Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] listopada 2019 r. znak [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: GITD) utrzymał w mocy decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w B. (dalej: PWITD) z [...] września 2019 r. znak [...], którą nałożono na M. K. karę pieniężną w wysokości 12 000 zł z tytułu naruszenia przepisów o transporcie drogowym.
Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco.
W dniu [...] stycznia 2019 r., podczas realizowanego w B. przez funkcjonariusza Policji zatrzymania do kontroli przewożącego piasek pojazdu marki R. prowadzonego przez W. T, stwierdzono kilka naruszeń, w tym ujawniono niepoddanie tachografu wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu (według treści wklejki z ostatniego badania, które przeprowadzono [...] grudnia 2016 r.). Z kontroli sporządzono protokół, który kierowca podpisał bez zastrzeżeń. Sporządzono dokumentację fotograficzną oraz kserokopię dokumentu WZ wskazującego jako odbiorcę piasku firmę T.. Z okazanego przez kierowcę dokumentu ubezpieczenia OC wynikało, że pojazd ubezpieczyła B. Spółka z o.o. w B. Po przekazaniu przez Policję do PWITD dokumentów z kontroli, wszczęto postępowanie administracyjne wobec Spółki B. z tytułu naruszenia przepisów o transporcie drogowym (brak aktualnych badań tachografu). W trakcie postępowania przesłuchano w charakterze świadków M. K. jako Prezesa Zarządu Spółki B. oraz kierowcę pojazdu, jak również włączono do akt postępowania pisemne wyjaśnienia M. K. z [...] lutego 2019 r., dwie faktury: z [...] stycznia 2019 r. na zakup piasku przez T. w B. oraz z [...] maja 2018 r. na zakup pojazdu marki R. przez firmę T. w B. od Spółki B..
Na podstawie ww. dowodów organ ustalił, że pojazd zatrzymany do kontroli został sprzedany firmie T.. Spowodowało to umorzenie przez PWITD postępowania prowadzonego wobec Spółki B. i wszczęcie [...] lipca 2019 r. postępowania wobec T..
W trakcie nowo wszczętego postępowania uzyskano informację z Urzędu Miejskiego w B., zgodnie z którą T. nie posiada zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika. Do akt włączono również oświadczenia M. K. i jej męża K. K., zgodnie z którymi pojazd w dnu [...] stycznia 2019 r. został pożyczony, a wykonywany nim przewóz nie miał miejsca na rzecz firmy T..
Postępowanie w pierwszej instancji zakończyło się decyzją z [...] września 2019 r. nakładającą na T. karę pieniężną w wysokości 12 000 zł z tytułu trzech naruszeń:
- - wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie–naruszenie art. 92a ust. 1, 6, 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (organ wskazał Dz. U. z 2019 r. poz. 58 ze zm.), dalej: u.t.d. oraz lp. 6.1.5 załącznika nr 3 do ustawy. Wymieniono także przepisy art. 23 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (dalej: rozporządzenie nr 165/2014) oraz załącznik I, rozdział VI pkt 3 tego rozporządzenia, jak również wskazano pkt 4 rozdziału VI załącznika IB do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w związku z art. 46 rozporządzenia nr 165/2014. Zdaniem organu, naruszono obowiązek poddania tachografu regularnemu przeglądowi przynajmniej raz na dwa lata;
- - wykonywania transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji – naruszenie art. 92a ust. 1, 6, 7 u.t.d. oraz lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy. Zdaniem organu, przewóz realizowany był w ramach działalności przedsiębiorstwa T., niezatrudniającego kierowcy W. T. Realizowano transport drogowy a nie przewóz na potrzeby własne w rozumieniu art. 4 pkt 4 u.t.d. Kierowca powinien był posiadać wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji (art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d. oraz art. 5 ust. 1 u.t.d.);
- - wykonywania przewozu drogowego rzeczy lub osób bez obowiązkowej kwalifikacji wstępnej lub obowiązkowego szkolenia okresowego kierowcy – naruszenie art. 92a ust. 1, 6, 7 u.t.d. oraz lp. 1.15 załącznika nr 3 do ustawy. Organ wskazał, że w trakcie kontroli kierowca nie posiadał szkolenia okresowego, które powinien był posiadać zgodnie z art. 39a ust. 1, art. 39f. ust. 1-4, 6-8 u.t.d.
