Uzasadnienie
J. Z. (dalej jako: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku (dalej jako: Kolegium, SKO) z 6 marca 2026 r., nr SKO Gd/2060/25, utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy Starogard Gdański (dalej jako: Wójt) 2 kwietnia 2025 r., nr PPN.6725.7.1.2023, w przedmiocie opłaty planistycznej.
Skarga została wniesiona w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Rada Gminy Starogard Gdański uchwałą nr XLVI/548/2022 z 26 maja 2022 r. uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla wsi D. Uchwała ta ustaliła przeznaczenie działki nr [...] w D. jako 034.MN/U – teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz zabudowy usługowej (pow. 8310 m2) i 15.KDW – teren drogi wewnętrznej (pow. 1203 m2). Uchwała weszła w życie 19 lipca 2022 r.
Aktem notarialnym z 6 kwietnia 2023 r. Rep. [...] J. Z. zbył działkę nr [...] położoną we wsi D. W dniu 27 września 2023 r. Wójt wszczął postępowanie w sprawie ustalenia opłaty planistycznej z tytułu wzrostu wartości zbywanej nieruchomości. W toku postępowania w dniu 25 lipca 2023 r. rzeczoznawca majątkowy sporządził operat szacunkowy ustalając wzrost wartości nieruchomości.
Decyzją z 12 grudnia 2023 r. Wójt ustalił opłatę planistyczną w wysokości 20.675 zł z tytułu wzrostu wartości działki nr [...] spowodowanego uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W odwołaniu strona zarzuciła, że zbyła działkę przed wejściem w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Decyzją z 26 lutego 2025 r. nr SKO Gd/1998/24 Kolegium uchyliło rozstrzygnięcie organu I instancji stwierdzając, że w tej samej dacie – 29 lutego 2024 r. – strona otrzymała zarówno zawiadomienie o wszczęciu postępowania, zawiadomienie o jego zakończeniu oraz decyzję kończącą postępowanie, co stanowi istotne naruszenie art. 10 § 1 i art. 61 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r., poz. 1691) – w skrócie: "k.p.a.".
Ponownie rozpoznając sprawę, decyzją z 2 kwietnia 2025 r. Wójt ustalił opłatę planistyczną w wysokości 20.675 zł zgodnie z wartością wynikającą z operatu szacunkowego i stawką opłaty wskazaną w planie miejscowym.
W odwołaniu skarżący stwierdził, że Wójt nie respektuje rozstrzygnięcia Kolegium z 26 lutego 2025 r., które uchyliło wcześniejszą decyzję organu I instancji. Strona za bezzasadne uznała dalsze domaganie się od niej kwoty 20.675 zł, gdyż kwota sprzedaży jest niższa niż wycena rzeczoznawcy. Ponadto Wójt nie ustosunkował się do błędów formalnych, które Kolegium wymieniło w swojej decyzji przy ustaleniu opłaty planistycznej.
Decyzją z 6 marca 2026 r. Kolegium utrzymało w mocy decyzję Wójta z 2 kwietnia 2025 r.
W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę w niniejszej sprawie jest wiarygodny i czytelny. Operat zawiera szczegółowy opis stanu nieruchomości ze wskazaniem lokalizacji i stanu zagospodarowania. Operat szacunkowy spełnia wymogi formalne określone przepisami prawa, a także opiera się na prawidłowych danych dotyczących szacowanych nieruchomości, właściwym doborze nieruchomości podobnych oraz właściwym wychwyceniu cech różniących nieruchomości przyjęte do porównania. Zdaniem Kolegium opis cech nieruchomości jest pełny a przyjęty zakres skali ocen nie wskazuje na dowolność interpretacji w kontekście opisanych cech nieruchomości wycenianej.
Z opisu stanu nieruchomości wynika, że szacując jej wartość rzeczoznawca uwzględnił przeznaczenie nieruchomości wynikające z dotychczasowego i nowo uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ustalając stan nieruchomości działki nr [...] na dzień sprzedaży (6 kwietnia 2023 r.) rzeczoznawca wskazał na funkcję terenu wynikającą z planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego do 18 lipca 2022 r. i funkcje terenu wynikające z planu uchwalonego 26 maja 2022 r. Odrębnej analizie rzeczoznawca poddał rynek nieruchomości rolnych w sąsiedztwie nieruchomości zurbanizowanych, nieruchomości o przeznaczeniu pod zabudowę mieszkaniowo-usługową i nieruchomości przeznaczonych pod tereny komunikacji. Badaniem objęto rynek lokalny powiatu starogardzkiego w okresie od 2021 r. do dnia wyceny. Przy określeniu wartości gruntu przed i po uchwaleniu planu rzeczoznawca przyjął podejście porównawcze metodę porównywania parami. Wybór przyjętej metody rzeczoznawca uzasadnił w treści operatu.
