Uzasadnienie
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 30 sierpnia 2001 r. nr [...], po rozpoznaniu odwołania A. K., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia 5 czerwca 2001 r. nakazującą W. i A. K. rozbiórkę samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego zlokalizowanego na działce nr [...] w B. i samowolnie wybudowanego z kręgów betonowych, jednokomorowego zbiornika na nieczystości zlokalizowanego na działce nr [...] w B. W uzasadnieniu decyzji wskazano m.in., iż bezspornym jest, że na działce nr [...] w miejscowości B. zostały wybudowane w 1995 r. obiekty budowlane - obiekt pełniący funkcję letniskową oraz jednokomorowy zbiornik na nieczystości wykonany z kręgów betonowych. Obiekty te zostały pobudowane bez pozwolenia na budowę. Wskazano na treść art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.), który w sytuacji stwierdzenia samowoli budowlanej nakazuje wydanie decyzji o rozbiórce.
Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy zatwierdzonym Uchwałą Rady Gminy Stara Kiszewa nr XV/81/92 z dnia 23 stycznia 1992 r. (Dz. Urz. Woj. Gd. Nr 3, poz. 10 ze zm.) działka nr [...] w miejscowości B. przeznaczona jest na cele rolnicze. Wybudowanie na niej obiektów budowlanych narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W ocenie organu II instancji nie ma znaczenia, że Zarząd Gminy przystąpił do opracowania nowego planu, gdyż podstawą do wydania rozstrzygnięcia jest obowiązujący w dniu wydania decyzji miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.
A. K. złożył skargę na powyższą decyzję, w której wniósł o jej uchylenie.
W uzasadnieniu skargi wskazał m.in., że przed jej kupnem upewnił się w Urzędzie Gminy, że działka leży w kompleksie działek ze statusem rekreacyjnych i budowlanych. Wraz z dwoma sąsiadami złożył wniosek o przekwalifikowanie działek na rekreacyjne.
W lutym 1995 r. otrzymał z Urzędu Gminy decyzje o wysokości podatku od nieruchomości z nowym określeniem za grunty letniskowe. Uznał, że wniosek o przekwalifikowanie działki został załatwiony pozytywnie i jest od tej chwili właścicielem działki letniskowej.
O tym, ze działka nie jest jeszcze przekwalifikowana dowiedział się w maju 2001 r. w trakcie wizytowania działki przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W Urzędzie Gminy dowiedział się, że działka nie została przekwalifikowana. Wskazał także, że kupno działki, jej urządzenie kosztowało go wiele wyrzeczeń.
Wojewódzki inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi.
Przed rozpoznaniem sprawy skarżący skierował do Sądu pismo, w którym wskazał, że organy administracji zastosowały w jego sprawie nową ustawę z 1994 r. wbrew normie art. 103 ustawy Prawo budowlane, która nakazywała stosowanie do obiektów wzniesionych przed 1 stycznia 1995 r. przepisy ustawy z dnia 24.10.1974 r. Prawo budowlane.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało uznać za zasadną wobec nie wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy mających znaczenie dla rozpoznania sprawy.
Art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) wskazuje, że przepisu art. 48 (przymusowy nakaz rozbiórki) nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy, czyli przed dniem 01.01.1995 r.
Skarżący przed Sądem przedstawił nowy dowód, nie znany w poprzednim postępowaniu, a mianowicie decyzję z dnia 1 grudnia 1995 r. nr ewid. [...] w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za rok 1995. Na tej podstawie orzekające w sprawie organy przyjęty, że budynek został wybudowany w 1995 r.
Tymczasem decyzja w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 1994 r. może sugerować, że budynek ten stał już w 1994 r. W świetle cytowanego przepisu art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 07.07.1994 r. jest to istotna okoliczność rzutująca na sytuację prawną skarżącego.
W toku dalszego postępowania należy zatem wyjaśnić, kiedy faktycznie budynek ten został zbudowany i w zależności od dokonanych ustaleń dokonać stosownej oceny prawnej.
Uzasadnia to, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.