Uzasadnienie
Spółdzielnia A w G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody z 20 kwietnia 2009 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z 13 maja 2008 r. podjętą po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 kpa w sprawach zakończonych decyzjami o pozwoleniu na budowę.
Zaskarżona decyzja została podjęta w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Na wniosek inwestora spółki A z siedzibą w G. Prezydent Miasta w dniu 22 sierpnia 2007 r. wydał decyzję zatwierdzającą plan zagospodarowania osiedla mieszkaniowego "W. F." oraz zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę I etapu inwestycji – 2 budynków mieszkalnych A i C z parkingami podziemnymi w zespole budynków wielorodzinnych projektowanego osiedla. W decyzji tej wskazano, że obszar oddziaływania obiektów, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, obejmuje działkę nr [...]. Z kolei decyzją z dnia 19 września 2007 r. ten sam organ zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę dla kolejnego budynku oznaczonego literą D. Stroną postępowań związanych z w/w pozwoleniami na budowę był wyłącznie inwestor.
Z dokumentów sprawy wynika, że wniesione przez skarżącą w dniu 5 października 2007 r. do Wojewody pismo z żądaniem uznania jej za stronę w sprawach zakończonych udzielonymi pozwoleniami na budowę zostało uznane za wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego. Równolegle do wniosków Spółdzielni do organu wpłynęły również pisma właścicieli mieszkań położonych w budynku przy ul. F. [...] należącym do spółdzielni A także z żądaniem dopuszczenia do udziału w sprawie w charakterze strony i wykonania m. in. analizy zacienienia projektowanych budynków. Pismom właścicieli nadano odrębny od wniosku Spółdzielni bieg również w trybie wznowienia postępowania administracyjnego.
W dniu 12 listopada 2007 r. Prezydent Miasta wydał dwie decyzje o takim samym rozstrzygnięciu – o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego "w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta nr [...]z dnia 22 sierpnia 2007 r. na budowę 2 budynków mieszkalnych A i C oraz pozwolenia nr [...] z dnia 19.09.2007 r. na budowę budynku mieszkalno – usługowego D w zespole budynków wielorodzinnych projektowanego osiedla mieszkaniowego W. F.". Jedna decyzja o numerze [...] została podjęta po rozpatrzeniu wniosku "właścicieli lokali mieszkalnych w budynku przy ul. F. [...]", a druga o numerze [...] po rozpatrzeniu wniosku skarżącej. W obu tych decyzjach jako podstawę rozstrzygnięć powołano art. 149 § 2 i 145 § 1 pkt 4 kpa.
Na skutek wniesionych odwołań Wojewoda decyzjami z dnia 6 lutego 2008 r. podjętymi na podstawie art. 138 § 2 kpa uchylił wyżej opisane rozstrzygnięcia odmawiające wznowienia postępowania z przekazaniem spraw do ponownego rozpatrzenia.
Decyzja kasacyjna Wojewody z dnia 6 lutego 2008 r. odnosząca się wniosku skarżącej (o numerze [...]) była przedmiotem kontroli tut. Sądu na skutek skargi wniesionej przez inwestora. Wyrokiem z dnia 11 września 2008 r. w sprawie II SA/Gd 339/08 skarga została oddalona.
W dniu 3 kwietnia 2008 r. Prezydent Miasta wydał postanowienie którym orzekł, że na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa wznawia postępowanie zakończone decyzjami z dnia 22 sierpnia 2007 r. i 19 września 2007 r. w przedmiocie udzielonych pozwoleń na budowę.
Decyzją z 13 maja 2008 r. (nr [...]) organ I instancji "po rozpatrzeniu wniosku spółdzielni A z dnia 5.10.2007 r. (...) odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej Prezydenta Miasta nr [...] z dnia 12 listopada 2007 r. odmawiającej wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta nr [...] z dnia 22 sierpnia 2007 r. zatwierdzającą plan zagospodarowania osiedla mieszkaniowego W. F. oraz zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą spółce A pozwolenia na budowę I etapu inwestycji – 2 budynków A i C w zespole budynków wielorodzinnych W. F. w G. oraz w sprawie zakończonej decyzja ostateczną Prezydenta Miasta nr [...] z dnia 19 września 2007 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalno – usługowego D w zespole budynków wielorodzinnych W. F. W podstawie prawnej tej decyzji organ wskazał na art. 151 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, a w uzasadnieniu przedstawił przebieg postępowania, powołał art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego oraz definicję "obszaru oddziaływania obiektu" zawartą w art. 3 pkt 20 tej ustawy i stwierdził, że obszar ten nie obejmuje funkcjonującego, zagospodarowanego osiedla mieszkaniowego spółdzielni A i w tej sytuacji spóldzielnia A nie jest stroną postępowania.