W rezultacie przeprowadzonych analiz porównawczych i procesów szacowania rzeczoznawca określił wartość rynkową przedmiotu wyceny na kwotę 491.313 zł według przeznaczenia obowiązującego po uchwaleniu nowego planu miejscowego oraz na kwotę 373.005 zł przy uwzględnieniu przeznaczenia ustalonego w planie miejscowym obowiązującym do 19 lipca 2022 r. Wzrost wartości działki nr [...] po zmianie planu wyniósł 118.308 zł.
Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy stwierdził, że renta planistyczna nie jest zależna od tego, czy wskutek zbycia nieruchomości właściciel osiągnął korzyść (zysk) w związku ze zbyciem nieruchomości. Decydujące jest zbycie w drodze czynności prawnej (umowy) nieruchomości, której wartość obiektywnie wzrosła wskutek przekwalifikowania takiej nieruchomości w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący stwierdził, że decyzja odwoławcza jest dla niego niezrozumiała, gdyż wcześniej w piśmie do Kolegium strona obszernie i konkretnie przytoczyła fakty dotyczące sprawy, co Kolegium uznało w pierwszej decyzji. Obie decyzje są ze sobą sprzeczne a druga decyzja jest niesprawiedliwa.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).
Z kolei z art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.
W tak zakreślonych granicach przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 6 marca 2026 r., utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy Starogard Gdański z 2 kwietnia 2025 r., którą ustalono skarżącemu opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], o powierzchni 9.513 m2, położoną we wsi D., spowodowanego uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz z powodu zbycia tej nieruchomości.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonych decyzji stanowią przepisy ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2024 r., poz. 1130 ze zm.), dalej "u.p.z.p.". Zgodnie z art. 36 art. 4 u.p.z.p. jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Wysokość opłaty nie może być wyższa niż 30% wzrostu wartości nieruchomości. Na postawie art. 37 u.p.z.p. rzeczoną wartość nieruchomości ustala się na dzień sprzedaży nieruchomości (ust. 1). Wartość nieruchomości odpowiada różnicy między: wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu lub zmianie planu miejscowego, a wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu: 1) przeznaczenia terenu, obowiązującego przed zmianą tego planu;
2) faktycznego sposobu użytkowania nieruchomości przed uchwaleniem tego planu. Wartość nieruchomości określa się jednocześnie zgodnie z przepisami ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (ust. 12).
Działka nr [...] położona we wsi D. znajduje się na obszarze objętym planem miejscowym. W dniu 26 maja 2022 r. Rada Gminy Starogard Gdański podjęła uchwałę nr XLVI/548/2022 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi D. (Dz. Urz. Woj. Pomorskiego z 2022 r. poz. 2553), dalej jako "m.p.z.p.", który wszedł w życie 19 lipca 2022 r. Przedmiotowa działka znajduje się w jednostce 034.MN/U (teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz zabudowy usługowej) i 15.KDW (teren drogi wewnętrznej). Do dnia 18 lipca 2022 r. obowiązywał dla tej działki poprzedni plan miejscowy, tj. uchwała nr XLI/450/2014 Rady Gminy Starogard Gdański z dnia 27 marca 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi D. (Dz. Urz. Woj. Pomorskiego z 2014 r. poz. 1729), a przedmiotowa działka znajdowała się w jednostce 192R – tereny rolnicze.
