Uzasadnienie
Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 10 sierpnia 2000 r., na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.), nakazał osobom "ujętym pod poz. Otrzymują" rozbiórkę (usunięcie) garaży blaszanych ustawionych w C. przy ul. [...], bez wymaganego pozwolenia na budowę.
Organ administracji wskazał, że zgodnie z art. 28 cyt. wyżej ustawy - prawo budowlane, ustawienie przedmiotowych garaży na terenie będącym we władaniu "A" wymagało uzyskania pozwolenia na budowę właściwego organu. Sama zgoda "A" nie była wystarczająca dla realizacji tej inwestycji.
Na str. 2 decyzji wskazano, że decyzję tę otrzymują:
- 1. M. S.
- 2. M. i W. D.
- 3. K. i D. B.
- 4. R. i J. B.
- 5. S. T.
- 6. B. i S. W.
- 7. W. D.
- 8. Z. P.
- 9. J. K. Wskazane wyżej osoby wniosły odwołanie od tej decyzji, w którym wyjaśniły, że kompleks garaży blaszanych od około 20 lat był zlokalizowany przy ul. [...]. W 1999 r. "A" przystąpiła do realizacji dwóch kolejnych budynków mieszkalnych przy ul. [...], w wyniku czego musieli oni opuścić teren przeznaczony pod budowę. Jednocześnie "A" wyznaczyła im nową lokalizację garaży blaszanych przy ul. [...] obok kompleksu istniejących tam garaży murowanych.
Przeniesienie przedmiotowych garaży na inne miejsce nastąpiło za zgodą "A", co powinno prowadzić do ich legalizacji na nowym terenie.
Nie uwzględniając tego odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w dniu 22 września 2000 r. podzielając w całości faktyczne i prawne podstawy rozstrzygnięcia organu I instancji.
Organ odwoławczy wskazał, że przepis art. 48 prawa budowlanego zobowiązuje organ administracji do wydania nakazu rozbiórki obiektów budowlanych (garaży), które ustawione zostały na działce przy ul. [...] w C. w 1999 r. bez wymaganej prawem decyzji o pozwoleniu na budowę.
M. S., M. D., J. B., S. T., B. W., W. D., D. B., Z. P. i J. K. wnieśli skargę do Sądu, w której domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji powoływali się na okoliczności podniesione w odwołaniu.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, nie będąc związany granicami skargi (por. art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2000 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) zważył, co następuje:
Okoliczności faktyczne sprawy są bezsporne a wynika z nich, że 10 właścicieli garaży blaszanych zlokalizowanych na terenie będącym w użytkowaniu wieczystym "A" w C. przy ul. [...] w czerwcu 1999 r., bez wymaganego art. 28 prawa budowlanego z 1994 r., pozwolenia na budowę przeniosło je na teren będący, także we władaniu "A" przy ul. [...].
Posadowienie garaży na nowym terenie uzasadniało wydanie nakazu rozbiórki na podstawie art. 48 cyt. wyżej ustawy stanowiącego, że właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę.
Decyzja ta wydana została z rażącym naruszeniem prawa, gdyż jednym nakazem rozbiórki objęto zespół 9 garaży blaszanych bez jednoznacznego wskazania kto jest adresatem rozstrzygnięcia w odniesieniu do poszczególnych garaży, które opisane zostały na szkicu w toku oględzin przeprowadzonych w dniu 30 marca 2000 r. (k. 36).
Stosownie do art. 52 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - prawo budowlane nakaz rozbiórki ściśle określonego obiektu budowlanego winien być skierowany do jego inwestora lub właściciela. Przedmiot nakazu rozbiórki winien być precyzyjnie wskazany w taki sposób aby decyzja nadawała się do wykonania zastępczego.
Ponadto, zgodnie z art. 107 § 1 K.p.a. jednym z niezbędnych składników decyzji jest oznaczenie strony (adresata) do której kierowane jest rozstrzygnięcie.
W zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nie wskazano precyzyjnie kto jest zobowiązany do wykonania nakazu rozbiórki poszczególnych garaży blaszanych, a z treści samego rozstrzygnięcia wynika, że nakaz rozbiórki (usunięcia) wszystkich tych garaży skierowano łącznie do osób ujętych pod pozycją "otrzymują" (por. decyzję organu I instancji).
Wskazać ponadto należy, że współuczestnictwo formalne o jakim mowa w art. 62 K.p.a. dotyczy wyłącznie możliwości wszczęcia i prowadzenia postępowania w odniesieniu do więcej niż jednej strony, w sprawach w których prawa lub obowiązki stron wynikają z tego samego stanu faktycznego oraz z tej samej podstawy prawnej, i w których właściwy jest ten sam organ administracji publicznej.
Przepis ten jednak nie daje podstaw prawnych do rozstrzygnięcia jedną decyzją administracyjną nakazu rozbiórki 9 różnych obiektów budowlanych przez różnych adresatów.
Postępowanie, w którym łącznie rozpatrywanych jest kilka spraw administracyjnych, przy spełnieniu przesłanek o jakich mowa w art. 62 K.p.a. kończy się wydaniem w każdej sprawie (w tym przypadku w odniesieniu do każdego garażu) odrębnych decyzji administracyjnych (pot. B. Adamiak, J. Borkowski Komentarz do KPA, wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2000, Wydanie 3 strona 310-312).
Rażące naruszenie przytoczonych wyżej przepisów art. 52 prawa budowlanego, art. 107 § 1 i art. 62 K.p.a. uzasadniało stwierdzenie nieważności decyzji organów obydwu instancji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 2 i art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
O zwrocie kosztów postępowania orzeczono w oparciu o art. 200 p.s.a.
W dalszym postępowaniu administracyjnym organy administracji wydadzą odrębne decyzje o nakazie rozbiórki konkretnie wskazanych i oznaczonych garaży przez ich właścicieli, jeżeli okoliczności faktyczne lub prawne sprawy nie uległy zmianie.