Zdaniem PWITD, o realizowaniu w dniu [...] stycznia 2019 r. przewozu przez T. świadczą: treść dokumentu WZ oraz poinstruowanie kierowcy przez zlecającego przewóz K. K. (męża ukaranej), że przy odbiorze ładunku powinien podać nazwę T. Organ wskazał, że kilkukrotne niestawiennictwo K. K. wezwanego w charakterze świadka uniemożliwiło jego przesłuchanie. PWITD nie stwierdził przesłanek wyłączających odpowiedzialność przedsiębiorstwa na podstawie art. 92c u.t.d. Jak wyjaśnił, odpowiedzialność osoby wykonującej czynności związane z przewozem drogowym ma charakter administracyjny, jest oparta na zasadzie ryzyka a nie winy, a do przypisania odpowiedzialności wystarczy stwierdzenie naruszenia. Przedsiębiorca winien dochować należytej staranności w każdym z aspektów prowadzonej działalności, przede wszystkim winien pamiętać o obowiązkach, jakie nakładają na niego obowiązujące regulacje prawne.
Odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej wniosła M. K. kwestionując zasadność nałożonej kary pieniężnej. Wyjaśniła, że pojazd zakupiła od Spółki B. celem przewozu kruszywa na potrzeby działalności budowlanej należącej do niej firmy. Pojazdu jednak nie używała z uwagi na nieopłacalność zatrudniania kierowcy. Korzystała z usług innych firm przewozowych (załączyła kserokopie faktur). Samochód był użyczany braciom jej męża K., tj. P. i T., którzy mają firmy T. Sp. z o.o. i T. Sp. z o.o. Sp. k. (załączyła KRS). Oświadczyła, że [...] stycznia 2019 r., bez jej wiedzy, K. K. zlecił firmie swoich braci przewiezienie materiału na budowę, użyczając jej samochodu. To firma braci męża zapewniała kierowcę i możliwość zakupu piasku od kontrahenta, co wynika – w jej ocenie – z zeznań kierowcy oraz faktu przybycia T. K. po zatrzymaniu pojazdu do kontroli.
Z kolei P. K. przekazał kierowcy pieniądze. K. K. wyłącznie udzielił kierowcy szczegółowych wskazówek co do tego jaki materiał i gdzie ma zawieźć oraz wskazał jakie dane podać dla sprzedawcy kruszywa. Podkreśliła, że nie zna kierowcy, nie był on zatrudniony w jej firmie, nie zlecała mu usług, dlatego nie powinna ponosić odpowiedzialności za brak szkolenia okresowego, aktualnych badań lekarskich czy za brak orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Zwróciła uwagę na niewezwanie T. K. w charakterze świadka.
