Uzasadnienie
Skarżący M. K. pismem z dnia [...] grudnia 2006r. wystąpił do Starosty B. o zwrot zawyżonej opłaty za kartę pojazdu, którą to opłatę – w wysokości 500 złotych – musiał uiścić w związku z rejestracją samochodu sprowadzonego z zagranicy w dniu 10 listopada 2004r.
Skarżący powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006r., mocą którego orzeczono o niezgodności § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z 20 czerwca 1997r. – Prawo o ruchu drogowym i z art. 92 ust. 1 oraz 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, wywiódł, iż pobrana opłata w oparciu o cytowane rozporządzenie Ministra Infrastruktury, jako opłata zawyżona podlega zwrotowi w wysokości 425 zł.
W odpowiedzi na powyższe żądanie, Starosta B. pismem z dnia [...] grudnia 2006r. poinformował stronę, że nie znajduje podstaw do zwrotu opłaty za kartę pojazdu, albowiem pobierając ją działał na podstawie i w granicach powszechnie obowiązującego prawa.
Organ wskazał, iż Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310) określające, że za wydanie karty pojazdu przy pierwszej rejestracji pojazdu na terenie Rzeczpospolitej Polskiej organ rejestrujący pobiera opłatę w wysokości 500 zł, obowiązywało do dnia 14 kwietnia 2006. Z uwagi na fakt, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 17 stycznia 2006r. sygn. akt U 6/04 orzekł, że przepis powołanego wyżej rozporządzenia jest niezgodny z Konstytucją RP i ustawą Prawo o ruchu drogowym, Minister Transportu i Budownictwa podpisał nowe rozporządzenie obniżające wysokość opłaty za kartę pojazdu do 75 zł (Dz. U. Nr 59, poz. 421). Przepis ten dotyczy pojazdów zarejestrowanych po dniu 14 kwietnia 2006r.
Jednocześnie podkreślono, iż Trybunał dał ustawodawcy dosyć długie vacatio legis na wprowadzenie zmian w zakresie obowiązujących przepisów dotyczących pobierania opłaty za kartę pojazdu. Tym samym zezwolił na stosowanie w/w przepisu przez okres 3 miesięcy.
W tym stanie rzeczy zdaniem organu należało stwierdzić, iż wezwanie dotyczące żądania zwrotu części opłaty uiszczonej za kartę pojazdu nie dotyczy sprawy podlegającej rozstrzygnięciu, co do istoty przez organ właściwy do rejestracji pojazdu.
Nie godząc się z powyższym stanowiskiem M. K. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na odmowę usunięcia naruszenia prawa, formułując przy tym te same zarzuty, co w wezwaniu kierowanym w dniu [...] grudnia 2006r. do Starosty B. W odpowiedzi na skargę Starosta B. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w piśmie z dnia [...] grudnia 2006r. i wniósł o odrzucenie skargi. Organ podniósł, iż zgodnie z art. 52 § 3 ustawy z dnia 30.08.2002r. prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę na akt lub czynność organu można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Tymczasem pismo z dnia 12 grudnia 2006r. o zwrot zawyżonej opłaty za kartę pojazdu - wbrew twierdzeniom skarżącego – nie może być uznane za jednoczesne wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa. Stąd wobec braku wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, skargę należy odrzucić.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu, jednakże z innych przyczyn niż wskazywał Starosta B. Zdaniem Sądu – spory na tle rozpatrywania wniosków o zwrot pobranych opłat za wydanie karty pojazdu, mogą być rozstrzygane wyłącznie w drodze postępowań cywilnych przed sądami powszechnymi, a nie w drodze administracyjnej.
Szkoda, jaką skarżący poniósł faktem uiszczenia opłaty za kartę pojazdu, której ustalenie w rozporządzeniu na kwotę 500 złotych Trybunał Konstytucyjny uznał za niekonstytucyjne i niezgodne z upoważnieniem ustawowym, wiąże się z działalnością władzy publicznej w sferze legislacyjnej. Kwestie związane zaś z odpowiedzialnością Skarbu Państwa za tzw. bezprawie legislacyjne, tj. szkody wyrządzone wydaniem aktu normatywnego, reguluje przepis art. 417¹ § 1 kodeksu cywilnego dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy z 17 czerwca 2004r. zmieniającej z dniem 1 września 2004r. Kodeks cywilny – Dz. U. z 2004r. Nr 162, poz. 1692).
Do dochodzenia roszczeń odszkodowawczych w oparciu o art. 417¹ § 1 kodeksu cywilnego właściwy jest sąd powszechny, a nie sąd administracyjny. Taki pogląd został zaprezentowany między innymi w postanowieniu WSA w Białymstoku z dnia 25 kwietnia 2006r. sygn. akt II SA/Bk 193/06.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnemu (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), jeżeli dana sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, sąd ten skargę odrzuca. Tak też należało postąpić ze skargą niniejszą.