Z akt sprawy wynika, że aktem notarialnym Rep. A nr [...] z 6 kwietnia 2023 r. skarżący sprzedał ww. działkę. Odnosząc się do poglądu skarżącego, że sprzedał przedmiotową działkę w dniu 17 listopada 2021 r. (vide: pismo z 11 marca 2024 r.) należy wyjaśnić, że w dniu 17 listopada 2021 r. skarżący zawarł przed notariuszem (Rep. A nr [...]) umowę przedwstępną sprzedaży. Zgodnie z art. 389 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2026 r., poz. 795) umowa, przez którą jedna ze stron lub obie zobowiązują się do zawarcia oznaczonej umowy (umowa przedwstępna), powinna określać istotne postanowienia umowy przyrzeczonej. Umowa przedwstępna zobowiązuje do zawarcia umowy przyrzeczonej, którą najczęściej jest umowa zobowiązująco-rozporządzająca lub umowa zobowiązująca. W celu spełnienia świadczenia strony muszą złożyć oświadczenia woli, ewentualnie dokonać innych jeszcze czynności niezbędnych do zawarcia ważnej umowy przyrzeczonej.
Inna jest przy tym treść umowy przedwstępnej, a inna umowy rozporządzającej zawieranej w wykonaniu istniejącego wcześniej zobowiązania. W myśl art. 535 § 1 Kodeksu cywilnego przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę. Z § 2 aktu notarialnego z 6 kwietnia 2023 r. wynika, że skarżący "sprzedaje nabywcy przedmiotową działkę a nabywca ją kupuje".
W art. 36 ust. 4 u.p.z.p. ustawodawca wskazał przesłankę "zbycia nieruchomości" przez co należy rozumieć czynność prawną skutkującą przeniesieniem własności w drodze transakcji kupna-sprzedaży. Zbycie nieruchomości obejmuje każdą czynność prawa cywilnego, na mocy której zmienia się właściciel (użytkownik wieczysty), przy czym opłata planistyczna związana jest ze zbyciem ekwiwalentnym. Jedynie w sytuacji, gdy zbywający nie otrzymuje ekwiwalentu ani w chwili dokonania czynności, ani w przyszłości, obowiązek uiszczenia opłaty nie powstaje (zob. wyrok WSA w Olsztynie z 5 sierpnia 2025 r. sygn. akt II SA/Ol 231/25, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako "CBOSA"). Z treści § 2 aktu notarialnego z 6 kwietnia 2023 r. wynika, że w tej dacie skarżący sprzedał nabywcy przedmiotową działkę a nabywca ją kupił. Skoro zatem doszło do przeniesienia własności przedmiotowej nieruchomości na mocy aktu notarialnego z 6 kwietnia 2023 r., to zasadnie przyjęły orzekające w sprawie organy, że w 2022 r. nastąpiła zmiana planu miejscowego, a w 2023 r. skarżący zbył nieruchomość. Ustalona chronologia zdarzeń potwierdza zasadność ustalania przez organ, czy w wyniku zmiany planu miejscowego doszło do wzrostu wartości nieruchomości.
Podstawowym dokumentem w postępowaniu mającym na celu ustalenie wartości nieruchomości jest sporządzana na piśmie w formie operatu szacunkowego opinia rzeczoznawcy majątkowego o wartości nieruchomości - art. 156 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2024 r., poz. 1145 ze zm.), dalej jako "u.g.n.". Operat zostaje sporządzony na podstawie przepisów u.g.n. oraz – w stanie prawnym obowiązującym w 2023 r. – rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. z 2004 r., nr 207, poz. 2109 ze zm.). Operat szacunkowy jest dowodem w sprawie i podlega ocenie, tak jak każdy inny dowód, stosownie do art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Jednakże ani sądy, ani organy nie mogą wkraczać w merytoryczną zasadność opinii rzeczoznawcy majątkowego, ponieważ nie dysponują wiadomościami specjalnymi (w przeciwieństwie do biegłego).
Ocena operatu szacunkowego winna być zatem dokonana pod względem formalnym, tj. należy zbadać, czy został on sporządzony i podpisany przez uprawnioną osobę, czy zawiera wymagane przepisami prawa elementy treści, nie zawiera niejasności, pomyłek, braków, które powinny być sprostowane lub uzupełnione, aby dokument ten miał wartość dowodową. Natomiast należy podkreślić, że operat szacunkowy jest dokumentem zawierającym oceny i informacje oparte na wiedzy specjalistycznej. W konsekwencji, zakwestionowanie operatu szacunkowego przez organ lub sąd administracyjny jest dopuszczalne, ale wyłącznie w wyjątkowych i oczywistych wypadkach, jeżeli zostanie wykazane, że przy sporządzeniu operatu doszło do naruszenia prawa albo operat zawiera ewidentne błędy, które dyskwalifikują jego walory dowodowe. Mimo iż operat szacunkowy niewątpliwe jest dowodem w postępowaniu administracyjnym, to jednocześnie należy podkreślić, iż jest to dowód o szczególnym charakterze.
