Uzasadnienie
Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:
Wnioskiem z 12 kwietnia 2022 r. "S." Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: "Inwestor") wystąpiła do Wójta Gminy Parchowo (dalej: "Wójt", "organ pierwszej instancji") o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie do trzech instalacji fotowoltaicznych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną o mocy do 1 MW każda (łączna moc do 3 MW), na terenie działki nr [...], obręb Ż., gmina Parchowo, powiat bytowski.
Pismem z 21 kwietnia 2022 r. Wójt zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie.
Następnie organ pierwszej instancji wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gdańsku (dalej: "RDOŚ w Gdańsku"), Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Bytowie (dalej: "PPIS w Bytowie") i Dyrektora Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni w Gdańsku (dalej: "Dyrektor PGW Wody Polskie") o wyrażenie opinii w przedmiocie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia.
Postanowieniem z 29 kwietnia 2022 r. RDOŚ w Gdańsku wyraził opinię o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. Pismem z 4 maja 2022 r. PPIS w Bytowie wyraził opinię, że dla ww. przedsięwzięcia nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Natomiast pismem z 10 maja 2022 r. Dyrektor PGW Wody Polskie nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania ww. przedsięwzięcia na środowisko.
Pismami z 4 maja 2022 r. I. W. i M. W. (dalej: "Skarżący"), L. W. oraz P., reprezentowana przez L. W. i C. J., wyrazili negatywną opinię wobec planowanego przedsięwzięcia, zgłaszając do niego zastrzeżenia.
Decyzją z 21 lipca 2022 r. Wójt, na podstawie art. 84 ust. 1 i 2 w zw. z art. 75 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2021 r., poz. 2373 ze zm.) - dalej: "u.u.i.ś.", stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia oraz wskazał warunki dotyczące etapu realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia oraz wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym, czyniąc charakterystykę przedsięwzięcia załącznikiem do decyzji.
W wyniku odwołania wniesionego od powyższej decyzji przez I. W. i M. W. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy) decyzją z 2 września 2022 r. utrzymało ją w mocy.
W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania wskazując, że zasadnicze zarzuty odwołania zmierzają do wykazania, iż planowana inwestycja będzie oddziaływać w istotny sposób na sąsiednie nieruchomości i ekosystem powodując: 1) nieuzasadnioną w świetle zebranych dowodów zmianę przeznaczenia gruntu rolnego objętego wnioskiem na działalność produkcyjną, 2) utratę cennych siedlisk przyrodniczych i chronionych gatunków, 3) zmianę walorów krajobrazowych, 4) narażenie na negatywne skutki zdrowotne okolicznych mieszkańców w związku ze spodziewanymi zmianami, 5) brak uwzględnienia istotnych racji dotyczących ochrony środowiska.
Kolegium wskazało następnie, że objęte postępowaniem przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - § 3 pkt 54 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839) - dalej: "rozporządzenie z 10 września 2019 r.". Dla tego rodzaju przedsięwzięć przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko jest wymagane tylko wówczas, jeżeli obowiązek przeprowadzenia takiej oceny został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 u.u.i.ś.
Organ odwoławczy podniósł, że jeżeli przedmiotem postępowania środowiskowego jest przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko to sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko oraz przeprowadzenie postępowania środowiskowego w pełnym zakresie wraz z oceną oddziaływania na środowisko jest obligatoryjne. W takiej bowiem sytuacji, z woli ustawodawcy, określone kategorie przedsięwzięć (opisane w § 2 rozporządzenia z 10 września 2019 r.) zostały uznane za wywierające taki wpływ na środowisko, który w każdy przypadku powinien być szczegółowo analizowany pod kątem zapewnienia bezpieczeństwa środowiska, życia i zdrowia ludzi.
Natomiast w przypadku przedsięwzięć mieszczących się w zakresie § 3 ww. rozporządzenia, tj. przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, takie pełne postępowanie jest wymagane tylko wówczas, jeżeli wstępne czynności ocenne potwierdzą taką konieczność. Na te czynności wstępne składa się zasięgnięcie opinii organów wskazanych w art. 64 ust. 1 u.u.i.ś. oraz zbadanie karty informacyjnej przedsięwzięcia pod kątem kryteriów określonych w art. 63 ust. 1 tej ustawy. W ocenie Kolegium potrzeba taka nie zachodziła w niniejszej sprawie, a za tym wnioskowaniem przemawia kompletność wniosku złożonego przez Inwestora, którego zawartość w pełni odpowiadała wymaganiom art. 74 ust. 1 u.u.i.ś.
Natomiast karta informacyjna przedsięwzięcia (uzupełniona i doprecyzowana w toku postępowania), jako zasadniczy dokument chrakteryzujący przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zawiera wszystkie dane określone w art. 62a u.u.i.ś.