Organ wyjaśnił, że wydane pozwolenia na budowę dotyczą budynków zlokalizowanych w odległości około 150 metrów (budynek A-D) oraz 70 metrów (budynek C) od zabudowy istniejącej, co pozwala mu jednoznacznie stwierdzić, że "mieszkańcy budynku przy ul. F. [...] znajdują się poza strefą oddziaływania powstających obiektów i ich realizacja nie narusza interesu właścicieli lokali mieszkalnych w budynku przy ul. F. [...]. Wskazał również, że na wniosek inwestora decyzją z 12 listopada 2007 r. uchylił decyzję z 22 sierpnia 2007 r. w zakresie objętym projektem zamiennym stanowiącym załącznik do decyzji, a obejmującym plan zagospodarowania projektowanego osiedla. W nowym opracowaniu planu zagospodarowania inwestor przesunął budynek E i skrócił budynek F w celu zwiększenia odległości od granicy z sąsiednią wschodnią działką do 20,6 m. Organ zapewnił, że ewentualne uwagi spółdzielni A będą wnikliwie rozpatrywane na etapie postępowania administracyjnego w wyniku kolejnych wniosków inwestora dot. pozwolenia na budowę budynku E i F. W odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżąca zarzuciła naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 kpa oraz art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego przez nieprawidłowe przyjęcie przez organ, że nie przysługuje jej przymiot strony w sprawach związanych z udzielonymi dotychczas inwestorowi pozwoleniami na budowę z 22 sierpnia 2007 r. i 19 września 2007 r. W jej ocenie podane przez organ odległości nowowznoszonych budynków od istniejącej zabudowy nie są jedynymi wyznacznikami obszaru oddziaływania obiektu.
Wyznaczenie tego obszaru winno nastąpić na podstawie m. in. analiz nasłonecznienia i zacienienia, analiz z zakresu ochrony środowiska, naruszenia równowagi wodnej, hałasu, odpadów...itp. Spółdzielnia zarzuciła także naruszenie art. 151 kpa. W jej ocenie wydana przez organ I instancji decyzja nie rozstrzyga merytorycznie sprawy z tego względu, że odnosi się do decyzji z 12 listopada 2007 r. uchylonej przez Wojewodę, a nie do kwestionowanych przez skarżącą pozwoleń na budowę. W odwołaniu zarzucono także uchybienia przepisom art. 7 – 10 kpa i 107 kpa. Skarżąca akcentowała, iż przy rozpatrywaniu tej sprawy organ powinien był uwzględnić fakt, że plan realizacyjny całej inwestycji został zatwierdzony przy pierwszym pozwoleniu na budowę z 22 sierpnia 2007 r. Zatem realizacja całej inwestycji została zatwierdzona, a inwestor jakby na raty występuje "o szczątkowe pozwolenia na budowę i to od budynków które znajdują się najdalej". W jej ocenie ta praktyka, niewątpliwie wygodna dla inwestora, winna być pod baczną kontrolą organów samorządowych po to, aby prawo nie było naruszane.
Wojewoda utrzymując w mocy decyzję Prezydenta Miasta z 13 maja 2008 r. stwierdził, że "została ona wydana zgodnie z obowiązującymi procedurami, a zaskarżone rozstrzygnięcie, w odpowiedzi na przedłożony wniosek, rozstrzyga co do istoty w zakresie odmowy wznowienia postępowania". Wyjaśnił, że zgromadzony materiał dowodowy, w szczególności zatwierdzone decyzjami ostatecznymi projekty budowlane wskazują, iż obszar oddziaływania planowanego zamierzenia ogranicza się wyłącznie do terenu inwestycji (budynki A,C,D), a zatem podnoszony przez stronę skarżącą fakt, że budynki E i F zostały ujęte w projekcie zagospodarowania nie przesądza "o powstawaniu budynków działających niezgodnie z prawem". Z uwagi na brak projektów i dokumentacji odnoszącej się do budynków E i F materiał dowodowy nie pozwala jednoznacznie stwierdzić, że budynki te będą powodować zacienienie w sposób niezgodny z obowiązującymi przepisami.
