Uzasadnienie
Postanowieniem z 24 marca 2016 r. referendarz sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy w niniejszej sprawie poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.
Okręgowa Izba Radców Prawnych w Gdańsku na pełnomocnika skarżącej wyznaczyła radcę prawnego K. J. Podejmując czynności pełnomocnik z urzędu uzupełnił wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji oraz wniósł zażalenie na postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Następnie wraz ze skarżącą uczestniczył w rozprawie przed tutejszym Sądem w dniu 15 czerwca 2016 r. Wyrokiem z 29 czerwca 2016 r. Sąd uchylił zaskarżoną decyzje i decyzję ją poprzedzającą.
We wniesionym zażaleniu na postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji pełnomocnik zawarł wniosek o przyznanie wynagrodzenia za udzieloną pomoc prawną, w tym pomoc za udział w postępowaniu zażaleniowym. Oświadczył, że opłaty nie zostały zapłacone ani w całości ani w części.
Rozpoznając przedmiotowy wniosek starszy referendarz sadowy zważył, co następuje
Stosownie do art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) -zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a.", wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy pełnomocnik procesowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W dniu 1 stycznia 2016 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2015 r., poz. 1805). Zgodnie z treścią przepisów intertemporalnych określonych w § 22 rozporządzenia, do spraw wszczętych, a nie zakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe, do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
W niniejszej sprawie samo postępowanie sądowe zostało wszczęte pod rządami poprzednio obowiązującego rozporządzenia, tj. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 490 z późn. zm.). Oznacza to, że do wynagrodzenia pełnomocnika ustanowionego z urzędu zarówno za postępowanie pierwszoinstancyjne, jak również zażaleniowe stosować należy przepisy dotychczasowe.
Zważyć przeto należy na § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c przywołanego rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r., który stanowi, że stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w innej sprawie wynosi 240 zł, natomiast na mocy § 14 ust. 2 pkt 2 lit. d w drugiej instancji za postępowanie zażaleniowe wynosi 120 zł. Ponadto, na podstawie § 2 ust. 3 rozporządzenia, przedmiotowa opłata podlega podwyższeniu o stawkę podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
Wobec tego, na podstawie art. 250 P.p.s.a. oraz § 14 rozporządzenia z 28 września 2002 r. należało przyznać radcy prawnemu wynagrodzenie za reprezentację skarżącej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku (240 zł) oraz w postępowaniu zażaleniowym (120 zł). Należną kwotę 360 zł należało podnieść o kwotę podatku VAT (23%), czyli o 82,80 zł.
Z tych względów, na wskazanej wyżej podstawie prawnej, orzeczono jak w sentencji postanowienia.