Uzasadnienie
W dniu 6 lipca 2015 roku (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) J. J. wniósł - bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku – pismo z dnia 2 lipca 2015 r. zatytułowane "pozew", które zostało uznane za skargę na uchwałę Rady Gminy z dnia 12 czerwca 2013 roku, nr [...], podjętą w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części terenu zwartych obszarów rolnych i leśnych, położonego w rejonie "[...]", gmina K. Skarga ta została w dniu 13 lipca 2015 roku przekazana (według właściwości) do organu właściwego, tj. Rady Gminy, jako mylnie złożona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Skarga nie zawierała wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia.
Jak wynika z akt sprawy, skarżący - pismem z dnia 10 lutego 2015 roku (data wpływu pisma do organu, pismo bowiem jest datowane na 9 lutego 2014 r.) - wezwał Radę Gminy do usunięcia naruszenia prawa. Z pisma tego wprost wynika, że skarżący kwestionuję ("zaskarża") przedmiotową uchwałę Rady Gminy jako niezasadną i naruszającą jego prawa. Należy przy tym wyjaśnić, że pismo skarżącego z dnia 31 marca 2015 r. nie mogło być potraktowane jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, albowiem w sposób jednoznaczny z jego treści wynika, że stanowi ono ostateczne przedsądowe wezwanie Rady Gminy do zapłaty.
Rada Gminy– uchwałą z 27 maja 2015 roku, nr [...], doręczoną skarżącemu w dniu 15 czerwca 2015 roku, odmówiła uwzględnienia wezwania skarżącego do usunięcia naruszenia prawa z dnia 10 lutego 2015 roku.
Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 53 § 1 i 2 oraz art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej w skrócie jako "p.p.s.a.", skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej oznacza, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, lub też za pośrednictwem organu administracji publicznej innego niż ten, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, sąd ten lub organ ma obowiązek przekazać ją właściwemu organowi administracji publicznej. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1 - 3 cyt. ustawy, decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd do właściwego organu (tak Tadeusz Woś w: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" Tadeusz Woś, Hanna Knysiak - Molczyk, Marta Romańska, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2005, str. 248; zob. także postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 października 2004 roku, sygn. akt IV SA/GI 647/04, ONSAiwsa z 2005 roku, nr 6, poz.116; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2008 roku, sygn. akt II OSK 803/08, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2008 roku, sygn. akt I FSK 689/08, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov).
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarga w niniejszej sprawie została wniesiona w dniu 13 lipca 2015 roku, tj. w dniu przekazania skargi Radzie Gminy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku.
W związku z powyższym rozważenia wymagała kwestia dochowania przez skarżącego terminu do wniesienia skargi.
Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.) – dalej w skrócie jako "u.s.g.", warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę lub zarządzenie podjęte przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, jest wniesienie wezwania do usunięcia naruszenia do właściwego organu, który zaskarżoną uchwałę lub zarządzenie wydał.
W uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 roku, podjętej w sprawie o sygn. akt II OPS 2/07 (ONSAiwsa z 2007 r., nr 3, poz. 60), stwierdzono, że przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. Zgodnie zatem z treścią art. 53 § 2 p.p.s.a., skargę na uchwałę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
W niniejszej sprawie Rada Gminy– przed upływem terminu 60 dni od dnia doręczenia organowi wezwania do usunięcia naruszenia prawa - nie udzieliła odpowiedzi na to wezwanie. Uchwała w tym przedmiocie została bowiem podjęta w dniu 27 maja 2015 roku i doręczona skarżącemu w dniu 15 czerwca 2015 roku.
W związku z powyższym – z uwagi na brak udzielenia przez organ odpowiedzi na wezwanie w powyżej wskazanym terminie – skarżący winien był wnieść skargę w terminie 60 dni od dnia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, to jest od dnia 10 lutego 2015 roku. Termin do wniesienia skargi upłynął mu zatem w dniu 13 kwietnia 2015 roku (ostatni dzień terminu przypadał na sobotę 11 kwietnia 2015 roku). Natomiast skarga w niniejszej sprawie została wniesiona w dniu 13 lipca 2015 roku (data przekazania skargi Radzie Gminy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku), a więc ze znacznym uchybieniem terminu do jej wniesienia, przewidzianego w art. 53 § 2 p.p.s.a.
Wyjaśnić przy tym należy, że udzielenie przez Radę Gminy odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa uchwałą z dnia 27 maja 2015 roku i doręczenie tej odpowiedzi skarżącemu w dniu 15 czerwca 2015 roku nie otwierało na nowo biegu terminu do wniesienia skargi, który upłynął po 60 dniach od dnia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie ww. przepisów, orzekł jak w sentencji postanowienia.