Do czasu powstania dokumentacji tych budynków do pozwolenia i wszczęcia procedury związanej z wydaniem pozwolenia na budowę nie istnieje możliwość wykonania pełnej i wiarygodnej analizy. Z tych względów w ocenie organu odwoławczego brak jest podstaw do uznania skarżącej za stronę postępowania. Organ odwoławczy wskazał, że dostrzegł z urzędu konieczność przeanalizowania poprawności decyzji z 22 sierpnia 2007 r. w części związanej z usytuowaniem budynków E i F. Nic więcej jednak w tej kwestii nie wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Jak wynika z akt organu drugiej instancji w dacie podjęcia zaskarżonego rozstrzygnięcia organ ten postanowieniem z 20 kwietnia 2009 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z 22 sierpnia 2007 r. w części dotyczącej planu zagospodarowania budynków F i E, a w uzasadnieniu wyjaśnił, że chodzi o lokalizację tych budynków "pod kątem zarzutu oddziaływania na istniejący budynek spółdzielni A".
W skardze na decyzję organu odwoławczego z 20 kwietnia 2009 spółdzielnia A w G. powtórzyła argumenty zawarte we wcześniejszym odwołaniu odnoszące się do naruszenia art. 151 kpa, art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego oraz art. 7 i 107 kpa.
Wojewoda wniósł o oddalenie skargi powtarzając argumentację zawartą w uzasadnieniu rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna.
W pierwszej kolejności jednak należy wyjaśnić, że powyższych ustaleń odnoszących się do przebiegu postępowania administracyjnego i stanu sprawy administracyjnej Sąd dokonał wyłącznie na podstawie akt organu odwoławczego, akt sprawy sądowoadministracyjnej II SA/Gd 339/08 oraz potwierdzonych za zgodność z oryginałem nadesłanych do akt sprawy sądowej przez organ dokumentów. Rozpoznając sprawę Sąd nie dysponował aktami organu I instancji dokumentującymi chronologicznie przebieg postępowania wznowieniowego. Jako akta organu I instancji Sądowi przedstawiono obszerną i niekompletną dokumentację projektową zatwierdzoną decyzjami Prezydenta z 22 sierpnia 2007 r., 19 września 2007 r., 8 kwietnia 2008 r. i 14 maja 2009 r., co wynika ze znajdujących się na tej dokumentacji pieczęci organu. Nadesłano również akta organu II instancji zakończone decyzją Wojewody z 6 lutego 2008 r. oznaczoną numerem [...], gdy tymczasem decyzja z 6 lutego 2008 r. dotycząca wniosku Spółdzielni i kontrolowana przez Sąd w sprawie II SA/Gd 339/08 oznaczona jest innym numerem. Nie mniej jednak Sąd uznał, że nadesłana do akt sądowych dokumentacja jest wystarczająca dla rozpoznania skargi.
Wydane przez organy obu instancji decyzje po wznowieniu postępowania administracyjnego, czy też w istocie po wznowieniu dwóch postępowań administracyjnych naruszają kolejno:
1/ Art. 151 § 1 kpa – Przepis ten stanowi, że organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Z przepisu tego wynika więc, że po wznowieniu postępowania w sprawach zakończonych decyzjami z 22 sierpnia 2007 r. i 19 września 2007 r. w przedmiocie pozwoleń na budowę i po zbadaniu – w ramiach postępowania określonego w art. 149 § 2 kpa – podstawy wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 kpa tj. okoliczności czy skarżąca powinna być czy nie stroną w sprawach udzielonych pozwoleń na budowę organ obowiązany był wydać decyzję odnoszącą się do decyzji "dotychczasowej", czyli decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę.
Tymczasem organ I instancji, mimo że w podstawie prawnej decyzji powołał wyżej cytowany art. 151 § 1 pkt 1 kpa i w rozstrzygnięciu wprawdzie odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej to całość sformułowania rozstrzygnięcia świadczy o tym, że organ za decyzję dotychczasową uznał decyzję własną z 12 listopada 2007 r. odmawiającą wznowienia postępowania. Decyzja ta została uchylona przez Wojewodę w dniu 6 lutego 2008 r. Przypomnieć należy organom, że powodem jej uchylenia było rozpoznanie podstawy wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 kpa przed wznowieniem postępowania w oparciu o art. 149 § 1 kpa, gdy tymczasem w takiej sytuacji kiedy ustalenie istnienia podmiotowej przesłanki dopuszczalności wznowienia łączy się z ustaleniem istnienia podstawy wznowienia winno to nastąpić w tzw. drugiej fazie postępowania wznowieniowego - w postępowaniu przeprowadzonym już po wznowieniu postępowania w trybie art. 149 § 2 kpa.