Organ odwoławczy przyznał, że organ właściwy do rozstrzygnięcia sprawy nie jest formalnie związany opiniami organów współdziałających, jednak są to organy wyspecjalizowane w zakresie gospodarki wodnej (Dyrektor PGW Wody Polskie), w zakresie ochrony środowiska (RDOŚ w Gdańsku) oraz w zakresie higieny (PPIS w Bytowie). Kolegium zwróciło uwagę, że organy wyspecjalizowane w zakresie ochrony środowiska i gospodarki wodnej, w ramach swoich kompetencji, nie dostrzegły szczególnych okoliczności, które świadczyłyby o konieczności przeprowadzenia postępowania środowiskowego w pełnym zakresie. Opinia RDOŚ w Gdańsku wskazała na potrzebę określenia w decyzji środowiskowej warunków dotyczących ochrony środowiska, koniecznych do uwzględnienia na etapie budowy i eksploatacji przedsięwzięcia oraz sporządzania projektu budowlanego. Analizując szczegółowo rodzaj i skalę przedsięwzięcia oraz przewidywane oddziaływania i proponowane rozwiązania minimalizujące je organ ten miał na uwadze, że zasięg oddziaływania inwestycji zostanie ograniczony do działki objętej wnioskiem, nie powodując przekroczenia standardów jakości środowiska.
Zdaniem organu odwoławczego zgromadzony materiał dowodowy zawierał kompletne informacje charakteryzujące planowane przedsięwzięcie, jego uwarunkowania, w tym charakter sąsiedztwa, stanowiące wystarczającą podstawę do oceny wymogów i uwarunkowań środowiskowych.
Za bezzasadny Kolegium uznało zarzut naruszenia art. 11 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2022 r., poz. 916 ze zm.) - dalej: "u.o.p.", zgodnie z którym na obszarach graniczących z parkiem narodowym wyznacza się otulinę parku narodowego. W tym zakresie wskazano, że projektowana inwestycja będzie zlokalizowana na działce nr [...], obręb Ż., gmina Parchowo. Powierzchnia tej działki wynosi około 4,5 ha, natomiast powierzchnia przeznaczona pod budowę elektrowni fotowoltaicznej wyniesie do 4,5 ha. Teren przeznaczony pod realizację wnioskowanego przedsięwzięcia stanowią gleby orne o klasach bonitacyjnych RV i RVI. Na terenie działki nr [...] nie ma zabudowań, inwestycja położona jest w odległości około 500 m od najbliższej zabudowy jednorodzinnej mieszkaniowej, zlokalizowanej na działce nr [...], położonej na północny-wschód od terenu inwestycyjnego.
Organ odwoławczy zaznaczył, że planowane przedsięwzięcie zlokalizowane jest poza obszarami Natura 2000. Najbliższe obszary Natura 2000 znajdują się w odległości: około 0,20 km Natura 2000 Dolina Słupi PLH220052 i około 1,04 km Natura 2000 Dolina Słupi PLB220002. Zdaniem Kolegium położenie inwestycji na terenie wykorzystywanym rolniczo wyklucza możliwość utraty powierzchni i fragmentacji siedlisk przyrodniczych oraz siedlisk gatunków stanowiących przedmiot ochrony w ww. obszarach Natura 2000. Mając na uwadze położenie geograficzne oraz skalę i charakter przedsięwzięcia organ odwoławczy podniósł, że brak jest obaw, aby realizacja inwestycji mogła spowodować pogorszenie stanu siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony zostały wyznaczone ww. obszary Natura 2000, wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których obszary ochrony zostały wyznaczone, pogorszyć integralność obszarów Natura 2000 lub ich powiązania z innymi obszarami.
Zdaniem Kolegium działania minimalizujące zastosowane na etapie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia sprawią, że planowana inwestycja nie wpłynie na otulinę parku krajobrazowego w sposób bezpośredni lub pośredni. Przy uwzględnieniu charakteru i skali inwestycji stwierdzono, że przedsięwzięcie nie narusza przepisów w tym zakresie. Wskazano, że teren inwestycyjny znajduje się w obszarze korytarza ekologicznego Bory Tucholskie Północny, jednak inwestycja ma charakter punktowy, a nie liniowy - w związku ze stwierdzonym obszarem oddziaływania oraz zastosowaniem rozwiązań chroniących środowisko nie wpłynie ona negatywnie na zachowanie ciągłości korytarza ekologicznego.
Tym samym, nie jest wymagana dodatkowa ochrona miejsca zainwestowania ponad ustalenia decyzji organu pierwszej instancji i opinie RDOŚ w Gdańsku oraz PGW Wody Polskie, mając na uwadze określone w decyzji zalecenia, które przewidziano do uwzględnienia w projekcie budowlanym. W ocenie organu odwoławczego decyzja organu pierwszej instancji w pełni koresponduje z zaleceniami wydanych w sprawie opinii, w tym z opinią RDOŚ w Gdańsku, mającą na względzie rodzaj przedsięwzięcia, jak też szczegółowe wymagania ochrony środowiska.
