Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 29 grudnia 2008 r. Nr [...], wydaną jak wynika z sentencji na podstawie art. 36 ust. 4 i art. 37 ust. 1, 3, 6 i 11 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia 9 września 2008r. Nr [...], którą ustalono od J. i W. J. jednorazową opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości działki nr [...] obręb [...] w R. KW [...], w związku z uchwaleniem nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Na powyższą decyzję J. i W. J. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowo-administracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Powyższy przepis przewiduje zawieszenie postępowania z uwagi na prejudycjalność innego toczącego się postępowania, którego wynik będzie miał wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Warunkiem skorzystania z tej podstawy, która ma związek z wynikiem innego postępowania administracyjnego (ogólnego lub podatkowego), sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym, jest wystąpienie sytuacji, w której to inne postępowanie jest już rozpoczęte.
Celowość zawieszenia postępowania przed sądem administracyjnym na podstawie przytoczonego wyżej przepisu powinna być analizowana przede wszystkim z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego zaskarżoną decyzją lub innym aktem (art. 145 § 1 pkt 7, art. 145a Kpa).
Sądowi orzekającemu w niniejszej sprawie znany jest z urzędu fakt, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sprawie sygn. akt II SA/Kr 778/07 postanowieniem z dnia 27 marca 2008 r. przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne "czy przepis art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz.717 z późn. zm.) w zakresie w jakim wzrost wartości nieruchomości odnosi do kryterium faktycznego jej wykorzystywania w sytuacjach, kiedy przeznaczenie nieruchomości było określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed dniem 1 stycznia 1995 r. który utracił moc z uwagi na upływ terminu określonego przepisem art. 87 ust. 3 tej ustawy - jest zgodny z art. 2 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Z uwagi na zbliżone okoliczności faktyczne obu spraw, oraz rozstrzygnięcia organów administracji w nich zapadłe, Sąd uznał, iż wystąpiła przesłanka o której mowa w cytowanym powyżej przepisie art. 125 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, umożliwiająca fakultatywne zawieszenie postępowania.
Zdaniem Sądu, ocena zgodności z Konstytucją RP ustawowej podstawy do wydania zaskarżonej decyzji w niniejszej sprawie dokonana przez Trybunał Konstytucyjny może mieć wpływ na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, którym dokonuje się kontroli legalności zaskarżonej decyzji.
Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 powołanej ustawy orzekł jak w sentencji postanowienia.