Zaskarżoną decyzją GITD utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. Organ odwoławczy orzekał na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przez PWITD, którego to materiału nie uzupełniał, a którego ocenę prawną i wyprowadzone przez organ pierwszej instancji konkluzje w całości zaakceptował jako prawidłowe i nienaruszające prawa. GITD przedstawił obszernie regulacje prawne odnoszące się do okoliczności sprawy, tj. art. 4 pkt 3, pkt 4, pkt 22 lit. b) i h), art. 5, art. 5a ust. 1, art. 92a ust. 1, ust. 3 i 7, art. 92c ust. 1 u.t.d. oraz treść załącznika nr 3 do u.t.d. w zakresie dotyczącym przypisanych stronie naruszeń. Wywodził w sposób następujący:
- - odnośnie czynu w postaci braku zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika (zagrożenie karą pieniężną 12 000 zł): przewóz był wykonywany przez T., co wynika z przedstawionego przez kierowcę dokumentu WZ, faktury VAT nr [...] potwierdzającej własność pojazdu oraz faktu, że załadunek miał się odbyć po okazaniu dokumentu WZ wskazującego ww. firmę jako odbiorcę; w czasie kontroli pojazdu kierowca nie okazał dokumentu uprawniającego do wykonywania krajowego transportu drogowego rzeczy, zaś z uzyskanych informacji wynika, że T. nie posiada licencji/zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego; strona nie przesłała dowodów potwierdzających, że jej mąż K. K. miał zlecić przewóz firmie należącej do jego braci (świadek ten nie stawił się na przesłuchanie); nie przedstawiono umowy użyczenia pojazdu; przedłożone z odwołaniem faktury nie podważają ustalonego stanu faktycznego. Organ ocenił jako bezzasadne wzywanie w charakterze świadka T. K.a, skoro z dokumentów nie wynika, aby przewóz miał być wykonywany na rzecz jego spółki. Oceniając wyjaśnienia ukaranej GITD wywiódł, że pierwotna wersja zdarzeń o pożyczeniu pojazdu przez męża koledze oraz o braku wiedzy strony o okolicznościach przewozu uległa w trakcie postępowania zmianie;
- - odnośnie czynu polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego rzeczy lub osób bez obowiązkowej kwalifikacji wstępnej lub obowiązkowego szkolenia okresowego kierowcy (zagrożenie karą pieniężną - 1500 zł), organ – powołując art. 39f ust. 4 u.t.d. – wskazał, że w trakcie kontroli drogowej kierowca okazał prawo jazdy o nr [...], w którym w rubryce 12 dot. Kodu 95 była adnotacja o dacie [...] września 2018 r. Oznacza to, że szkolenie kierowcy utraciło ważność. Organ nie dał wiary wyjaśnieniom strony, że nie zatrudniała kierowcy oraz nie zlecała przewozu. Wskazał, że zlecając przewóz mąż strony powinien upewnić się czy kierowca posiada wszystkie wymagane szkolenia i kwalifikacje do wykonywania przewozu. To strona odpowiada za kierowców wykonujących przewozy na jej rzecz, niezależnie czy są zatrudnieni w przedsiębiorstwie, czy wykonują pojedyncze zlecenie. Strona w niniejszej sprawie, działając przez swojego męża i zlecając przewóz W. T., nie dopełniła ciążącego na niej obowiązku;
- - odnośnie naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie (zagrożenie karą pieniężną - 1 000 zł), GITD wskazał identyczne regulacje prawne jak organ pierwszej instancji (art. 23, art. 32 ust. 1 rozporządzenia nr 165/2014), jak również wskazał na regulacje: art. 1 ust 3 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/799 z dnia 18 marca 2016 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 ustanawiającego wymogi dotyczące budowy, sprawdzania, instalacji, użytkowania i naprawy tachografów oraz ich elementów składowych – zgodnie z którym tachografy powinny spełniać wymagania zawarte w załączniku 1 albo w załączniku IB do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 (1); regulacje rozdziału I lit. f Załącznika IB rozporządzenia nr 3821/85, zgodnie z którymi "kalibracja" oznacza: aktualizację lub potwierdzenie parametrów pojazdu przechowywanych w pamięci danych. Parametry pojazdu obejmują identyfikację pojazdu (numery VIN, VRN i kod rejestrującego Państwa Członkowskiego) i charakterystykę pojazdu, (w, k, 1, wielkość opon, ustawienie ogranicznika prędkości, (gdy dotyczy), bieżący czas UTC, bieżącą wartość licznika kilometrów); do kalibracji urządzenia rejestrującego potrzebna jest karta warsztatowa. Na tej podstawie organ odwoławczy przyjął, że skoro ostatnie badanie okresowe zamontowanego w pojeździe tachografu analogowego przeprowadzono [...] grudnia 2016 r., zaś przepisy prawa wymagają badań maksymalnie co dwa lata, to kolejne badanie okresowe powinno było zostać przeprowadzone [...] grudnia 2018 r.
