przez radnego P. D. zakazu z art. 24f ust. 1 u.s.g.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, wskazując z jakich względów uważa, że stanowisko Rady co do braku jego kompetencji nadzorczych nad uchwałami podjętymi w przedmiocie wygaśnięcia mandatu radnego, jest wadliwe. Odnosząc się zaś do podniesionego przez Radę naruszenia art. 24f ust. 1 u.s.g., Wojewoda podtrzymał dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Skarga okazała się zasadna.
Skarga została rozpoznana przez sąd w dniu 14 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.) w zw. z § 1 pkt 1 i 2 oraz § 3 zarządzenia nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w Naczelnym Sądzie Administracyjnym działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym.
Przedmiotem kontroli sądu jest rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody stwierdzające nieważność uchwały Rady Gminy M. (Rady) stwierdzającej na zasadzie art. 383 § 1 pkt. 5 k.w. wygaśnięcie mandatu radnego P. D., w związku z naruszeniem przez niego zakazu z art. 24f ust. 1 u.s.g.
W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 383 § 1 pkt 5 k.w. wygaśnięcie mandatu radnego następuje w przypadku naruszenia ustawowego zakazu łączenia tego mandatu z wykonywaniem funkcji lub działalności określonych w odrębnych przepisach. Takim przepisem jest m.in. art. 24f ust. 1 u.s.g., ustanawiający zakaz prowadzenia przez radnego działalności gospodarczej na własny rachunek, lub wspólnie z innymi osobami, z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy, w której radny uzyskał mandat, a także zarządzania taką działalnością lub bycia przedstawicielem, czy pełnomocnikiem w prowadzeniu takiej działalności. Celem ww. regulacji jest niedopuszczenie do sytuacji wykorzystywania funkcji radnego do osiągnięcia własnych korzyści majątkowych kosztem mienia gminnego. Wygaśnięcie mandatu radnego z wyżej opisanej przyczyny, stwierdza rada gminy w drodze uchwały, w terminie miesiąca od dnia wystąpienia przyczyny wygaśnięcia mandatu, o czym stanowi art. 383 § 2 k.w.
Wedle art. 384 § 1 k.w. od uchwały o wygaśnięciu mandatu radnego m.in. z ww. przyczyny zainteresowanemu przysługuje skarga do sądu administracyjnego, którą wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia uchwały albo postanowienia, za pośrednictwem organu, który stwierdził wygaśnięcie mandatu. W przedmiotowej sprawie zainteresowanym jest adresat uchwały, a więc radny, którego mandat wygasł. Złożył on co prawda skargę na uchwałę Rady z dnia [...] września 2020 r., jednakże postanowieniem z dnia 1 grudnia 2020 r. (sygn. akt II SA/Bk 680/20) sąd ją odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Na marginesie zauważyć należy, że powołany w pierwszym zarzucie skargi art. 493 k.w. reguluje tryb zaskarżania do sądu uchwały rady gminy o wygaśnięciu mandatu wójta i nie znajduje zastosowania w zaistniałym stanie faktycznym.
Niezależnie od powyższego, wojewodzie jako organowi nadzoru nad działalnością gminną z punktu widzenia legalności (vide: art. 171 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 85 u.s.g.), przysługuje uprawnienie do wydania rozstrzygnięcia nadzorczego w przypadkach określonych ustawami (vide: art. 87 u.s.g.). Wedle art. 91 ust. 1 i 4 u.s.g. rozstrzygnięcie o stwierdzeniu przez organ nadzoru nieważności uchwały organu gminy, może zostać wydane wówczas, gdy uchwała narusza prawo w sposób istotny. Jakkolwiek pojęcie istotnego naruszenia prawa nie zostało zdefiniowane w żadnej z ustaw samorządowych, to w orzecznictwie sądowym przyjmuje się jednolicie, że do istotnych naruszeń prawa, uzasadniających stwierdzenie jej nieważności zalicza się: naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję organów samorządu do podejmowania uchwał, naruszenie podstawy prawnej podjętej uchwały, naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego przez wadliwą ich interpretację oraz przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (por. m.in. wyrok WSA w Krakowie z dnia 8 lipca 2020 r., II SA/Kr 22/20, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach NSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej: "CBOSA").