W uzasadnieniu wyroku z dnia 11 września 2008 r. jednoznacznie wyjaśniono powyższe zagadnienie prawne. Sąd stwierdził: "Wyrazem ustalenia, że podanie wniósł podmiot, który nie jest stroną, jest decyzja, o której mowa w art. 151 § 1 pkt 1 kpa tj. decyzja odmawiająca uchylenia decyzji dotychczasowej z powodu braku podstawy wznowienia przewidzianej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa". Z powyższego wynika, że skoro zamiarem organu było wydanie decyzji z art. 151 § 1 pkt 1 kpa (na co wskazuje i powołana podstawa prawna decyzji i jej uzasadnienie) to w rozstrzygnięciu decyzji należało odmówić uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę, a nie decyzji z 12 listopada 2007 r. odmawiającej wznowienia. Decyzja ta została zresztą wyeliminowana z obrotu prawnego rozstrzygnięciem Wojewody z dnia 6 lutego 2008 r. co jakby umknęło uwadze organów. W rozpatrywanej sprawie wadliwość rozstrzygnięcia zawartego w decyzji organu I instancji nie została wyeliminowana przez organ odwoławczy.
Z uzasadnienie zaskarżonej decyzji wynika ponadto, że Wojewoda przyjął, iż jego decyzja odnosi się do decyzji odmawiającej wznowienia. Stwierdził bowiem, że "zaskarżone rozstrzygnięcie, w odpowiedzi na przedłożony wniosek, rozstrzyga co do istoty w zakresie odmowy wznowienia". Tylko dla porządku wskazać trzeba, że rozstrzygnięcie decyzji zwane także jej osnową, sentencją powinno być sformułowane jasno i precyzyjnie, aby było zrozumiałe dla stron i organów bez uzasadnienia. W omawianej sprawie sentencja decyzji nie rozstrzyga o przedmiocie sprawy. Rozstrzyga o odmowie uchylenia decyzji odmawiającej wznowienia postępowania, wyeliminowanej z obrotu prawnego w wyniku wcześniej przeprowadzonego postępowania odwoławczego. Okoliczność ta sama w sobie jest dla sądu administracyjnego wystarczającym powodem do uchylenia decyzji organów obu instancji. Decyzje te bowiem nie załatwiają sprawy administracyjnej w sposób przewidziany w art. 151 § 1 kpa, a tym samym nie rozstrzygają o wniosku strony, który zainicjował postępowanie administracyjne.
2/ Art. 7 i 77 § 1 kpa przez brak ustaleń w sprawie umożliwiających ustalenie zaistnienia podstawy wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 kpa oraz błędną wykładnię art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego.
Przedmiotem sprawy było ustalenie i ocena czy spółdzielni A przysługuje przymiot strony w sprawach zakończonych decyzjami o pozwoleniu na budowę z dnia 22 sierpnia 2007 r. i 19 września 2007 r. W tym zakresie organy prawidłowo powołały się na art. 28 ust. 2 i 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Nie dokonały jednak żadnych praktycznie ustaleń umożliwiających ocenę czy nieruchomości skarżącej znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanych przez inwestora obiektów. Rację ma skarżąca, że ustalenie odległości budynków A, C, D projektowanego osiedla od istniejących zabudowań (organ nie wyjaśnił ani gdzie, ani jaka to jest zabudowa) nie jest wystarczające dla prawidłowego zastosowania w/w przepisów. W uzasadnieniach decyzji organów obu instancji nie wskazano nawet gdzie są położone nieruchomości skarżącej, jakie działki obejmują, jak są zagospodarowane. Lakonicznie stwierdzono jedynie konieczność ponownego przeanalizowania rozwiązań projektowych związanych z usytuowaniem budynków E i F, lecz wyjaśnienie tej kwestii skierowano do innego postępowania nadzwyczajnego o stwierdzenie nieważności.
