Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 2 czerwca 2009r. J. P. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie z kosztów sądowych i ustanowienie adwokata bądź radcy prawnego.
W uzasadnieniu wskazał, iż wspólne gospodarstwo domowe prowadzi z zoną. Dochód rodziny stanowią świadczenia emerytalne w łącznej wysokości 1925 zł netto. Uzyskiwane dochody pozwalają jedynie na skromne egzystencje, oboje są w podeszłym wieku, zamieszkują w mieszkaniu komunalnym. Wskazał także na konieczne koszty leczenie związane z wiekiem.
Rozpatrując przedmiotowy wniosek zważono, co następuje:
Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W myśl § 2 tego przepisu prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Natomiast zgodnie z § 3 wskazanego przepisu prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
W myśl art. 246 § 1 ustawy przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje:
- 1) w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania;
- 2) w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Stosownie do przepisu art. 246 § 3 ww. ustawy, adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy.
Art. 243 § 1 ustawy stanowi, że prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek.
Biorąc pod uwagę okoliczności wskazane we wniosku, Sąd uznał, iż wnioskodawca wykazał, że nie ma realnych możliwości finansowych pozwalających mu na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania.
Tym samym spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy we wnioskowanym tym zakresie.
Z tych względów Sąd na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.