Rozstrzygnięcia organu nadzorczego dotyczące gminy podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego na zasadzie art. 98 ust. 1 u.s.g., z powodu niezgodności z prawem. Jak stanowi przy tym art. 3 § 2 pkt 7 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawie skarg na akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, do których to aktów zaliczają się bez wątpienia rozstrzygnięcia nadzorcze wojewody wydawane na podstawie art. 91 u.s.g. Do złożenia skargi uprawniona jest gmina, której interes prawny, uprawnienie albo kompetencja zostały naruszone (vide: art. 98 ust. 3 u.s.g.). Rozpoznając skargę sąd ma obowiązek ocenić, czy wojewoda w sposób zgodny z prawem skorzystał z kompetencji nadzorczej oraz, czy zasadnie zakwestionował legalność uchwały w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego (zob. wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2018 r., II OSK 3007/18, CBOSA), stosując przy tym ustawowe kryterium stwierdzenia nieważności uchwały, jakim jest istotne naruszenie prawa. Uwzględniając skargę jednostki samorządu terytorialnego na akt nadzoru, sąd uchyla ten akt na postawie art. 148 p.p.s.a.
Za uchyleniem zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego przemawiał w niniejszej sprawie przede wszystkim, brak spełnienia przez nie wymogów formalnych z art. 91 ust. 3 u.s.g., wedle którego rozstrzygnięcie nadzorcze powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie zaskarżonego aktu nadzoru nie odpowiada wymogom ww. przepisu, bowiem nie wynika z niego, które konkretnie przepisy prawa narusza uchwała Rady z dnia [...] września 2020 r., na czym w istocie stwierdzone naruszenie polega oraz z jakich względów Wojewoda uznał je za istotne. Wyjaśnić przy tym należy, że powołane na wstępie uzasadnienia aktu przepisy, tj. art. 24 ust. 1 u.s.g. oraz art. 383 § 6 k.w. nie znajdują zastosowania w stanie faktycznym sprawy, bowiem pierwszy z nich normuje obowiązek radnego w zakresie udziału w pracach rady gminy, zaś drugi reguluje obowiązek rady gminy do stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego w przypadku nie zrzeczenia się przez niego, w ustawowym terminie, funkcji lub niezaprzestania prowadzenia działalności, o których mowa w art. 383 § 1 pkt 5 k.w., w przypadku w którym radny przed dniem wyboru do rady wykonywał taką funkcję lub prowadził taką działalność.
Skoro zatem podstawą faktyczną uchwały Rady z dnia 24 września 2020 r. nie były opisane ww. przepisami okoliczności, to tym samym, brak było podstaw do stwierdzenia, że uchwała narusza je w jakimkolwiek stopniu.
Z treści uzasadnienia zaskarżonego aktu nie wynika również na czym w istocie miało polegać naruszenie przez Radę art. 383 § 2 k.w. Jakkolwiek Wojewoda w tym względzie wskazał na: przekroczenie kompetencji do podjęcia przez Radę przedmiotowej uchwały (str. 1 uzasadnienia aktu), całkowite zrealizowanie przez Radę swojej kompetencji wskutek (uprzedniej) odmowy wygaszenia mandatu, czy podjęcie przez Radę odmiennej decyzji na przestrzeni kilku miesięcy (str. 3 uzasadnienia aktu), sprowadzające się do konkluzji o nieakceptowalnym sposobie procedowania nad uchwałą (doprecyzowanej w końcowej części uzasadnienia wnioskiem o nierzetelnie przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym), to z uzasadnienia aktu nie wynika z jakich formalnoprawnych powodów, ów sposób procedowania nie zasługuje na aprobatę organu nadzoru, a w konsekwencji - dlaczego stanowi naruszenie prawa o charakterze istotnym. W szczególności z uzasadnienia nie wynika, czy Wojewoda ma na myśli naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję Rady do podjęcia przedmiotowej uchwały (lub inną), czy też może naruszenie podstawy prawnej uchwały, przepisów prawa ustrojowego lub przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał przez Radę.
