Uzasadnienie
Wyrokiem z 25 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę K. C. na opisane powyżej postanowienie nakładające grzywnę celem przymuszenia do wykonania rozbiórki obiektu budowlanego.
Po rozpoznaniu wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy, postanowieniem z 20 maja 2015 r. przyznane zostało skarżącej prawo pomocy przez ustanowienie radcy prawnego.
W dniu 15 czerwca 2015 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych poinformowała sąd, iż w niniejszej sprawie pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącej został wyznaczony radca prawny W. Ł..
W dniu 28 lipca 2015 r. (data wpływu do Sądu) pełnomocnik skarżącej złożył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Sądu z 25 czerwca 2014 r. podjętego w niniejszej sprawie.
Wnioskiem z 3 sierpnia 2015 r. pełnomocnik skarżącej wystąpił z wnioskiem o przyznanie wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do złożenia skargi kasacyjnej i oświadczył, że nie otrzymał wynagrodzenia ani w całości, ani w żadnej części. Wniósł również o zasądzenie zwrotu niezbędnych wydatków w wysokości 50 zł uiszczonych za kserokopie z akt sprawy. Do wniosku został dołączony dowód uiszczenia tej opłaty.
Zgodnie z brzmieniem art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stosownie do treści § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
W myśl § 2 ust. 3 cyt. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r., w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
Ponieważ w niniejszej sprawie stawka minimalna określona w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) powołanego rozporządzenia wynosi 240 zł, to należne pełnomocnikowi wynagrodzenie za dokonane czynności ze względu na to, że nie prowadził sprawy w pierwszej instancji przysługuje w wysokości 180 zł, co po podwyższeniu o 23% stawkę podatku od towarów i usług daje kwotę 221,40 zł.
W ocenie referendarza istnieją także podstawy do uwzględnienia wniosku o zwrot niezbędnych udokumentowanych wydatków z tytułu opłaty za wydanie kserokopii akt sprawy (kwota 50 zł).
Z tych względów, na wskazanej wyżej podstawie prawnej, orzeczono jak w sentencji postanowienia.