Zdaniem Kolegium zarzuty odwołania stanowią wyraz obaw, jakie ma powodować realizacja przedsięwzięcia, pomijając w istocie w zupełności rzeczywisty rodzaj i rozmiar przewidywanych oddziaływań. W ocenie organu odwoławczego zaskarżona decyzja w pełni uwzględnia rozmiar inwestycji, jego położenie względem obszarów chronionych, jak też ustalenia dotyczące przewidywanych oddziaływań na środowisko. W tym zakresie wskazano, że wszystkie komponenty, wykorzystywane podczas realizacji przedsięwzięcia, będą dostarczane na miejsce inwestycji jako elementy częściowo przygotowane do montażu, co wpłynie na zminimalizowanie hałasu oraz ograniczenie ilości powstałych odpadów. Odpady powstałe w wyniku prowadzonych prac budowlanych zostaną wywiezione i zagospodarowane, prowadzona będzie selektywna zbiórka odpadów powstających podczas prac, będą one gromadzone w szczelnych pojemnikach, w miejscach do tego wydzielonych.
Na etapie eksploatacji odpady będą powstawać w wyniku prac serwisowych i napraw instalacji, nie będą one magazynowane w obrębie działki inwestycyjnej, a bezpośrednio po wytworzeniu będą przekazywane uprawnionym podmiotom prowadzącym działalność w zakresie gospodarowania odpadami. Nie przewiduje się czasowego magazynowania odpadów wynikających z remontów i serwisu na etapie eksploatacji, tym samym nie ma możliwości ich wpływu na środowisko. Powstające ścieki bytowe będą odprowadzane do przenośnych zbiorników bezodpływowych oraz systematycznie opróżniane przez firmę zajmującą się wynajmem i obsługą takich zbiorników. Okresowe mycie paneli fotowoltaicznych odbywać się będzie wyłącznie za pomocą zdemineralizowanej wody pod ciśnieniem bez zastosowania jakichkolwiek substancji czyszczących, w tym detergentów. Woda do mycia paneli zostanie doprowadzona na teren inwestycji w specjalnie do tego przeznaczonych beczkowozach. Mycie paneli będzie się odbywać raz lub dwa razy w roku.
Kolegium oceniło tym samym, że inwestycja nie wpłynie na stan zasobów naturalnych, nie będzie wymagała użycia dużej ilości surowców, wody, materiałów, paliw i energii. Dzięki zastosowaniu nowoczesnych urządzeń, maszyn i pojazdów inwestycja nie będzie emitowała zanieczyszczeń do powietrza w ilościach istotnie, negatywnie oddziaływujących na otoczenie. Ze względu na swój charakter oraz zakres inwestycja nie będzie wpływała w sposób istotny na pogłębienie zmian klimatu, nie będzie generować istotnego oddziaływania na elementy przyrodnicze oraz krajobrazowe w okresie eksploatacji. Zaznaczono, że na wnioskowanym terenie pod planowaną inwestycję nie znajdują się i nie są planowane inne przedsięwzięcia, które swym oddziaływaniem mogłyby skumulować się z potencjalnym oddziaływaniem planowanej farmy fotowoltaicznej. Przedsięwzięcia tego typu nie będą również znajdowały się w okolicy planowanego przedsięwzięcia.
W związku z tym nie dojdzie do jakiegokolwiek kumulowania się oddziaływań m.in. w kontekście wpływu na krajobraz, klimat akustyczny, czy promieniowanie elektromagnetyczne. Eksploatacja planowanej inwestycji nie będzie powodowała znacznego hałasu oraz emisji zanieczyszczeń do powietrza atmosferycznego, nie wymaga stałej obsługi, zaplecza sanitarnego, instalacji wodno-kanalizacyjnej, a znikome oddziaływanie pola elektromagnetycznego zamknie się w obrębie inwestycji.
W skardze na decyzję organu odwoławczego I. W. i M. W., wnosząc o jej uchylenie w całości, zarzucili jej naruszenie:
- 1. prawa materialnego, tj. art. 59 w zw. z art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. poprzez błędne uznanie, że w sprawie nie zachodzi przesłanka do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia, podczas gdy zabudowa systemami fotowoltaicznymi wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą należy do przedsięwzięć znacząco oddziałujących na środowisko, które nieodwracalne zniszczy siedliska przyrodnicze i chronione gatunki;
- 2. prawa materialnego, tj. art. 38 oraz art. 74 ust 1 Konstytucji RP poprzez wydanie decyzji z pominięciem zapewnienia bezpieczeństwa ekologicznego współczesnemu i przyszłym pokoleniom oraz z pominięciem ochrony życia (zdrowia) ludzkiego, albowiem sporne urządzenia poprzez uciążliwość wibroakustyczną urządzeń przetwarzających energię słoneczną w energię elektryczną oraz w związku z negatywnym polem elektromagnetycznym stanowią potencjalne zagrożenie dla życia i zdrowia ludzkiego;
- 3. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm.) - dalej: "k.p.a.", gdyż w toku postępowania organy nie podjęły wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że w sprawie zachodzi przesłanka do przeprowadzenia oceny oddziaływania spornego przedsięwzięcia na środowisko. Podkreślono, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest jednym z najważniejszych elementów oceny oddziaływania na środowisko. Raport powinien uwzględniać wszystkie potencjalne zagrożenia środowiskowe związane z realizacją planowanej inwestycji. Jego zadaniem jest przeanalizowanie i określenie, jaki będzie zakres oddziaływania projektowanego przedsięwzięcia na środowisko, przy uwzględnieniu planowanych rozwiązań inwestycyjnych i zestawienie tego z innymi możliwościami (wariantami). Organ wydający decyzję określającą uwarunkowania środowiskowe ma obowiązek dokonania na podstawie art. 80 k.p.a. oceny wartości dowodowej raportu, a uczestnicy postępowania mogą zgłaszać zastrzeżenia dotyczące tego dowodu.