Został on sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego (biegłego) i podlega ocenie organów (sądu) zgodnie z przepisami k.p.a., jednakże jednocześnie organy (sądy) nie mogą ingerować w merytoryczną stronę operatu. Jeszcze raz bowiem należy podkreślić, że to rzeczoznawca majątkowy (który legitymuje się stosownymi uprawnieniami zawodowymi, których posiadanie jest warunkiem wykonywania tego zawodu) posiada wiedzę specjalistyczną, której ani strony, ani organy (sądy) nie mogą kwestionować.
Na podstawie art. 157 u.g.n. o ocenę prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego może wystąpić do organizacji zawodowej rzeczoznawców każdy, gdyż przepis ten nie zawiera w tym zakresie jakichkolwiek ograniczeń podmiotowych. Wobec tego nie można zarzucać organowi niewystąpienia o przeprowadzenie oceny operatu szacunkowego, jeśli w ocenie tego organu operat nie wzbudził wątpliwości co do jego prawidłowości. Jeżeli operat szacunkowy nie budzi wątpliwości co do spójności, logiczności, zupełności, nie zawiera nieścisłości ani nie pomija istotnych dla ustalenia wartości nieruchomości elementów, to podważenie prawidłowości jego sporządzenia może nastąpić na mocy art. 157 ust. 1 i 3 u.g.n. tylko przez organizację zawodową rzeczoznawców, bowiem tylko organizacja zawodowa rzeczoznawców majątkowych jest władna dokonać merytorycznej oceny zawartości operatu szacunkowego.
W ocenie składu orzekającego organy należycie oceniły prawidłowość operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego Waldemara Kalkowskiego w dniu 25 lipca 2023 r. W tym miejscu należy wskazać, że co do zasady zgodnie z art. 156 ust. 3 i 4 u.g.n. operat szacunkowy może być wykorzystywany do celu, dla którego został sporządzony, przez okres 12 miesięcy od daty jego sporządzenia. Może być on wykorzystywany po upływie ww. okresu po potwierdzeniu jego aktualności przez rzeczoznawcę majątkowego. Po potwierdzeniu aktualności operat szacunkowy może być wykorzystywany do celu, dla którego został sporządzony, w kolejnych 12 miesiącach, licząc od dnia upływu okresu. Dzieje się tak, ponieważ jego celem jest określenie aktualnej wartości rynkowej nieruchomości, która z biegiem czasu ulega zmianie.
Natomiast skład orzekający w pełni podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie, w myśl którego w przypadku opłaty planistycznej sytuacja jest diametralnie inna. Tutaj celem nie jest ustalenie, ile nieruchomość jest warta dzisiaj. Celem jest historyczne odtworzenie, o ile wzrosła jej wartość wyłącznie na skutek uchwalenia planu miejscowego. Kluczowy dla tej oceny jest art. 37 ust. 1 u.p.z.p., który stanowi, że wzrost wartości nieruchomości ustala się na dzień jej sprzedaży. Przepis ten jest przepisem szczególnym (lex specialis) w stosunku do ogólnych zasad wyceny z art. 156 ust. 3 i 4 u.g.n. i całkowicie wyłącza ich stosowanie w tym zakresie. Operat sporządzony na potrzeby ustalenia opłaty planistycznej nie jest "aktualną" wyceną, lecz dokumentem historycznym. Jego zadaniem jest "zamrożenie" i porównanie dwóch wartości z przeszłości: wartości nieruchomości jaką miała przed uchwaleniem planu, przy uwzględnieniu jej ówczesnego przeznaczenia, oraz wartości nieruchomości jaką uzyskała po uchwaleniu planu, przy uwzględnieniu nowego przeznaczenia.
