Uzasadnienie
Mariola i Karol B. wnieśli skargę na decyzję Wojewody G. z dnia 2 lutego 1998 r. (...), utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w P. z dnia 6 sierpnia 1997 r., (...) wydaną na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ oraz art. 104 Kpa, nakazującą skarżącym rozbiórkę samowolnie wybudowanego pawilonu handlowego w Ch. przy ul. K. na działce nr 136/1.
Organ ustalił, że skarżący po wydaniu w dniu 6 września 1995 r. decyzji Burmistrza Miasta W. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie tymczasowego obiektu handlowego, obiekt ten wybudowali bez uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę.
W tej sytuacji właściwy organ miał obowiązek orzec rozbiórkę samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego w oparciu o przepis art. 48 prawa budowlanego.
W skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji powołując się na nieznajomość przepisów oraz trudną sytuację na rynku pracy /wskazując, że przedmiotowy obiekt pozwala na utrzyma- nie rodziny/ oraz straty materialne związane z rozbiórką.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie Sąd administracyjny zważył co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Przede wszystkim należy wyjaśnić skarżącym, że Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości badając legalność wydanych przez organy administracji publicznej decyzji, tj. kontrolując czy organy w toku postępowania administracyjnego przestrzegały przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz czy właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego. Tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa Sąd może uchylić zaskarżoną decyzję lub stwierdzić jej nieważność.
Sąd administracyjny nie orzeka w oparciu o zasady słuszności czy współżycia społecznego, o ile nie zawiera ich treść konkretnej normy prawa materialnego.
Zatem zarzuty skarżących dotyczące ich trudnej sytuacji życiowej możliwości zatrudnienia, zarobkowania i utrzymania rodziny, a także poniesienie kosztów związanych z rozbiórką, nie mogą mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd.
Także kwestia nieznajomości przepisów prawa nie ma w niniejszej sprawie znaczenia, gdyż skarżący w decyzji Burmistrza Miasta W. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zostali właściwie pouczeni o dalszym toku procesu budowlanego.
Wskazano im "krok po kroku" jakich czynności powinni dokonać na etapie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę.
Pouczano skarżących, że roboty budowlane przy realizacji przedmiotowej inwestycji mogą być rozpoczęte dopiero po uprawomocnieniu się decyzji o pozwoleniu na budowę, którą należy uzyskać od Burmistrza Miasta W., przy czym wskazano szczegółowo jakie czynności należy wykonać i jakie przedłożyć dokumenty.
Skarżący zlekceważyli te pouczenia i samowolnie, bez uzyskania pozwolenia na budowę obiekt wybudowali.
W takim przypadku przepis art. 48 prawa budowlanego obligatoryjnie przewiduje wydanie przez właściwy organ decyzji nakazujące rozbiórkę, bez możliwości zalegalizowania samowoli budowlanej.
Zgodność tego niezwykle restrykcyjnego przepisu - art. 48 prawa budowlanego - z przepisami Konstytucji RP potwierdził Trybunał Konstytucyjny.
Mając na uwadze wyżej wskazane względy Sąd administracyjny na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ oddalił skargę.