Skarżący przyznali, że inwestycje obejmujące farmy fotowoltaiczne zostały zaliczone do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i wobec tego przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest fakultatywne, ale ostatecznie o konieczności przeprowadzenia takiej oceny decyduje organ prowadzący postępowanie o wydanie decyzji środowiskowej. Zdaniem Skarżących organ mając taką możliwość powinien był wręcz domagać się takiego raportu przed wydaniem decyzji środowiskowej, ze szczególnym uwzględnieniem oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie, pogorszenie warunków krajobrazowo-turystycznych i wypoczynku mieszkańców, ograniczenie możliwości zabudowy, emisji zanieczyszczeń oraz wpływu na siedliska ptaków. Podkreślono, że zarówno działka nr [...], jak i sąsiadujące z nią nieruchomości położone są na obszarze otuliny Parku Krajobrazowego Dolina Słupi, który jest uznawany za region o wysokich walorach przyrodniczych i krajobrazowych, czego dowodem jest powołanie wielu form ochrony.
Skarżący wskazali, że należące do nich działki nr [...] i [...], położone w sąsiedztwie spornej działki nr [...], są objęte programem Natura 2000. Głównym celem funkcjonowania obszarów Natura 2000 jest zachowanie określonych typów siedlisk przyrodniczych oraz gatunków, które uważa się za cenne i zagrożone w skali całej Europy. Na obszarze Natura 2000 obowiązuje zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów u.u.i.ś. Natomiast zgodnie z art. 33 ust. 1 u.o.p. zabrania się podejmowania działań mogących, osobno lub w połączeniu z innymi działaniami, znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000, w tym w szczególności: 1) pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony wyznaczono obszar Natura 2000 lub 2) wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000, lub
3) pogorszyć integralność obszaru Natura 2000 lub jego powiązania z innymi obszarami. Podkreślono, że grupą szczególnie narażoną na negatywne oddziaływanie farmy fotowoltaicznej są ptaki, planowana inwestycja może wywoływać kolizje ptaków z panelami w wyniku olśnienia.
Podniesiono, że środowisko, obszary Natura 2000 i krajobraz Parku Narodowego Dolina Słupi są pojmowane jako dobro wspólne, zasługujące na zachowanie dla obecnych i przyszłych pokoleń. W ocenie Skarżących inwestycja pogorszy walory krajobrazowe, zdewastuje siedliska przyrodnicze oraz wpłynie na wyginięcie chronionych gatunków. Ponadto skala planowanej farmy fotowoltaicznej pogorszy walory dziedzictwa kulturowego w przestrzeni geograficznej, skutkując zmniejszeniem atrakcyjności regionu, a co za tym idzie negatywnym wpływem na rozwój turystyki. Nie bez znaczenia jest również okoliczność, że zarówno działka nr [...], jak i otaczające je tereny (w tym należące do Skarżących nieruchomości) stanowią grunty orne, a więc działki, których przeznaczeniem jest produkcja rolna. Zdaniem Skarżących przedmiotowa inwestycja nie powinna zostać zbudowana na terenach przeznaczonych na działalność produkcyjną.
Wskutek działalności farm fotowoltaicznych ucierpi gleba rolnych użytków, wody powierzchniowe i podziemne. Budowa farmy fotowoltaicznej może w przyszłości ograniczyć budowy siedlisk rolniczych, a także wywrzeć szkodliwy wpływ na siedliska ptaków w trawach, krzakach i drzewach, a w rezultacie utratę wielu cennych siedlisk naturalnych, a także zmianę warunków krajobrazowo-turystycznych oraz warunków bytowania i wypoczynku, możliwe jest też wystąpienie tzw. syndromu odbitego światła, a także uciążliwości związane z konserwacją i sezonowym myciem paneli.
