Uzasadnienie
A. W. wniósł do sądu administracyjnego skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 czerwca 2009 r. w przedmiocie wykonania robót budowlanych. W zażaleniu na postanowienie Sądu z 10 września 2009 r. oddalające wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pełnomocnik skarżącego wniósł o przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym tj. w części dotyczącej zwolnienia od kosztów sądowych związanych z zażaleniem. Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 15 października 2009 r. odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie uznając, że podany przez skarżącego w formularzu miesięczny dochód (15.000 zł) oraz jego majątek nie pozwala na zaliczenie skarżącego do grona osób ubogich.
W sprzeciwie od tego postanowienia pełnomocnik skarżącego podniósł, że miesięczny dochód w wysokości 15 000 zł skarżący osiągał tylko w pierwszym półroczu 2009 r., natomiast kwota ta "nijak się ma do aktualnie osiąganych (przez skarżącego) dochodów". Zdaniem pełnomocnika skarżącego nie jest trafny pogląd referendarza, zgodnie z którym z prawa pomocy w zakresie częściowym mogą korzystać wyłącznie osoby ubogie. W jego ocenie "instytucja prawa pomocy w zakresie częściowym (w tym częściowe zwolnienie od kosztów sądowych) adresowana jest nie tyle do osób ubogich, ile do stron postępowania administracyjnego, które z pewnych przyczyn na chwilę wytoczenia sprawy sądowoadministracyjnej nie są w stanie ponieść wszystkich relatywnie wysokich kosztów postępowania".
Wobec wniesienia przez skarżącego sprzeciwu, stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.), postanowienie referendarza o odmowie skarżącemu przyznania prawa pomocy traci moc, a sprawa podlega rozpoznaniu przez Sąd.
Zdaniem Sądu wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie
Zgodnie z oświadczeniem skarżącego złożonym we wniosku o przyznanie prawa pomocy, jego dochód miesięczny brutto osiągany z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej wynosił od stycznia do czerwca 2009 r. 15 000 zł, natomiast, jak ujął to skarżący, "obecne dochody są dochodami mniejszymi", a ich zmniejszenie spowodowane jest faktem, iż w obecnym czasie czynione są nakłady finansowe na rozwój firmy, zaś rozwój ten polega na otwieraniu nowych restauracji. Skarżący, co również wynika z wniosku o przyznanie prawa pomocy, jest właścicielem mieszkania w W. oraz nie ma nikogo na swoim utrzymaniu. Z okoliczności sprawy z kolei wynika, że spółka cywilna skarżącego [[...]] prowadzi restaurację B. w S. przy ul. B. Na stronie internetowej tej restauracji [[...]] jest informacja o mającym nastąpić jesienią 2009 r. otwarciu nowej restauracji w G. oprócz istniejącej już restauracji w T. W ocenie Sądu powyższe oświadczenie o stanie majątkowym nie pozwala na zwolnienie skarżącego od kosztów sądowych, które po uiszczeniu przez skarżącego wpisu sądowego od skargi sprowadzają się na tym etapie postępowania do kwoty 100 zł (wpis od zażalenia) oraz ewentualnie kosztów wpisu sądowego od skargi kasacyjnej.
Zdaniem Sądu rzeczywistym powodem korzystania przez skarżących z możliwości ubiegania się o przyznanie prawa pomocy jest chęć przedłużenia postępowania sądowoadministracyjnego i postępowania administracyjnego w sprawie zainicjowanej wnioskiem Wspólnoty Mieszkaniowej [[...]], a dotyczącej przeróbek w lokalu prowadzonej przez skarżących restauracji. Niezależnie jednak od motywów złożenia wniosku jest on niezasadny z punktu widzenia art. 246 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie można uznać, że skarżący jest w takiej sytuacji finansowej, która nie pozwala mu na poniesienie kosztów sądowych. Koszty te, wbrew twierdzeniom zawartym w sprzeciwie i niezależnie od rozważań związanych z odmiennościami w stosowaniu punktu 1 i punktu 2 paragrafu 1 artykułu 246 w/w ustawy w żaden sposób i tak nie mogą być uznane za "relatywnie wysokie" w odniesieniu do stanu majątkowego skarżącego i rozmiaru prowadzonej przez niego działalności gospodarczej.