Uzasadnienie
A. L. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 31 października 2001 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 3 lipca 2001 r.
Utrzymaną w mocy decyzją Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał skarżącemu rozebranie zlokalizowanych na działce nr [...] w miejscowości K. następujących obiektów:
1/ obiektu budowlanego pełniącego funkcję letniskową, 2/ tarasu wraz z zadaszeniem, 3/ suchego ustępu konstrukcji drewnianej.
W podstawie prawnej decyzji organ powołał art. 48 ustawy z dnia 7 lica 1994 r – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414 ze zm.).
W uzasadnieniu podano, że w wyniku dokonanych w dniu 27 czerwca 2001 r. oględzin ustalono, że na działce nr [...] w K. wykonane zostały w/w obiekty. Skarżący przyznał, że obiekty o których wyżej, wzniesione zostały bez pozwolenia na budowę w 1996 r. natomiast działkę kupił w 1999 r. Z zapisu widniejącego w planie zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla obszaru, na którym m.in. znajduje się działka nr [...] wynika, że teren ten stanowią pastwiska.
W odwołaniu od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego skarżący podniósł, że zabudowa nie jest uciążliwa dla społeczności lokalnej i środowiska a także, że wystąpił do Urzędu Gminy z wnioskiem o przekwalifikowanie działki na działkę rekreacyjną.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podzielił stanowisko organu I instancji w zakresie istnienia podstaw do zastosowania art. 48 Prawa budowlanego, zgodnie z którym właściwy organ nakazuje w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Tego rodzaju sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie i pomimo upływu 5 lat od zakończenia budowy art. 49 Prawa budowlanego dający możliwość ubiegania się o pozwolenie na użytkowanie, nie może mieć zastosowania ponieważ nie spełniony jest warunek zgodności zabudowy z planem zagospodarowania przestrzennego.
W skardze, podobnie jak w odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący podniósł, że poczynił starania o zmianę planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla terenu jego działki. Wskazał, że orzeczona rozbiórka narazi go na znaczne straty materialne. Doprowadzi również do zniszczenia roślinności, która została posadzona (drzewa, krzewy). Spowoduje ponadto pozbawienie jego rodziny możliwości wypoczynku.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone,podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153,poz. 1270 ze zm.).
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych(Dz. U. Nr 53, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Skargi nie można było uwzględnić.
Powołany w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, w brzmieniu w jakim obowiązywał w czasie orzekania, przewidywał w każdym przypadku nakazanie rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie lub wybudowanego bez pozwolenia na budowę. Ten niewątpliwie rygorystyczny przepis wprowadzony został rzez ustawodawcę w celu zapobiegania samowoli budowlanej.
Unormowanie zawarte w art. 48 ograniczało postępowanie organu nadzoru budowlanego do samego faktu ustalenia samowoli budowlanej, wyłączało możliwość dokonywania przez organ oceny przyczyn oraz skutków popełnionej samowoli.
Tak, że w świetle wskazanej wyżej regulacji ustawowej ustalenie faktu samowoli sprawiało, że organ nie miał innej możliwości wydania innego rozstrzygnięcia jak tylko orzeczenie nakazu rozbiórki. Art. 49 w/w ustawy, jak trafnie zauważa organ, nie mógł mieć w rozważanym przypadku zastosowania z uwagi na niezgodność zabudowy z planem zagospodarowania przestrzennego.
Również sąd administracyjny nie mógł kierować się innymi kryteriami aniżeli wynikające z ustawy i podnoszone w skardze przez skarżącego okoliczności nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy.
Z wskazanych w uzasadnieniu przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – orzekł jak w sentencji wyroku