GITD wskazał, że łączna kara pieniężna za wszystkie stwierdzone w sprawie naruszenia wyniosła 14 500 zł, ale z uwagi na regulację art. 92a ust. 3 u.t.d. została ona zredukowana do kwoty 12 000 zł. Nie podzielił zarzutów odwołania, bowiem przedsiębiorca nie przedstawił żadnych wiarygodnych dowodów potwierdzających istnienie okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie przepisów wyłączających odpowiedzialność na podstawie art. 92c u.t.d.
Skargę na decyzję organu odwoławczego złożyła do sądu administracyjnego M. K. Zarzuciła naruszenie art. 7, art. 77 i art. 107 K.p.a. przez nieuwzględnienie zasady prawdy materialnej i niepodjęcie wszystkich czynności celem zebrania pełnego materiału dowodowego w sytuacji, gdy powoływała się na ważne dla niej okoliczności. Skarżąca wywodziła, że obowiązek dowodowy w sprawie ciąży przede wszystkim na organie, zaś strona nie musi przedstawiać wszystkich znanych jej dowodów. Podkreśliła fakt znajdowania się w aktach jej oświadczenia wskazującego, że kontrolowany kierowca nie wykonywał pracy w ramach jej przedsiębiorstwa, zaś pojazd został udostępniony bez jej wiedzy, o czym świadczy oświadczenie jej męża, z którym ma ustanowioną rozdzielność majątkową (załączyła umowę majątkową małżeńską). Wskazała, że nie jest odpowiedzialna za niestawiennictwo męża na wezwanie, tym niemniej to nie on zlecił przewóz a T. K. prowadzący działalność pod nazwą T. Sp. z o.o.
Sp. k., na rzecz którego jako kierowca jeździ W. T. (firma ta posiada wymagane licencje/zezwolenia na przewóz). Podkreśliła, że z uwagi na rodzinne relacje nie ma zawartej umowy użyczenia na piśmie z firmami braci męża. Ona zaś nie korzysta ze skontrolowanego samochodu, nie ma zatrudnionego pracownika oraz nie posiada wymaganych zezwoleń. Zdaniem skarżącej, organy niewłaściwie oceniły oświadczenie K. K., które również jest dowodem w sprawie.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. W jego ocenie, zebrany w sprawie materiał dowodowy jest kompletny i uwzględnia wszystkie istotne okoliczności sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Skarga podlega oddaleniu, bowiem zarówno stan faktyczny ustalony przez organ jak i sformułowana ocena prawna nie naruszają prawa w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonej decyzji.
Zgodnie z art. 4 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (w dacie przeprowadzonej kontroli Dz. U. z 2017 r., poz. 2200 ze zm.), dalej: u.t.d., krajowym transportem drogowym jest podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; transport drogowy obejmuje przy tym również a) każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4, b) działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy.
Dodać należy, że wymieniony wyżej pkt 4 art. 4 u.t.d. stanowi, że przewóz na potrzeby własne (niezarobkowy przewóz drogowy) to przejazd pojazdem po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych.
W ocenie sądu, analiza powyższych przepisów w kontekście okoliczności sprawy i zgromadzonego materiału dowodowego uprawnia do wniosku, że w dniu kontroli, tj. [...] stycznia 2019 r., samochodem ciężarowym należącym do firmy skarżącej wykonywany był krajowy transport drogowy. Nie ulega wątpliwości, że skarżąca w ramach firmy T. prowadzi działalność gospodarczą, w branży budowlanej a także w zakresie transportu drogowego towarów (wydruk z CEIDG, k. 28 akt adm.). W dniu kontroli samochodem należącym do skarżącej przewożony był piasek, zaś z posiadanego przez kierowcę dokumentu WZ wynika, że odbiorcą była firma T. Taką też nazwę firmy miał podać kierowca w miejscu dostarczenia towaru (zeznania kierowcy). Poza tym w aktach znajduje się faktura zakupu piasku wystawiona na ww. firmę strony jako nabywcę (k. 34 akt adm.). Bezspornym jest również, że pojazd należy do firmy skarżącej (k. 19 verte akt adm.).
