Uzasadnienie
W skardze na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z [...] sierpnia 2013 r. nr [...], wydane w przedmiocie ustalenia opłaty legalizacyjnej, J. G. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania postanowień organów obu instancji. Wskazał, że nie jest w stanie zapłacić opłaty w wysokości 50.000 zł.
Wniosek ten nie mógł jednak zostać uwzględniony.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem doktryny, jak również orzecznictwem sądów administracyjnych, wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 5, Warszawa 2012, str. 485 i nast. oraz przywołane tam orzecznictwo).
W związku z powyższym nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne, nadające się do egzekucji. Zdaniem Sądu skutków takich nie wywołuje postanowienie ustalające opłatę legalizacyjną na podstawie art. 49 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane. Sąd podziela przy tym stanowisko wyrażone w postanowieniu NSA z 3 września 2013 r. sygn. II OSK 1910/13, że postanowienie w przedmiocie opłaty legalizacyjnej nie dotyczy ani nałożenia obowiązku uiszczenia opłaty, ani stwierdzenia istnienia takiego obowiązku. Opłata ta nie podlega przymusowemu ściągnięciu w trybie egzekucji, a jej nieuiszczenie oznacza rezygnację z legalizacji samowoli budowlanej, co może stać się podstawą do wydania decyzji administracyjnej, która podlega odrębnemu zaskarżeniu.
Tym samym, postanowienie to nie nadaje się do zastosowania instytucji wstrzymania wykonania, gdyż nie wywołuje bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Podobne stanowisko wyrażone zostało również w postanowieniach NSA: z 30 stycznia 2008 r. sygn. II OZ 44/08, z 22 lutego 2006 r. sygn. II OZ 172/06 (wszystkie wymienione orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
W tym stanie rzeczy Sąd uznał za zasadne odmówić udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, orzekając w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.