Uzasadnienie
Starosta decyzją z dnia 2 listopada 2004 r., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2000, nr 106, poz. 1126 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. zatwierdził projekt budowlany i udzielił Gminie pozwolenia na budowę sieci kanalizacji sanitarnej grawitacyjnej i tłoczonej oraz sieci wodociągowej w miejscowości P. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł A. F. zarzucając, że tereny przez który przebiegać będzie projektowana inwestycja są jego własnością i nie zostały wywłaszczone (t.j. działki nr [...], [...], [...], [...], [...]). W związku z powyższym podniósł, że Wójt Gminy nie posiadał prawa dysponowania przedmiotowymi nieruchomościami w dniu wydania zaskarżonej decyzji, co naruszyło przepis art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego.
Pismem z dnia 15 grudnia 2004 r. środek zaskarżenia wniósł także W. D., który w uzasadnieniu odwołania zażądał zmiany zaskarżonej decyzji w zapisie: "wejście i rozpoczęcie prac warunkuje podpisana umowa inwestora i wykonawcy z właścicielem działki nr [...] z uzgodnieniem rekompensaty". Odwołujący się wskazał, iż otrzymał od inwestora wzór oświadczenia, które podpisał i naniósł na nie pewne zastrzeżenia, których nie uwzględniono w uzasadnieniu decyzji.
W dniu 14 grudnia 2004 r. pomiędzy skarżącym B. F. a Gminą doszło do zawarcia ugody w wyniku której Gmina zobowiązała się do odpłatnego nabycia części należących do skarżącego działek nr [...], [...], [...], natomiast B. F. zobowiązał się cofnąć odwołanie.
Wojewoda decyzją z dnia 31 stycznia 2005 r., na podstawie art. 105 i 138 § 1 pkt 3 k.p.a. oraz art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 – Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2003 r., nr 207, poz. 2016 ze zm.) umorzył postępowanie odwoławcze.
W uzasadnieniu organ wskazał, iż w dniu 24 stycznia 2004 r. do Wojewody za pośrednictwem Starosty wpłynęły pisma A. F. i W. D. wycofujące wcześniej złożone odwołania od przedmiotowej decyzji.
W związku z powyższym organ drugiej instancji powołując się na art. 137 k.p.a. uwzględnił cofnięcie złożonych odwołań, co w konsekwencji spowodowało, iż postępowanie odwoławcze stało się bezprzedmiotowe zgodnie z art. 105 i art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.
Skargę na powyższą decyzję wniósł B. F., żądając jej uchylenia.
W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, iż w momencie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji realizowanej przez Gminę nie była ona w posiadaniu zgody na wejście na teren B. F. W dniu 14 grudnia strony postępowania zawarły ugodę administracyjną, w wyniku której Gmina zobowiązywała się do odpłatnego nabycia części działki nr [...], [...], [...]. Ugoda ta nie został zrealizowana, w związku z tym skarżący uznał za nieważne wycofanie swojego odwołania i podtrzymał zarzuty w nim zawarte.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie wyjaśnić należy, że stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2).
Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie zatem do treści powyższego przepisu Sąd może uwzględnić skargę z powodów innych niż przedstawione w skardze, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie.
W myśl art. 137 k.p.a. strona może cofnąć odwołanie przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy. Organ odwoławczy nie uwzględni jednak cofnięcia odwołania, jeżeli prowadziłoby to do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo lub interes społeczny.
Zasada przysługującej stronie rozporządzalności w kwestii cofnięcia odwołania, zawarta w art. 137 k.p.a., jest zatem ograniczona. Strona bowiem może cofnąć odwołanie ze skutkiem prawnym tylko wtedy, gdy organ odwoławczy nie wydał jeszcze w sprawie decyzji oraz gdy decyzja, od której odwołanie wniesiono, nie narusza prawa lub interesu społecznego.
W takim stanie prawnym cofnięcie odwołania przez stronę nie zwalnia organu odwoławczego z obowiązku oceny decyzji organu pierwszej instancji w zakresie jej zgodności zarówno z prawem, jak i z interesem społecznym, a zatem nie prowadzi wprost do umorzenia postępowania odwoławczego wyrok NSA z dnia 22 kwietnia 1994 r., I SA 119/94, ONSA 1995/1/47).
W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy mimo cofnięcia odwołania winien był poddać kontroli decyzję organu pierwszej instancji w aspekcie naruszenia prawa, stosownie do treści art. 137 k.p.a.
Organ natomiast w ogóle nie rozważył czy cofnięcie skargi prowadziłoby do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo.
Ponownie rozpoznając sprawę Wojewoda powinien w pierwszej kolejności rozważyć powyższą okoliczność.
Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nastąpiło na podstawie przepisu art. 152 p.p.s.a.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.