Obie te wartości są ustalane na konkretny, historyczny dzień – dzień zbycia nieruchomości. Taki operat, raz prawidłowo sporządzony, nie traci ważności w rozumieniu art. 156 u.g.n., ponieważ dane w nim zawarte (historyczne przeznaczenie, historyczne ceny na dzień sprzedaży) z upływem czasu nie ulegają zmianie (zob. wyroki NSA: z 26 listopada 2025 r. sygn. akt II OSK 1288/23, z 17 lutego 2022 r. sygn. akt II OSK 152/22, prawomocny wyrok WSA w Gdańsku z 14 września 2022 r. sygn. akt II SA/Gd 216/22, CBOSA).
Przechodząc do oceny operatu szacunkowego z 25 lipca 2023 r. należy zauważyć, że został on sporządzony przez uprawnioną osobę, na podstawie prawidłowo zastosowanych przepisów i zasadnie określa stan przedmiotowej nieruchomości przed i po uchwaleniu m.p.z.p. z 2022 r. Odnosząc się do podnoszonej przez skarżącego kwestii ustalonych przez biegłego cen ponownie wskazać trzeba, że zgodnie z art. 154 ust. 1 u.g.n. to rzeczoznawca majątkowy dokonuje wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stan nieruchomości oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych. Poza zakresem analizy sądów administracyjnych jest kwestia merytorycznej zasadności wyboru metody i techniki szacowania nieruchomości. Organ prowadzący postępowanie, a tym bardziej sąd administracyjny, nie może wkraczać w merytoryczną zasadność opinii rzeczoznawcy majątkowego, ponieważ nie dysponuje wiadomościami specjalnymi, które posiada biegły.
Natomiast skarżący - niezadowolony z ustaleń biegłego, może w oparciu o wyżej przytoczony art. 157 ust. 1 u.g.n. wystąpić do organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych o ocenę prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego.
Z kolei w odniesieniu do stanowiska skarżącego, że sprzedał działkę o przeznaczeniu rolnym, należy zauważyć, że w § 1 ust. 2 pkt 7 aktu notarialnego z 6 kwietnia 2023 r. wprost wpisano, iż przedmiotowa działka jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętym uchwałą nr XLVI/548/2022 z 26 maja 2022 r. a w planie tym działka skarżącego jest oznaczona jako 34.MN/U – teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz zabudowy usługowej i 15.KDW – teren drogi wewnętrznej. Zatem nie można przyjąć, że skarżący sprzedał działkę o przeznaczeniu rolnym.
Odwołując się końcowo do stwierdzenia skarżącego, że zaskarżona decyzja jest dla niego niezrozumiała, bowiem we wcześniejszej decyzji kasacyjnej z 26 lutego 2025 r. Kolegium "uznało jego racje" należy wyjaśnić, że jedynym powodem, dla którego Kolegium uchyliło pierwotną decyzję Wójta z 12 grudnia 2023 r. był fakt, iż organ I instancji naruszył przepisy postępowania, uniemożliwiając skarżącemu czynny udział w nim. Natomiast pomimo tego, że Kolegium uchyliło wówczas decyzję Wójta, to odniosło się merytorycznie do sprawy wskazując, że "zarzuty odwołania nie zasługiwały na uwzględnienie, ponieważ umowa przyrzeczona, przenosząca własność opisanej nieruchomości, została zawarta 6 kwietnia 2023 r. tj. po zmianie jej przeznaczenia wynikającej z uchwalenia 26 maja 2022 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi D." (vide: s. 2 in fine decyzji Kolegium z 26 lutego 2025 r.). Tak więc stanowisko organu odwoławczego w istocie nie uległo zmianie.
Reasumując, w sprawie bezsporne jest, że: 1) doszło do uchwalenia nowego planu miejscowego, 2) właściciel sprzedał ww. nieruchomość, 3) doszło do wzrostu wartości przedmiotowej nieruchomości w związku z uchwaleniem nowego planu miejscowego, 4) do wszczęcia postępowania w przedmiocie ustalenia opłaty planistycznej doszło w terminie 5 lat od dnia, w którym plan miejscowy stał się obowiązujący. W konsekwencji Wójt miał obowiązek wszcząć postępowanie i ustalić opłatę planistyczną, a Kolegium zasadnie utrzymało jego rozstrzygnięcie w mocy. Przedmiotowe postępowanie zostało w ocenie Sądu przeprowadzone zgodnie z przepisami procesowymi i w oparciu o prawidłową podstawę prawną, a zarzuty skarżącego nie podważyły tego stanowiska.
Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę jako niezasadną na podstawie art. 151 p.p.s.a.