W tych okolicznościach nie sposób przyjąć, że skarżąca nie była odpowiedzialna jako przewoźnik za realizowanie opisanego przewozu w dniu [...] stycznia 2019 r. Nie przedstawiła żadnych dowodów podważających to ustalenie, zaś uzyskane wypowiedzi skarżącej i jej męża wykazują rozbieżności: w trakcie przesłuchania [...] marca 2019 r. skarżąca wyjaśniła, że mąż pożyczył jej pojazd koledze; w pisemnym oświadczeniu K. K. z [...] lipca 2019 r. wskazał on, że pożyczył pojazd bratu, zaś skarżąca w skardze podtrzymała ostatecznie wersję męża (zmieniając własną), że pojazd został pożyczony bratu męża. Przy czym na kilkukrotne wezwanie na przesłuchanie w charakterze świadka K. K. nie stawił się. Uzasadniało to przyjęcie, jak trafnie uczyniły organy, że odpowiedzialną osobą (przewoźnikiem) w dacie kontroli jest skarżąca działająca pod firmą T. i to ona w tym dniu realizowała krajowy transport drogowy w rozumieniu art. 4 pkt 1 i 3 u.t.d.
Nie był to jednocześnie przewóz na potrzeby własne w rozumieniu art. 4 pkt 4 u.t.d., bowiem pojazd samochodowy nie był prowadzony przez samego przedsiębiorcę lub jego pracownika – art. 4 pkt 4 lit. a u.t.d. (skarżąca utrzymuje, że kierowca nie jest przez nią zatrudniony).
Realizowanie krajowego transportu drogowego wymagało posiadania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, co wprost wynika z art. 5 ust. 1 u.t.d., zgodnie z którym podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE, zwanym dalej "rozporządzeniem (WE) nr 1071/2009". Jak ustalono, skarżąca nie posiada takiego zezwolenia (pismo UM w B. z [...] lipca 2019 r., k. 63 akt adm.), co uzasadniało zastosowanie sankcji z art. 92a ust. 1 w związku z ust. 7 pkt 1 u.t.d. oraz lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. w wysokości 12 000 zł. Orzeczenie zaskarżoną decyzją w tym zakresie jest zatem uzasadnione oraz nie narusza wyżej wskazanych przepisów.
Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi zmierzające do podważenia ustaleń faktycznych poczynionych przez organ. Zawnioskowany do przesłuchania przez skarżącą świadek K. K. nie stawił się pomimo kilkukrotnego wezwania, zaś organ – wobec zgromadzonego materiału dowodowego, który był wyczerpujący do podjęcia rozstrzygnięcia i nie wymagał uzupełnienia – nie miał podstaw wzywać w charakterze świadka T. K. na okoliczność ustalenia podmiotu realizującego faktycznie przewóz. Organ nie ma obowiązku z urzędu poszukiwania dowodów na potwierdzenie danych wskazywanych przez stronę, jeśli zgromadzony materiał dowodowy uznaje za wystarczający i wyjaśniający istotę sprawy. Taka ocena została przez organ sformułowana, nie uchybia ona zasadzie swobodnej oceny dowodów (art. 80 K.p.a.), uwzględnia całokształt materiału dowodowego i zawiera logiczne wnioski, a zatem nie narusza prawa. Została nadto wyczerpująco przedstawiona w uzasadnieniu decyzji spełniającym wymagania art. 107 § 3 K.p.a. Dodać należy, że przepis art. 7 K.p.a. statuujący zasadę prawdy obiektywnej wskazuje na prowadzenie postępowania zarówno na wniosek jak i z urzędu a nie wyłącznie z urzędu.