W ocenie sądu, brak sprecyzowania przez organ nadzoru, z jakiego rodzaju naruszenia wywodzi on wniosek o sprzeczności przedmiotowej uchwały z prawem, pozbawia go w istocie możliwości dokonania oceny, czy naruszenie to jest naruszeniem istotnym – skutkującym nieważnością uchwały, czy też naruszeniem nieistotnym – uzasadniającym skorzystanie przez organ z dyspozycji art. 91 ust. 4 u.s.g. To zaś wskazuje na nieprawidłową, w kontekście art. 91 ust. 1 i 3 u.s.g., ocenę legalności uchwały Rady, dokonaną w postępowaniu nadzorczym. Z uwagi zaś na będący pokłosiem ww. uchybienia, brak możliwości dokonania przez sąd weryfikacji, czy Wojewoda skorzystał z kompetencji nadzorczej w sposób zgodny z prawem, sąd uznał, że w sprawie doszło do naruszenia ww. przepisów w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego aktu – nie poddającego się w istocie kontroli sądowej.
Co więcej, z uzasadnienia aktu nie wynika również w jakim celu zacytowano w nim brzmienie art. 383 § 6 k.w. oraz art. 98a u.s.g. (skoro opisane nimi okoliczności nie zaistniały sprawie) oraz podsumowano w jakich sytuacjach oraz terminach na gminie ciąży obowiązek podjęcia uchwały stwierdzającej wygaśnięcie mandatu radnego. Wskazanie przez wojewodę w dalszej części uzasadnienia, że już [...] lipca 2020 r. Rada posiadała informację o zaistnieniu zdarzenia stanowiącego podstawę wygaśnięcia mandatu radnego, sugerować może, że organ nadzoru dopatrzył się w sprawie uchybienia przez Radę miesięcznemu terminowi, o którym mowa w art. 383 § 2 k.w. W tym zaś względzie przypomnieć wypada, że w orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że termin ten ma charakter wyłącznie instrukcyjny, w związku z czym jego bezskuteczny upływ nie pozbawia rady do podjęcia przedmiotowego rozstrzygnięcia, tym bardziej, że stwierdzenie wygaśnięcia mandatu w prawem opisanych sytuacjach (por. 383 § 2 w zw. z ust. 1 k.w.), jest obowiązkiem, a nie uprawnieniem rady gminy (por. m.in. wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2019 r., II OSK 3139/19, Lex nr 3054345, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 27 sierpnia 2018 r., II SA/Sz 893/18, Lex nr 2556526, czy podjęta na gruncie poprzedniego stanu prawnego uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 23 października 2000 r. OPS 13/00, CBOSA). Naruszenie przez radę terminu podjęcia przedmiotowej uchwały, pozostaje zatem bez wpływu na wynik sprawy, a tym samym nie może mieć charakteru istotnego.
Końcowa zaś cześć uzasadnienia aktu, zawierająca wykładnię art. 24f ust. 1 u.s.g. (opartą na orzecznictwie i skupiającą się na antykorupcyjnym celu tego przepisu) oraz lakoniczne odniesienie się do okoliczności stanowiącej podstawę faktyczną przedmiotowej uchwały, sugeruje, że Wojewoda nie zgadza się z argumentacją Rady co do oceny, czy w sprawie nastąpiło naruszenie przez radnego P. D. zakazu z art. 24f ust. 1 u.s.g. Wojewoda wskazał w tym względzie, że zlecenie wykonania usługi pochówku przedsiębiorstwu radnego, nastąpiło w oparciu o obiektywne kryterium zamieszkania osoby zmarłej, a nie z uwagi na fakt, że działalność gospodarczą w tym zakresie prowadzi radny.
