Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 25 listopada 2014 r. oddalono skargę w przedmiotowej sprawie. W piśmie procesowym z dnia 4 lutego 2015 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skarżący W. S. wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia tego wyroku. W motywach wniosku podał, że informował Sąd o tym, iż z powodu utraty wzroku (jedno oko nie widzi drugie widzi słabo) nie będzie mógł uczestniczyć w rozprawie. Później – listopad, grudzień to były trzy operacje w W. Dopiero obecnie wraca do zdrowia i życia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje.
W ocenie Sądu wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z treści art. 87 ustawy wynika natomiast, że warunkiem przywrócenia uchybionego terminu do dokonania określonej czynności jest spełnienie łącznie następujących przesłanek: wniesienia przez stronę wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od ustania przeszkody, która uniemożliwiła jej dochowania terminu, dokonanie jednocześnie czynności, której w zakreślonym terminie nie dokonano, oraz uprawdopodobnienie, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony.
Uchybienie terminu w przedmiotowej sprawie jest bezsporne, wobec czego zasadnym było złożenie wniosku o jego przewrócenie. Został również zachowany 7 –dniowy termin do złożenia wniosku, albowiem przyczyna uchybienia terminu – zły stan zdrowia skarżącego - trwa właściwie przez cały czas. Skarżący spełnił także warunek równoczesnego dokonania czynności, której nie dokonano w terminie, ponieważ wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku.
Spełnione, zatem zostały wymogi formalne konieczne do uwzględniania wniosku. Niemniej jednak, w ocenie Sądu, skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności, że niedochowanie terminu było przez niego niezawinione. Z okoliczności sprawy niniejszej wynika, że skarżący nie dołożył wymaganej miary staranności o swe własne życiowo ważne sprawy. Nie ulega wątpliwości, że od strony postępowania należy oczekiwać i wymagać szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swych spraw. W tym też kontekście należy oceniać przesłankę braku winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, przywrócenie terminu nie jest bowiem dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się np. nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą.
Brak winy w uchybieniu terminu można przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Powszechnie przyjmuje się, że przy ocenie braku winy, jako przesłance przywrócenia terminu procesowego, uchybionego przez stronę dotkniętą nawet ciężkim schorzeniem (inwalidztwo) nie można rezygnować z wymagania należytej staranności człowieka przejawiającego dbałość o swe własne życiowo ważne sprawy (vide: postanowienie SN, II UKN 667/98, publ. OSNP 1999/8/6; wyrok NSA O/Z w Katowicach z dnia 28 grudnia 2000 r., I SA/Ka 1781/99, publ. LEX nr 47160).
Jak wynika z akt sprawy, skarżący istotnie nie uczestniczył czynnie w rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku (o swojej nieobecności na rozprawie z powodu złego stanu zdrowia skarżący poinformował Sąd w piśmie z dnia [...] listopada 2014 r.). Niemniej jednak w zawiadomieniu o terminie rozprawy został pouczony o sposobie i terminie zgłoszenia ewentualnego wniosku o uzasadnienie wyroku. Przy dołożeniu należytej staranności mógł w dniu rozprawy telefonicznie uzyskać informację w przedmiocie wydanego orzeczenia. Podkreślić należy, że wniosek w kwestii żądania sporządzenia uzasadnienia nie jest skomplikowanym pismem procesowym, które wymagałoby znacznego nakładu sił, czy poświęcenia mu dłuższego przedziału czasu pracy. Stwierdzić zatem należy, że w sprawie niniejszej nie było przeszkód takiego rodzaju aby przy dołożeniu należytej staranności o własne interesy skarżący nie mógł złożyć stosownego wniosku w terminie.
Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 86 § 1 i 87 ustawy– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.