Organ ocenia okoliczności sprawy na podstawie dowodów i obiektywnie ustalonych okoliczności a nie na podstawie niepotwierdzonych relacji, powiązań i umów rodzinnych (skarżąca twierdząc o użyczeniu pojazdu członkom rodziny nie przedstawiła umowy użyczenia). Także faktury VAT przedstawione przez skarżącą nie dotyczą daty 3 stycznia 2019 r., a pochodzą z innych dat. Okoliczność, że skarżąca w swojej działalności posługuje się innymi firmami przewozowymi nie podważa tego, że w jej imieniu realizowany był transport w dniu 3 stycznia 2019 r. Z kolei istniejąca rozdzielność majątkowa między skarżącą i jej mężem nie jest okolicznością mającą jakiekolwiek znaczenie w sprawie.
Powyższa pozytywna ocena sądu odnośnie przesłanek ukarania skarżącej oraz uzasadnienia i wyjaśnienia stanowiska przez organ dotyczy również przypisania skarżącej dwóch pozostałych naruszeń.
W sposób niewątpliwy z materiału dowodowego wynika, że zamontowany w pojeździe tachograf nie posiadał wymaganych aktualnych badań. Tymczasem z art. 23 ust. 1 rozporządzenia nr 165/2014 wynika, że tachografy poddaje się regularnym przeglądom wykonywanym przez zatwierdzone warsztaty; przeglądy te przeprowadza się co najmniej raz na dwa lata. Z kolei z Załącznika I "Wymogi dotyczące budowy, badań, instalacji i sprawdzania tachografów analogowych" rozdziału VI "Sprawdzenia i przeglądy" ust. 3 lit. a do tego rozporządzenia wynika, że przeglądy okresowe urządzeń zamontowanych w pojazdach są przeprowadzane co dwa lata, przy czym mogą być przeprowadzane przy okazji okresowego badania technicznego. Na konieczność spełnienia warunków przewozu drogowego wynikających z rozporządzenia nr 165/2014 wskazał wprost ustawodawca w art. 4 pkt 22 lit. h u.t.d. Sankcją zaś za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie, jest kara w wysokości 1000 zł (lp. 6.1.5. załącznika nr 3 do u.t.d.).
W sprawie niniejszej w aktach sprawy znajduje się zdjęcie tzw. wklejki z badania technicznego (k. 6 akt adm.) z wpisem wskazującym, że ostatnie badanie tachografu zostało przeprowadzone [...] grudnia 2016 r. W dniu kontroli 3 stycznia 2019 r. badanie to nie było już zatem aktualne. Skarżąca przy tym ani w odwołaniu, ani w skardze powyższego ustalenia wprost nie podważa koncentrując argumentację wyłącznie na kwestii podmiotu odpowiedzialnego za przewóz, co – jak wyżej wywiedziono – jest zarzutem nieskutecznym. Była ona tymczasem zobowiązana, jako właściciel pojazdu, zapewnić aktualne badanie okresowe tachografu, czemu uchybiła.
Zgodnie z art. 39a ust. 1 pkt 6 w związku z art. 39f ust. 1 u.t.d. (organ błędnie wskazał art. 39f ust. 4), przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę, jeżeli osoba ta ukończyła szkolenie okresowe, przy czym kierowca wykonujący przewóz drogowy obowiązany jest uzyskać wpis do polskiego krajowego prawa jazdy, potwierdzający spełnienie wymagań, o których mowa w art. 39a ust. 1 pkt 3 i 4 oraz odpowiednio pkt 5 lub 6, przy niewystąpieniu żadnej z okoliczności zwalniających z tego wymogu wymienionych w art. 39a ust. 3 u.t.d. Istotnie, na zdjęciu prawa jazdy kierowcy (k. 4 akt adm.) znajduje się w pozycji 12 kod 95 z datą [...] września 2018 r., co oznacza, że na dzień kontroli szkolenie okresowe kierowcy utraciło ważność. Sankcją za to naruszenie jest kara 1 500 zł wynikająca z lp. 1.15 załącznika nr 3 do u.t.d. Nie ma przy tym znaczenia okoliczność podnoszona przez skarżącą, że nie zatrudniała kierowcy wykonującego przewóz.
