Uzasadnienie
B. C.-M. wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych. Wskazała, iż wspólne gospodarstwo prowadzi z mężem i 15 letnim synem. Rodzina posiada dom o pow. 160,80 m2. Oboje małżonkowie posiadają stałe zatrudnienie i osiągają dochody z tego tytułu na poziomie 3 tys. zł każde z nich miesięcznie.
Rozpoznając przedmiotowy wniosek zważono, co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Zatem, rzeczą wnioskodawcy, jako zainteresowanego, jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym, to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie sądu w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę wykazane.
W niniejszej sprawie uznać należy, że skarżąca nie wykazała, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Przede wszystkim wysokość bieżących dochodów jest na tyle wysoka dla trzyosobowej rodziny, iż skarżąca jest w stanie ponieść koszty swego udziału w sprawie. Podkreślić należy, iż złożony wniosek nie został w żaden sposób umotywowany, skarżąca nie wskazała nawet, iż nie posiada środków na opłacenie wniesionej skargi kasacyjnej. Skoro zatem skarżąca posiada środki finansowe, które może przeznaczyć na prowadzenie własnych spraw przed sądem uznać należy, że okoliczność ta nie pozwala na przyjęcie, że skarżąca nie jest w stanie ponieść kosztów niniejszego postępowania.
Z tych względów Sąd na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.