Końcowo zarzucono, że organy zignorowały sprzeciw społeczny właścicieli i mieszkańców terenów znajdujących się w sąsiedztwie spornej inwestycji, pomijając istotną okoliczność, że sporna inwestycja z całą pewnością będzie oddziaływała na sąsiednie działki. W sprawie nie wzięto pod uwagę potrzeby konsultacji z mieszkańcami miejscowości, w której ma być budowana inwestycja, w tym głosu Skarżących, których działki sąsiadują z nieruchomościami, na których planowana jest inwestycja i którzy nie wyrażają zgody na jej realizację.
Kolegium w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie.
W piśmie procesowym z 5 stycznia 2023 r. Skarżący wnieśli o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ustalił i zważył, co następuje
Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.
W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c P.p.s.a.).
Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.
Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 2 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy.
Aktem poddanym sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z 2 września 2022 r. utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy Parchowo z 21 lipca 2022 r. stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie do trzech instalacji fotowoltaicznych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną o mocy do 1 MW każda (łączna moc do 3 MW), na terenie działki nr [...], obręb Ż., gmina Parchowo, powiat bytowski, oraz ustalającą warunki dotyczące realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia oraz wymagania dotyczące ochrony środowiska do uwzględnienia w projekcie budowlanym.
Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2022 r., poz. 1029 ze zm.).
W myśl art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 u.u.i.ś. uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych oraz decyzji o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części - wydawanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, co wynika z treści art. 72 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś. Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 72 ust. 3 u.u.i.ś.). Stosownie do art. 71 ust. 1 u.u.i.ś. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania dla realizacji konkretnego przedsięwzięcia.
Charakter planowanej inwestycji określa zatem konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed złożeniem wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją uznaniową.
Przesłanki wydania decyzji negatywnej, tzn. decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia, muszą wynikać z konkretnie wskazanych uregulowań prawnych i faktycznych. Odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może zatem nastąpić w przypadku wystąpienia sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający, czy też sprzeczności z innymi przepisami prawa. Podstawę taką może również stanowić wynikająca z art. 81 ust. 1 u.u.i.ś. odmowa zgody na realizacje przedsięwzięcia w innym wariancie niż proponowany przez wnioskodawcę.
Zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś. przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest wymagane w przypadku przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Natomiast w myśl art. 59 ust. 1 pkt 2 tej ustawy przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest wymagane w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, gdy obowiązek powyższy został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. Ten ostatni przepis wskazuje zaś, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie kryteria wymienione w tym artykule, przy czym u.u.i.ś. obliguje organ w art. 64 ust. 1 do wcześniejszego zasięgnięcia opinii m.in. regionalnego dyrektora ochrony środowiska i organu właściwego do wydania oceny wodnoprawnej, o której mowa w przepisach ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne.
Organ prowadzący postępowanie jest zatem zobowiązany do ustalenia, czy w sprawie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia przy uwzględnieniu stanowiska organów opiniujących.
W niniejszej sprawie Wójt wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gdańsku, Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Bytowie i Dyrektora Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni w Gdańsku o wyrażenie opinii w przedmiocie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia.
Postanowieniem z 29 kwietnia 2022 r. RDOŚ w Gdańsku wyraził opinię o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, wskazując na konieczność określenia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia wskazanych w postanowieniu warunków dotyczących etapu realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia. Pismem z 4 maja 2022 r. PPIS w Bytowie wyraził opinię, że dla ww. przedsięwzięcia nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, określając warunki konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym oraz na etapie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia.
Natomiast pismem z 10 maja 2022 r. Dyrektor PGW Wody Polskie nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania ww. przedsięwzięcia na środowisko, wskazując na konieczność uwzględnienia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach określonych w tym piśmie warunków i wymagań.
Planowana w niniejszej sprawie inwestycja ma polegać na budowie do trzech instalacji fotowoltaicznych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną o mocy do 1 MW każda (łączna moc do 3 MW), na terenie działki nr [...], obręb Ż., gmina Parchowo.
Organy obu instancji trafnie przyjęły, że przedmiotowa inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stosownie do § 3 ust. 1 pkt 54 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839 ze zm.), który dotyczy zabudowy przemysłowej, w tym zabudowy systemami fotowoltaicznymi, lub magazynowej, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż: a) 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, b) 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a. W konsekwencji organy przyjęły, że przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko nie jest w tym przypadku obligatoryjne, lecz zostało uzależnione od stwierdzenia tego obowiązku przez Wójta przy uwzględnieniu warunków określonych w art. 63 ust. 1 u.u.i.ś.
Zgodnie z art. 61 ust. 2 u.u.i.ś. ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, stanowiącą część postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przeprowadza organ właściwy do wydania tej decyzji. Postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia.
W myśl art. 3 ust. 1 pkt 8 u.u.i.ś. przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności: weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu.
W ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko oraz ludność, w tym zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, krajobraz, w tym krajobraz kulturowy, wzajemne oddziaływanie między tymi elementami, dostępność do złóż kopalin, ryzyko wystąpienia poważnych awarii oraz katastrof naturalnych i budowlanych, możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wymagany zakres monitoringu (art. 62 ust. 1 u.u.i.ś.).
