Uzasadnienie
Decyzją z dnia 5 kwietnia 2001 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 71 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.), Burmistrz Gminy udzielił A. G. pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania części usługowej na gabinet stomatologiczny dwustanowiskowy z pomieszczeniami pomocniczymi w budynku mieszkalnym położonym na działce nr ewid. [...] przy ul. [...]w Ch. oraz nałożył na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na jego użytkowanie.
Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli L. i A. N., podnosząc, iż w planie zagospodarowania działki nie zapewniono odpowiedniej ilości miejsc postojowych dla osób, które będą korzystać z gabinetu stomatologicznego. Natomiast planowane miejsca postojowe, w ocenie odwołujących się, nie spełniają wymogów określonych rozporządzeniem Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140 ze zm.) dotyczących ich odległości od zabudowań. Wskazali przy tym, że pacjenci przyjeżdżać będą samochodami, co wpłynie na natężenie ruchu samochodowego na ulicy [...]i spowoduje zwiększenie poziomu hałasu. Ponieważ jest to ulica wąska zwiększony ruch samochodowy może stanowić zagrożenie dla pieszych. Podkreślili również, że otwarcie gabinetu stomatologicznego spowoduje stałą obecność obcych osób w ich bezpośrednim sąsiedztwie.
Powołane okoliczności spowodują pogorszenie warunków zamieszkiwania oraz uciążliwości dla mieszkańców. Z tych względów organ winien był zobowiązać wnioskodawcę do przedłożenia wykonanej przez rzeczoznawcę budowlanego ekspertyzy technicznej w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego, o której mowa w § 8 pkt 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej Budownictwa z dnia 15 grudnia 1994 r. w sprawie warunków i trybu postępowania przy rozbiórkach nie użytkowanych, zniszczonych lub nie wykończonych obiektów budowlanych oraz udzielania pozwoleń na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego (Dz. U. z 1995 r. Nr 10, poz. 47).
Wojewoda decyzją z dnia 28 maja r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W uzasadnieniu organ odwoławczy przyjął dokonane przez burmistrza ustalenia stanu faktycznego. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wsi Ch., zatwierdzonym Uchwałą Nr XXXV/221/93 Rady Gminy z dnia 12 października 1993 r. (Dz. Urz. Woj. Gd. Nr 26 poz. 137) przedmiotowy teren oznaczony symbolem 1.6 MN,U przeznaczony jest pod zabudowę zagrodową do utrzymania i adaptacji wraz z wprowadzeniem usług nieuciążliwych jako odbudowy ciągu pieszego. Projektowana inwestycja nie ma charakteru inwestycji uciążliwej, która mogłyby spowodować naruszenie interesów osób trzecich. Zdaniem organu odwoławczego natężenie ruchu samochodowego spowodowane otwarciem gabinetu stomatologicznego będzie porównywalne z ruchem samochodowym, który istniał w związku z dotychczasowym użytkowaniem budynku jako sklepu odzieżowego.
Inwestycja zaprojektowana została zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ odwoławczy wskazał, że projekt budowlany – zgodnie z § 18 ust. 1 powołanego rozporządzenia – przewiduje na terenie działki nr [...] pięć miejsc postojowych, w tym jedno dla osób niepełnosprawnych, co powinno zaspokoić zapotrzebowanie na miejsca postojowe zarówno dla klientów, jak i dla pracowników gabinetu stomatologicznego. Wyjaśnił odwołującym się, że zgrupowanie czterech stanowisk postojowych spełnia określone w § 19 rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r. wymogi zachowania odległości od zabudowań i wynosi 18 m od budynku skarżącego.
Natomiast w odniesieniu do pojedynczego miejsca postojowego przeznaczonego dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne powołany przepis, który dotyczy zgrupowania stanowisk, nie ma zastosowania. Przedłożona przez inwestora dokumentacja spełnia wymogi, o których mowa w § 8 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej Budownictwa z dnia 15 grudnia 1994 r. w sprawie warunków i trybu postępowania przy rozbiórkach nie użytkowanych, zniszczonych lub nie wykończonych obiektów budowlanych oraz udzielania pozwoleń na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Inwestor uzyskał bowiem wymagane opinie, w tym Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K.. Za bezzasadny wojewoda uznał zarzut odwołujących się, iż wniosek inwestora powinien zawierać ekspertyzę techniczną w sprawie dopuszczalności zmiany sposobu użytkowania obiektu. Z uwagi na niewielki zakres zmian przedstawiony w zatwierdzonym projekcie budowlanym nie zachodziła uzasadniona potrzeba opracowania takiej ekspertyzy. W tym stanie sprawy organ odwoławczy stwierdził, że brak jest podstaw do uchylenia udzielonego inwestorowi pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania części usługowej.
Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli L. i A. N.. Ponownie podnieśli, iż otwarcie gabinetu stomatologicznego spowoduje liczne uciążliwości w postaci natężenia ruchu samochodowego, zwiększenia poziomu hałasu, zagrożenia dla pieszych, w tym uczęszczających do przedszkola dzieci oraz pogorszenie warunków zamieszkiwania w związku ze stała obecnością obcych osób. Wskazali, że proponowane w projekcie rozwiązanie dotyczące miejsc postojowych w praktyce i tak spowoduje zatarasowanie ulicy [...]. Skarżący podtrzymali swoje stanowisko, że wniosek inwestora jest niekompletny, gdyż z uwagi na wskazane uciążliwości powinien był zwierać ekspertyzę techniczną w sprawie dopuszczalności zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, odsyłając do argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola zgodności zaskarżonej decyzji z prawem dokonywana jest przez Sąd w oparciu o stan prawny obowiązujący w dacie orzekania przez organy administracji.
Skarga nie jest zasadna.
Inwestor wnioskiem z dnia 22 lutego 2001 r. zwrócił się do Burmistrza Gminy o udzielenie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego położonego w Ch. przy ul. [...] z usługą – dotychczas handlową (sklepem odzieżowym) – na gabinet stomatologiczny. Inwestor przedłożył: projekt architektoniczny gabinetu stomatologicznego dwustanowiskowego, opinie powiatowego inspektora sanitarnego, rzeczoznawcy do spraw bezpieczeństwa i higieny pracy oraz rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, plan sytuacyjny z zaznaczonymi planowanymi miejscami parkingowymi, oświadczenie właściciela działki – K. L. w przedmiocie udostępnienia części nieruchomości na miejsca postojowe dla klientów gabinetu, prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane – umowę najmu.
Zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 8106, poz. 1126), zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga pozwolenia właściwego organu. Przepis art. 32, który stosuje się odpowiednio, w ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy stanowił, że pozwolenie na budowę może być wydane po uprzednim uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów. Nadto pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym oraz wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego).
Zagadnienie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego w czasie podjęcia zaskarżonej decyzji regulowały również przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej Budownictwa z dnia 15 grudnia 1994 r. w sprawie warunków i trybu postępowania przy rozbiórkach nie użytkowanych, zniszczonych lub nie wykończonych obiektów budowlanych oraz udzielania pozwoleń na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego (Dz. U. z 1995 r. Nr 10, poz. 47).
Z akt administracyjnych wynika, że Burmistrz Gminy udzielił inwestorowi pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania części usługowej na gabinet stomatologiczny dwustanowiskowy z pomieszczeniami pomocniczymi w budynku mieszkalnym usytuowanym na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] w Ch. zgodnie z projektem budowlanym i po uprzednim sprawdzeniu czy spełnione zostały wszystkie określone prawem wymogi.
Planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który na tym terenie przewiduje zabudowę zagrodową z funkcją usług nieuciążliwych, a inwestor złożył wymagane przywołanymi przepisami dokumenty. Były one kompletne i zgodne z obowiązującymi przepisami, a zaproponowane rozwiązania nie naruszyły przepisów techniczno-budowlanych. Zatem zachodziły podstawy do udzielenia pozwolenia na wnioskowaną zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego.
Sąd podziela stanowisko organów, w świetle którego realizacja przedmiotowej inwestycji nie spowoduje uciążliwości, na które powołują się skarżący. Przede wszystkim wskazać należy, że sporna inwestycja to działalność o niewielkim rozmiarze (gabinet stomatologiczny dwustanowiskowy) i ma na celu zaspokojenie podstawowych potrzeb lokalnej społeczności. Chociażby z tego powodu nie ma ona charakteru uciążliwego (w odczuciu subiektywnym) dla mieszkańców. Jak słusznie wyjaśniono skarżącym w piśmie z dnia 29 marca 2001 r. brak chodnika nie stanowi przeszkody do prowadzenia działalności. Ulica [...] jest bowiem ciągiem pieszo-jezdnym i jako droga wewnętrzna służy do obsługi zabudowy mieszkaniowo-usługowej. Dodać należy, że zatwierdzony projekt budowlany zawiera rozwiązania dotyczące parkowania samochodów przez potencjalnych klientów gabinetu. Zaprojektowano zgrupowanie czterech miejsc postojowych oraz oddzielnie jedno miejsce dla samochodów, prowadzonych przez osoby niepełnosprawne.
Stanowiska parkingowe znajdują się na terenie działki nr [...]. Jednocześnie organ wskazał, że ruch spowodowany przedmiotową działalnością – świadczenie usług medycznych i związana z tym uciążliwość jest porównywalna do ruchu związanego z obsługą osiedla, w tym dojazdu do przedszkola. Nie będzie ona stanowić również większej uciążliwości aniżeli wcześniej prowadzona działalność handlowa (sprzedaż odzieży).
W tym stanie faktycznym oraz prawnym sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalił skargę.