W ocenie sądu tak sformułowana argumentacja, jakkolwiek odnosi się do antykorupcyjnego celu ww. przepisu, to jednak nie uwzględnia jego innego aspektu celowościowego, tj. utrzymania autorytetu konstytucyjnych organów Państwa oraz nieosłabiania zaufania wyborców i opinii publicznej co do ich prawidłowego funkcjonowania (por. m.in. wyrok NSA z dnia 18 lutego 2016 r., II OSK 2759/15, CBOSA). Jak wskazuje się bowiem w orzecznictwie, regulacja powyższa ma również służyć temu, aby funkcjonariusz publiczny nie tylko nie realizował swoich prywatnych celów dzięki posiadanej władzy, ale też by nie zachodziły przesłanki mogące stworzyć, choćby mylnie, takie wrażenie (por. wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2017 r., II OSK 102/17, CBOSA).
Z kolei zawarte w art. 24f ust. 1 u.s.g. sformułowanie "z wykorzystaniem", odnosić należy do wszelkich przypadków korzystania z mienia komunalnego gminy w ramach prowadzonej działalności, bez względu na to czy owo wykorzystywanie ma podstawę prawną, czy też jej nie posiada, jest stałe bądź jednorazowe, odpłatne bądź nieodpłatne (por. wyrok NSA z dnia 5 listopada 2010 r., II OSK 1714/10, CBOSA). Nie każde korzystanie z nieruchomości gminnych będzie wyczerpywało zakaz, o którym mowa w art. 24f ust. 1 u.s.g. (por. wyrok NSA z dnia 26 października 2017 r., II OSK 2059/17, CBOSA), jednakże uzasadnienie aktu nadzorczego stwierdzającego nieważność uchwały stwierdzającej wygaśnięcie mandatu radnego z uwagi na istotne naruszenie przez Radę art. 24f ust. 1 u.s.g., powinno wyjaśniać z jakich względów, w określonym przypadku, w ocenie organu nadzoru, nie doszło do wykorzystywania przez radnego mienia komunalnego gminy, w stopniu uzasadniającym wygaśnięcie jego mandatu.
Uzasadnienie zaskarżonego aktu, jako nieodnoszące się do ww. aspektu, trudno uznać zatem za wyczerpujące w świetle konieczności wykazania przez organ zaistnienia przesłanki istotnego naruszenia prawa oraz wymogów z art. 91 ust. 3 u.s.g., tym bardziej zaś, że pomija ono w zupełności kwestię równego traktowania radnych, w szczególny sposób zaakcentowaną w uzasadnieniu przedmiotowej uchwały.
Odnosząc się końcowo do pierwszego z zarzutów skarżącej Rady, który nie zasługuje na uwzględnienie, sąd wyjaśnia, że podziela zaprezentowane w odpowiedzi na skargę, stanowisko organu nadzoru, wyjaśniające, że powołany w skardze wyrok WSA w Poznaniu z dnia 22 czerwca 2017 r. (II SA/Po 821/16, CBOSA) dotyczył odmiennego stanu faktycznego, w którym zastosowano odrębny tryb podjęcia uchwały stwierdzającej nieważność mandatu radnego (mianowicie tryb z art. 98a u.s.g.). Z tego też względu wyroku powyższego nie można odnosić do stanu faktycznego niniejszej sprawy, w której nadzór sprawowany przez Wojewodę nad Radą na gruncie przepisów u.s.g. oraz ewentualna kontrola sądowa, inicjowana skargą podmiotu zainteresowanego - wywiedzioną na gruncie przepisów k.w., to dwa odrębne tryby weryfikacji prawidłowości przedmiotowej uchwały, które wzajemnie się nie wykluczają, jak ma to miejsce w przypadku podjęcia przez radę gminy uchwały stwierdzającej wygaśnięcie mandatu na wezwanie wojewody, wystosowane w warunkach art. 98a ust. 1 u.s.g., która wyklucza kompetencje wojewody do wydania zarządzenia zastępczego w trybie art. 98a ust. 2 u.s.g.
Z powyższych względów sąd uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze na zasadzie art. 148 p.p.s.a. orzekając przy tym w punkcie 2 wyroku, na zasadzie art. 200 p.p.s.a., o zwrocie kosztów postępowania sądowego od Wojewody na rzecz skarżącej Rady, w wysokości 480 zł, z tytułu wynagrodzenia pełnomocnika, wynikającego z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.).