Uzasadnienie
M. P. – B., działając w imieniu własnym oraz w imieniu A. B., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Wojewody z dnia 16 marca 2015 r. nr [...].
Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II z dnia 25 maja 2016 r., wezwano skarżącą M. P. – B. do usunięcia braków formalnych skargi poprzez: a) złożenie pełnomocnictwa procesowego lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącego A. B. przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, spełniającego wymogi art. 35 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – dalej w skrócie jako "p.p.s.a."); b) wskazanie miejsca zamieszkania skarżącego A. B..
Równocześnie, zarządzeniem z tej samej daty, wezwano M. P. – B., jako skarżącą i jako pełnomocnika A. B., do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł.
W obu wezwaniach zakreślono termin 7 dni na ich wykonanie oraz wskazano rygor odrzucenia skargi.
Zgodnie z treścią art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym a więc m.in., jak wskazuje na to treść art. 46 § 2 tej ustawy, gdy pismo strony jest pierwszym pismem w sprawie, powinna zawierać oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku – adresu do doręczeń, lub siedziby stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników, a nadto - stosownie do treści art. 46 § 3 p.p.s.a., do skargi należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem.
Przepis art. 220 § 1 p.p.s.a. stanowi zaś, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Z § 3. cytowanego przepisu wynika, że skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Należy dodać, że zgodnie z art. 214 § 2 p.p.s.a., pismo wnoszone przez kilka osób, których uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, podlegają jednej opłacie. W przeciwnym razie każda z tych osób uiszcza opłatę oddzielnie, stosownie do swojego uprawnienia lub obowiązku.
Przesyłkę zawierającą wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi oraz wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego M. P. – B. odebrała w dniu 6 czerwca 2016 r. (zob. zwrotne potwierdzenie odbioru – karta 12). Tym samym termin siedmiodniowy do uzupełnienia braków formalnych skargi i uiszczenia wpisu sądowego upływał dla skarżącej w dniu 13 czerwca 2016 r. Jak wynika z akt sprawy, w terminie tym skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi, jak również nie uiściła wpisu sądowego (zob. notatka z 6 lipca 2016 r.). W piśmie z dnia 10 czerwca 2016 r. (data stempla pocztowego) oświadczyła natomiast, że cofa wniesioną w niniejszej sprawie skargę i nie podtrzymuje skargi wniesionej w imieniu A. B. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. sąd na posiedzeniu niejawnym odrzuca postanowieniem skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Ponadto, stosownie do treści art. 220 § 3 tej ustawy, skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, także podlega odrzuceniu przez sąd.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł jak w sentencji postanowieniu.
Sąd miał przy tym na uwadze, że skarżący może cofnąć skargę wyłącznie wtedy, gdy wszczęła ona postępowanie sądowoadministracyjne, tzn. gdy sąd stwierdził, że skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków, które stałyby w opozycji do nadania jej dalszego biegu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 928/12, dostępne na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest zatem dopuszczalne wyłącznie wtedy, gdy skarga nie zawiera błędów lub braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. W obliczu wystąpienia takich błędów lub braków sąd administracyjny skargę odrzuca (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 1829/07, Legalis).