Stosownie do art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b u.u.i.ś. obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając m.in. rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych, dla których została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem.
Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa wpływ planowanego przedsięwzięcia na środowisko i wymagania, jakie powinny być spełnione, aby zminimalizować skutki negatywnego wpływu na środowisko czynników dla niego szkodliwych. Ocena oddziaływania na środowisko jest więc szczególną procedurą mającą na celu ocenę skutków realizacji danego przedsięwzięcia na środowisko i jego elementy, decydującą o możliwości realizacji przedsięwzięcia.
W przypadku, gdy odstąpiono od konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymogów przewidzianych w przepisach k.p.a., powinno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 u.u.i.ś., uwzględnionych przy stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Umożliwia to dokonanie oceny co do prawidłowości rozstrzygnięcia w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia (zob. wyroki: WSA w Warszawie z 10 maja 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 234/16, WSA w Poznaniu z 23 marca 2016 r. sygn. akt II SA/Po 323/15, WSA w Bydgoszczy z 14 lipca 2015 r. sygn. akt II SA/Bd 559/15, wszystkie przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Przenosząc przytoczone powyżej regulacje dotyczące postępowania w przedmiocie przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wraz z wypracowanym w doktrynie i judykaturze sposobem ich interpretacji, Sąd uznał, że rozpatrując wniosek Inwestora z 12 kwietnia 2022 r. orzekające w sprawie organy zebrały materiał dowodowy niezbędny do rozstrzygnięcia sprawy, na jego podstawie dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych i zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego.
W dołączonej do ww. wniosku karcie informacyjnej przedsięwzięcia Inwestor szczegółowo scharakteryzował przedsięwzięcie pozwalając na dokonanie jego właściwej kwalifikacji środowiskowej i zastosowanie właściwego trybu procedowania wymaganego przez przepisy u.u.i.ś. Sąd nie dostrzegł jakichkolwiek nieprawidłowości w opisie przedsięwzięcia oraz jego położenia w terenie. Położenie działki zainwestowanej zostało graficznie zilustrowane na mapie, w pełni ujawniając jej sąsiedztwo scharakteryzowane dodatkowo zgromadzonymi w aktach sprawy wypisami z ewidencji gruntów, aktualnymi na datę prowadzenia postępowania w niniejszej sprawie.
Zgodnie z wymogami art. 74 ust. 3a u.u.i.ś. Inwestor przedstawił obszar oddziaływania inwestycji, obejmując nim działkę zainwestowaną oraz obszar znajdujący się w odległości 100 m od granic tego terenu. Z art. 74 ust. 3a u.o.o.ś. wynika, że stroną postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wnioskodawca oraz podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie w wariancie zaproponowanym przez wnioskodawcę, z zastrzeżeniem art. 81 ust.
- 1. Przez obszar ten rozumie się: 1) przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obszar znajdujący się w odległości 100 m od granic tego terenu;
- 2) działki, na których w wyniku realizacji, eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska, lub 3) działki znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem.
Tak zilustrowany obszar inwestycji, na którym w sposób zasadniczy skupi się jej oddziaływanie, oraz najbliższy obszar sąsiadujący z inwestycją w odległości 100 m, dał podstawy do prawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania.
Zdaniem Sądu organy nie popełniły uchybień w zakresie ustalenia stanu faktycznego, w tym ewidencyjnego działek, znajdujących się w normatywnie określonym obszarze oddziaływania przedsięwzięcia. Stan ten ma istotne znaczenie w procesie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Aktualne na datę procedowania wypisy i wyrysy z ewidencji gruntów ujawniły rolnicze przeznaczenie działek sąsiadujących z projektowaną inwestycją, w tym m.in. działki nr [...], stanowiącej własność Skarżących.
W ewidencji gruntów i budynków działka ta jest oznaczona symbolami RV, RVI, ŁIV, ŁV i LsVI, co zgodnie z nomenklaturą rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2021 r., poz. 1390 ze zm.), oznacza grunty orne, łąki trwałe i lasy. Tereny zabudowane i zurbanizowane oznaczane są natomiast w rozporządzeniu symbolami: B - tereny mieszkaniowe, Ba - tereny przemysłowe, Bi - inne tereny zabudowane, Bp - zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy, Bz - tereny rekreacyjno-wypoczynkowe oraz K - użytki kopalne.
Organy prawidłowo przyjęły, że działka nr [...] od północy graniczy z działką drogową nr [...], od południa z lasami, a od wschodu i zachodu z polami uprawnymi (działki nr [...] i [...]). Ustalenia te mają odzwierciedlenie w materiale dowodowym - mapach i wypisach z ewidencji gruntów. Prawidłowo zatem przyjęto, że obszar sąsiadujący w normatywnie określonej odległości 100 m z terenem przedsięwzięcia nie jest terenem zurbanizowanym, a terenem rolniczym wykorzystywanym na cele upraw roślinnych i oceniono wpływ inwestycji na tak scharakteryzowane środowisko i krajobraz. Przy ocenie oddziaływania inwestycji uwzględniono również usytuowanie najbliższych zabudowań mieszkaniowych w odległości około 500 m od terenu przedsięwzięcia (działka nr [...], obręb Ż., położona na północny-wschód od terenu inwestycyjnego).
