Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 15 maja 2012r. K. B. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych.
We wniosku wskazał, iż od 1 marca 2012 r. pozostaje bez pracy i jest w trakcie poszukiwań zatrudnienia. Żona prowadzi działalność gospodarczą polegającą na prowadzeniu pensjonatu, łowiska wędkarskiego i ogrodu botanicznego. Jest to działalność typowo sezonowa i każdorazowo początek roku przynosi straty. Wspólne gospodarstwo domowe prowadzone jest przez wnioskodawcę, jego małżonkę i dwóch synów (15 lat i 20 lat). Posiada wnioskodawca dom o pow. 450 m2 oraz mieszkanie o pow. 90 m2 i grunty rolne o pow. 151 ha. Rodzina posiada zgromadzone oszczędności na kwotę 100 tys. zł. Wnioskodawca wskazał, iż posiada ciągnik rolniczy i samochód osobowy Toyota Avensis.
Rozpatrując przedmiotowy wniosek zważono, co następuje:
Stosownie do art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3). W przypadku osób fizycznych prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym - gdy osoba ta wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 cyt. wyżej ustawy).
Instytucja zwolnienia od kosztów sądowych jest instytucją stosowaną w przypadku osób charakteryzujących się ubóstwem, tj. całkowicie pozbawionych środków do życia ze względu na okoliczności życiowe. Kolejno podkreślenia wymaga, iż koszty sądowe zasługują na traktowanie na równi z innymi obciążeniami finansowymi, a zwolnienie od obowiązku ich ponoszenia - w sytuacji, gdy są one dochodem budżetu państwa - stanowiłoby swoistą formę kredytowania podmiotów i naruszałoby zasadę równoważnego traktowania powinności finansowych. Wpis sądowy w niniejszej sprawie wynosi 200 zł. Skarżący posiada oszczędności na kwotę 100 tys. zł. Referendarz wyraża przekonanie, iż skarżącego stać na poniesienie wszelkich kosztów, które wynikną w trakcie prowadzonego postępowania sądowoadministracyjnego jeśli nie z bieżących dochodów to na pewno z posiadanych oszczędności.
Wobec tego na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak we wstępie.