Jak wynika z art. 92a u.t.d. za kierowców zatrudnionych w podmiocie wykonującym przewóz drogowy uważa się również osoby niezatrudnione przez podmiot wykonujący przewóz drogowy, wykonujące osobiście przewozy drogowe na jego rzecz.
Należy również zauważyć, że ocena prawna sądu w sprawie niniejszej jest zbieżna z oceną prawną sformułowaną przez tutejszy sąd w sprawie II SA/Bk 72/20 ze skargi M. K. na decyzję GITD z [...] listopada 2019 r. nr [...] o ukaraniu karą pieniężną w wysokości 2 000 zł za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę nieposiadającego orzeczenia lekarskiego i psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (naruszenie art. 92a ust. 2 u.t.d. w związku z lp. 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d.). W szczególności należy podzielić ten fragment ww. oceny, zgodnie z którym nie ma znaczenia "czy i w jakim zakresie faktyczne zlecenie kontrolowanego przewozu odbyło się poza wiedzą skarżącej, właścicielki środka transportu i jednocześnie właścicielki przewożonego ładunku, jako takiej będącą osobą odpowiedzialną za wykonywanie spornego przewozu. Skarżąca żadnym dokumentem nie wykazała bowiem, że sporny przewóz został zlecony zewnętrznemu przewoźnikowi w ramach zakupionej usługi przewozu".
Trafnie organy w sprawie niniejszej zastosowały także art. 92a ust. 3 u.t.d., zgodnie z którym suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych.
Zdaniem przy tym sądu, wobec ukarania skarżącej w sprawie II SA/Bk 72/20 – w sprawie niniejszej nie ma zastosowania przepis art. 92a ust. 10 u.t.d., zgodnie z którym jeżeli czyn będący naruszeniem, o którym mowa w załączniku nr 3 do ustawy, stanowi jednocześnie naruszenie, o którym mowa w załączniku nr 4 do ustawy, w przypadku podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem będącego jednocześnie osobą, o której mowa w ust. 2, nakłada się wyłącznie karę pieniężną, o której mowa w ust.
- 1. Czyny, za które ukarano w sprawie niniejszej (opisane w załączniku nr 3 do u.t.d.) nie stanowią jednocześnie czynów, za które ukarano w sprawie II SA/Bk 72/20. Czymś innym jest brak szkolenia okresowego, nieposiadanie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego i brak aktualnych badań tachografu a czymś innym brak wymaganych badań psychologicznych i lekarskich, mimo że wszystkie ww. czyny wynikają z tego samego zdarzenia. Jednocześnie przepis art. 92a ust. 10 u.t.d. uprawnia do ukarania w razie zbiegu przepisów za czyny z ust.
- 1. Ukaranie w sprawie niniejszej tym bardziej zatem znajduje uzasadnienie prawne.
Sąd podziela również ocenę organów w sprawie niniejszej, zgodnie z którą nie zaistniały w sprawie przesłanki do niewszczynania postępowania tj. przesłanki do zastosowania art. 92c u.t.d. Odpowiedzialność przewoźnika drogowego, o której mowa w art. 92a u.t.d., jest rodzajem odpowiedzialności na zasadzie ryzyka a nie winy. Dlatego, co do zasady, bez znaczenia są okoliczności, w jakich doszło do powstania naruszeń. To na podmiocie odpowiedzialnym ciąży obowiązek wykazania okolicznościami sprawy i dowodami, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Winny to być obiektywne przeszkody nieprzewidywalne bądź niemożliwe do przeciwdziałania i zapobieżenia. Nie mieści się w nich brak nadzoru osoby odpowiedzialnej za transport w przedsiębiorstwie nad środkiem transportu i brak kontroli przebiegu czynności transportowych.
Niefrasobliwe działanie małżonka skarżącej związane z nieformalnym przekazaniem środka transportu należącego do firmy skarżącej podmiotowi trzeciemu, nie mieści się w przyczynach wyłączających odpowiedzialność przewoźnika lub osoby odpowiedzialnej za przewóz opartą na zasadzie ryzyka.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.