Prawidłowo również przeszkód w realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia nie dostrzeżono w jego położeniu w otulinie Parku Krajobrazowego "Dolina Słupi". Z opinii i uzgodnienia dokonanego z RDOŚ w Gdańsku nie wynika, aby inwestycja mogła wywierać negatywny wpływ na obszary chronione Parku i otuliny, a z regulacji uchwały Nr 146/VII/11 Sejmiku Województwa Pomorskiego z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie Parku Krajobrazowego "Dolina Słupi" (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2011 r. Nr 66, poz. 1461) nie wynikają przeszkody do lokalizacji tego rodzaju przedsięwzięcia kwalifikowanego jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
Należy również zwrócić uwagę, że teren inwestycyjny znajduje się w obszarze Północnego Korytarza Ekologicznego Bory Tucholskie. Planowana inwestycja ma jednak charakter punktowy, a nie liniowy, zaś w związku z ustalonym obszarem oddziaływania oraz zastosowaniem rozwiązań chroniących środowisko nie wpłynie ona negatywnie na zachowanie ciągłości korytarza ekologicznego.
Zawarta w karcie informacyjnej planowanego przedsięwzięcia jego charakterystyka, z uwzględnieniem poszczególnych etapów jego realizacji, dała właściwe podstawy do szczegółowego określenia oddziaływania przedsięwzięcia na wszystkie komponenty środowiska. Oceny tej dokonały organy obu instancji umożliwiając tym samym określenie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Lektura uzasadnienia zaskarżonej decyzji potwierdza, że organ odwoławczy rozpoznał całokształt sprawy po raz drugi, ustosunkowując się jednocześnie do zarzutów odwołania. Kolegium przeanalizowało oddziaływanie inwestycji na środowisko, w tym w szczególności jej wpływ na klimat akustyczny, na powietrze atmosferyczne, środowisko gruntowo-wodne, powstawanie odpadów oraz promieniowanie elektromagnetyczne.
W zakresie oddziaływania akustycznego organ odwoławczy stwierdził, że ani w fazie budowy, ani eksploatacji farma fotowoltaiczna nie będzie generować hałasu oddziałującego na tereny zurbanizowane, chronione akustycznie poprzez określenie dopuszczalnych norm hałasu. Głównymi emitorami hałasu oraz wibracji na terenie inwestycyjnym i w jego okolicach podczas budowy elektrowni fotowoltaicznej będą pracujące maszyny i urządzenia budowlane, a także samochody; rzeczywisty poziom hałasu może dochodzić do 90-100 dB(A). Emisja hałasu będzie miała jednak charakter lokalny i krótkotrwały. Zasięg przestrzenny hałasu będzie oddziaływać na odległość do 20 m (w czasie realizacji i likwidacji). Będzie to jednak oddziaływanie krótkoterminowe (kilkutygodniowe) i ustanie po zakończeniu realizacji.
Natomiast na etapie eksploatacji stacji transformatorowych, z uwagi na poziom mocy akustycznej źródeł hałasu wynoszący 54 dB oraz jej zlokalizowanie w obudowie charakteryzującej się wysokim współczynnikiem izolacyjności akustycznej, dzięki czemu poziom dźwięku na zewnątrz stacji będzie wynosił maksymalnie 44 dB, na najbliższych terenach chronionych akustycznie (tereny zabudowy mieszkaniowej - zagrodowej), zlokalizowanych w odległości min. 500 m, przewiduje się, że nie dojdzie do przekroczeń wartości dopuszczalnych poziomów hałasu określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r., poz. 112).
Również w zakresie emisji pola elektromagnetycznego w związku z produkcją i przepływem energii elektrycznej, biorąc pod uwagę źródła emisji pola elektromagnetycznego (transformator, linie średniego napięcia, przepływ prądu w przewodniku paneli), wielkość emisji oraz dopuszczalne normatywnie wartości parametrów fizycznych pól elektromagnetycznych dla zabudowy mieszkaniowej (1 kV/m pola elektrycznego, 60 A/m pola magnetycznego), organy obu instancji prawidłowo stwierdziły, że projektowana instalacja fotowoltaiczna nie wpływie na pogorszenie jakości klimatu elektromagnetycznego środowiska oraz nie będzie stanowiła zagrożenia dla zdrowia i życia ludzi.
Należy również zwrócić uwagę na prawidłowość przeprowadzonej przez organy oceny oddziaływania przedsięwzięcia na faunę i florę zasiedlającą teren zainwestowany.