Nie wskazano zatem żadnych odległości dzielących budynki E i F od budynków skarżącej. Zdaniem Sądu organy nie mają racji twierdząc, że w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, którego przedmiotem jest również zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia budowlanego stronami nie są podmioty znajdujące się w obszarze oddziaływania tych obiektów, których projekty architektoniczno – budowlane zostaną zatwierdzone w późniejszym czasie. Stanowisko, że zagadnienia te będą przedmiotem późniejszych analiz jest prawidłowe jedynie o tyle, iż rzeczywiście na etapie wydawania dalszych pozwoleń na budowę szczegółowe rozwiązania projektowe dla danego obiektu mogą powodować zweryfikowanie (uszczegółowienie) pewnych wcześniejszych ustaleń w kwestii obszaru oddziaływania obiektu poczynionych jednak zasadniczo już na etapie zatwierdzania projektu zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia budowlanego.
Zauważyć trzeba, że stosownie do art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego projekt budowlany powinien zawierać: 1) projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich;
2) projekt architektoniczno – budowlany, określający funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, jego charakterystykę energetyczną i ekologiczną oraz proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, a także materiałowe, ukazujące zasady nawiązania do otoczenia, a w stosunku do obiektów budowlanych, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 – również opis dostępności dla osób niepełnosprawnych (...). W sytuacji tzw. etapowania pozwolenia na budowę inwestor obowiązany jest przedstawić właśnie projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w wyżej przytoczonym art. 34 ust. 3 pkt 1, a nie jakiś ogólny plan realizacyjny osiedla. Skoro zatem projekt zagospodarowania działki lub terenu jest częścią projektu budowlanego i jest zatwierdzany przy pozwoleniu na budowę dla pierwszego, czy kilku pierwszych obiektów budowlanych (por. art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego) to stronami tego postępowania muszą być te podmioty, których nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania każdego z planowanych przez inwestora obiektów nawet tych dla których projekty architektoniczno – budowlane zostaną zatwierdzone późniejszymi decyzjami. Wszelkie podstawowe dane (dotyczące granic, usytuowania, obrysów i układów obiektów, ich wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości) niezbędne do wyznaczenia obszaru oddziaływania każdego objętego zamierzeniem budowlanym obiektu zawarte są w projekcie zagospodarowania, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1. Jeżeli zatem okoliczności sprawy wskazywałyby na to, że nieruchomości skarżącej znajdują się w obszarze oddziaływania obiektów oznaczonych literami E i F to skarżąca powinna być stroną postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zakończonego decyzją z dnia 22 sierpnia 2007 r., gdyż decyzja ta zatwierdzała część projektu budowlanego (projekt zagospodarowania działki lub terenu) dla tych obiektów. Analogicznie winna być też stroną tych postępowań, które odnoszą się do zmiany, czy unieważnienia decyzji w tym zakresie, co jest oczywiste.
W omawianej sprawie organy zaprezentowały błędną wykładnię wyżej wskazanych przepisów prawa materialnego tj. art. 3 pkt 20 w zw. z art. 28 ust. 2 i 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. Nie można jednak ustalić jaki wpływ na wynik sprawy miały powyższe naruszenia z tego względu, że w sprawie brak jest dokładnych ustaleń odnoszących się do obszaru oddziaływania projektowanych budynków w odniesieniu do nieruchomości skarżącej. Z uzasadnienia decyzji nie wynika z jakich względów organ odwoławczy stwierdził konieczność ponownego przeanalizowania rozwiązań dotyczących usytuowania obiektów E i F i co skłoniło go do wszczęcia postępowania nieważnościowego.
Dodatkowo uzasadnienie decyzji wskazuje, że organ odwoławczy pozostawał w błędnym przekonaniu, że utrzymywana przezeń decyzja Prezydenta Miasta odmawia wznowienia postępowania, a nie że orzeka o odmowie uchylenia decyzji nie funkcjonującej już w obrocie prawnym (z 12 listopada 2007 r.). Należy zauważyć, że w podstawie prawnej decyzji organ odwoławczy oprócz art. 138 § 1 pkt 1 kpa powołał art. 149 § 3 kpa w sytuacji gdy utrzymywana decyzja odwoływała się do art. 151 kpa. Okoliczność ta dodatkowo wskazuje na uchybienia proceduralne popełnione przez organy obu instancji.
Z kolei brak dokładnych ustaleń odnoszących się do obszaru oddziaływania projektowanych budynków uniemożliwia sądowi administracyjnemu kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia pod kątem zastosowania art. 151 kpa tj. przepisu, który powinien mieć zastosowanie przez organy obu instancji po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania.
Wydane w sprawie decyzje podlegają więc uchyleniu z powodu naruszenia przepisów postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)