Uzasadnienie
Halina i Jan A. zaskarżyli do Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia 28 grudnia 1999 r. (...) utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta S. z dnia 15 października 1999 r.
Utrzymaną w mocy decyzją Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta S. udzielił Andrzejowi K. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych polegających na przebudowie dachu /wykonaniu mansardy/ w budynku mieszkalnym przy ul. A. w S., nałożył na inwestora obowiązek pozwolenia na użytkowanie przebudowanego lokalu nr 3 w tym budynku.
W podstawie prawnej decyzji ww. organ powołał art. 51 ust. 1a i art. 55 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./. W jej uzasadnieniu podano, iż postanowieniem z dnia 4 kwietnia 1997 r. Prezydent Miasta S. wstrzymał prowadzenie robót budowlanych polegających na przebudowie dachu /wykonaniu mansardy/ w budynku mieszkalnym przy ul. A. 9 w S., wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę.
Następnie w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na ich wznowienie ww. organ decyzją z dnia 30 maja 1997 r. nakazał Andrzejowi K. przedłożyć w Wydziale Nadzoru Budowlanego Urzędu Miejskiego w S.:
1/ projekt zamienny przebudowy dachu /wykonania mansardy/ uwzględniający dokonane w trakcie budowy zmiany i zaopiniowany przez Architekta Miejskiego, 2/ dokumentację fotograficzną drugiej części budynku, 3/ orzeczenie techniczne potwierdzające zgodność wykonanych robót związanych z przebudową ze sztuką budowlaną, sporządzone przez osobę uprawnioną.
W dalszej części uzasadnienia organ stwierdza, iż wymagane dokumenty Andrzej K. przedłożył.
Architekt Miejski pozytywnie zaopiniował zmiany w wyglądzie mansardy a z orzeczenia technicznego wynika, że roboty związane z przebudową lokalu nr 3 zostały wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną i nie stanowią zagrożenia dla bezpieczeństwa budynku. Spełnione zostały zatem wymagania wynikające z decyzji z dnia 30 maja 1997 r.
Organ II instancji do którego odwołanie wnieśli skarżący, podzielił stanowisko organu I instancji. W motywach decyzji powołał się na pogląd wyrażony w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie II SA/Gd 1566/77.
W ww. sprawie oddalając skargę skarżących w przedmiocie nakazu przedłożenia projektu i dokumentacji technicznej przebudowy dachu Sąd wskazał, iż odstępstwa od warunków określonych w pozwoleniu na budowę nie obliguje organu do bezwzględnego orzekania o rozbiórce w trybie art. 48 Prawa budowlanego, uprawnia zaś organy do wydania decyzji w trybie art. 50 i art. 51 tej ustawy.
W wniesionej do Sądu skardze skarżący domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji zarzucili, iż jest ona niezgodna z prawem i zmierza do usankcjonowania samowoli budowlanej. Zdaniem skarżących roboty budowlane przy wykonaniu mansardy nie zostały przeprowadzone zgodnie ze sztuką budowlaną, doprowadziły do zeszpecenia budynku i obniżyły jego wartość użytkowo-handlową.
Postępowanie organów skarżący ocenili jako stronnicze, uwzględniające tylko interesy inwestora i nie liczące się z prezentowanym przez nich stanowiskiem pomimo, iż byli strona postępowania.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Jak należy wnosić z uzasadnienia skargi skarżący domagają się nakazania rozbiórki rozbudowanej części budynku przy ul. A. 9 w S. Zarzucają, iż rozbudowa dokonana została w warunkach samowoli budowlanej i brak jest podstaw do legalizacji czyli wdrożenia przez organ budowlany trybu z art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego.
O dopuszczalności ww. trybu przesądził jednak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie II SA/Gd 1566/97 a stosownie do treści art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.
Oznacza to, iż w rozpoznawanej sprawie /w świetle wskazanego wyżej przepisu/ kwestie, o których wyżej nie mogły być przedmiotem powtórnej analizy Sądu orzekającego i pozostają poza zakresem rozważań. Ich przedmiotem jest natomiast czy /będąc konsekwencją wykonania nałożonych na inwestora obowiązków/ decyzja zezwalająca na wznowienie robót i nakładająca obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie jest decyzją zgodną z prawem.
W tej mierze Sąd nie stwierdził naruszenia prawa.
Zgodzić należy się ze stroną skarżącą, że proces budowlany nie był realizowany przez inwestora w sposób prawidłowy. Jednakże nie każde naruszenie przepisów prawa budowlanego spotkać się musi z konsekwencją w postaci nakazu rozbiórki.
Organ przyjął, zgodnie ze stanowiskiem zajętym we wskazanym wyżej wyroku NSA, iż mamy w sprawie do czynienia z innym niż określony w art. 48 Prawa budowlanego przypadkiem prowadzenia robót budowlanych a tym samym podstawą prawną orzekania winny stanowić art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego.
Faktem jest, iż postępowanie na gruncie art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego może doprowadzić albo do legalizacji wybudowanego obiektu albo nakazu rozbiórki /w całości lub w części/. Opierając się na przedłożonej przez inwestora dokumentacji organ uznał, iż istnieją przesłanki legalizacji i stanowisko to uzasadnił. Podnoszone w skardze zarzuty odnoszące się do obniżenia wartości użytkowo-handlowej budynku po wykonanej przebudowie /w zakresie objętym współwłasnością/ można rozważać w aspekcie cywilnoprawnym i w prowadzonych przez organy postępowaniu /administracyjnym/ nie mogły nie zaważyć na treści orzeczenia.
Z wskazanych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 27 ust. 1 cyt. wyżej ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA - skargę oddalił.