Z uwagi na możliwość występowania na przedmiotowym terenie herpetofauny organ pierwszej instancji zalecił, aby podczas wykonywania wykopów plac robót został zabezpieczony np. płotkiem z siatki herpetologicznej przed przedostaniem się do wykopów małych zwierząt. Zobowiązano również Inwestora do codziennej kontroli wykopów przed przystąpieniem do dalszych prac, a w przypadku stwierdzenia przedostania się zwierząt niezwłoczne przeniesienie ich poza teren objęty pracami, na właściwe dla nich siedlisko, dokonując tego pod nadzorem przyrodnika. Zgodnie z zaleceniami wynikającymi z opinii organów uzgadniających prace budowlane należy prowadzić poza okresem rozrodu i migracji płazów (tj. poza okresem od 1 marca do 15 października) oraz poza okresem lęgowym ptaków (tj. poza okresem od 1 marca do 31 sierpnia), powierzchnię gruntu pod panelami pozostawić biologicznie czynną, a więc urządzoną w sposób zapewniający naturalną wegetację, do nasadzeń wykorzystać gatunki roślin rodzimych geograficznie i siedliskowo, powierzchnię trawiastą w granicach terenu funkcyjnego utrzymywać z wykorzystaniem narzędzi do koszenia, bez stosowania nawozów, herbicydów i pestycydów, pielęgnację powierzchni trawiastej prowadzić należy nie wcześniej niż po 31 sierpnia; dopuszczono pielęgnację po 1 lipca, jednak musi być ona poprzedzona wizją terenową, wykonaną przez specjalistę ornitologa, stwierdzającą brak występowania na przedmiotowym terenie czynnych gniazd ptaków (z jajami lub pisklętami).
Ochronie awifauny służyć mają przewidziane w decyzji warunki określające m.in. wysokość instalacji paneli fotowoltaicznych do 4 m oraz potrzebę zastosowania paneli fotowoltaicznych z powłokami antyrefleksyjnymi, które zwiększają konwersje promieniowania słonecznego i jednocześnie redukują ilość odbitego światła słonecznego. Organ pierwszej instancji, w oparciu o uzgodnienie z RDOŚ w Gdańsku, sformułował warunki zabezpieczające awifaunę w ściśle skonkretyzowanych uwarunkowaniach środowiskowych terenów zainwestowanych, a organ odwoławczy w pełni je zaakceptował nie dostrzegając powodów, które świadczyłyby o tym, że warunki te są niewystarczające. Lektura uzasadnień decyzji organów obu instancji nie daje podstaw do twierdzenia, że tzw. efekt olśnienia pozostał poza zakresem rozważań organów.
Z opinii PGW Wody Polskie wynika z kolei, że planowane przedsięwzięcie nie będzie powodowało dopływu zanieczyszczeń do wód podziemnych. Nie będzie miało również negatywnego wpływu na cele środowiskowe dotyczące stanu ilościowego wód podziemnych. Planowana inwestycja nie będzie oddziaływać na wody powierzchniowe i nie przyczyni się do zmiany obecnie występującego potencjału ekologicznego i chemicznego jednolitej części wód powierzchniowych. W opinii tej zaznaczono, że planowane przedsięwzięcie jest zlokalizowane poza obszarami wodno-błotnymi i siedliskami lęgowymi, w oddaleniu od obszarów objętych strefą ochrony bezpośredniej i pośredniej ujęć wód, obszarów ochronnych zbiorników wód lądowych. Teren inwestycji nie jest położony na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, na którym obowiązują ograniczenia wynikające z ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2021 r., poz. 2233 ze zm.).
Należy tym samym podzielić stanowisko organu odwoławczego, że sformułowane w tym zakresie zarzuty stanowią jedynie wyraz obaw Skarżących, odwołują się do hipotetycznych skutków, które mogą potencjalnie wystąpić, pomijając w istocie rzeczywisty rodzaj i rozmiar przewidywanych oddziaływań.
W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, w tym zarzucanego w skardze art. 7 k.p.a., a prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy mógł stanowić podstawę do właściwego zastosowania przepisów u.u.i.ś. i wydania decyzji uwzględniającej wniosek Inwestora w zgodzie z art. 80 ust. 1 tej ustawy. Organ odwoławczy w administracyjnym toku instancji ponownie dokonał wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i w całokształcie rozpoznał sprawę przedstawiając logiczną argumentację wyjaśniającą wyrażone w sprawie stanowisko. Zarzuty skargi nie zdołały podważyć legalności zaskarżonej decyzji.
Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 w zw. z art. 120 P.p.s.a., oddalił skargę uznając ją za nieuzasadnioną.
Sąd orzekał w niniejszej sprawie w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, korzystając z przepisu art. 119 pkt 2 P.p.s.a., bowiem wniosek w tej sprawie złożyli Skarżący w piśmie procesowym z 5 stycznia 2023 r. (k. 46 akt sądowych), a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu tego wniosku nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.[pic]